Αγαπητέ Δημήτρη
Αλλη μια βδομάδα πέρασε και η τρομοκρατία συνεχίζει να ταλαιπωρεί αυτή τη χώρα με αλλεπάλληλα χτυπήματα, χωρίς να διαφαίνονται ελπίδες εξάρθρωσης. Τι φταίω εγώ ο νομοταγής πολίτης, που είμαι σπίτι, δουλειά, εκκλησία, τηλεόραση, να ζω μέσα στην ανασφάλεια; Είχα να κοιμηθώ από τον Δεκέμβρη του 1975, μεγάλωσα άυπνος, κοιμόμουν όρθιος, έτρεμα μαζί με απαξάπασα την ελληνική κυνωνία από τη δράση σας, όπως εκατομμύρια συμπατριώτες μου. Και πάνω που ησύχασα κι άρχισα να νανουρίζομαι, νέες οργανώσεις έκαναν την εμφάνισή τους.
Το πρώτο χτύπημα αφορά την αναπτυξιακή πορεία της βόρειας Ελλάδας. Κι άλλες οικογένειες-Ιφιγένειες θυσιάζονται μπας και φυσήξει αναπτυξιακός αέρας, καθώς οι επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη. Η Θεσσαλονίκη (στην οποία προσπαθώ να αποδείξω ότι υπάρχει ζωή πριν το θάνατο) τείνει να δικαιώσει τις εξαγγελίες ετών και να μετατραπεί, πράγματι, σε κέντρο των Βαλκανίων. Κέντρο ανέργων, κέντρο αναξιοπαθούντων (Κ.Α.Κ.Α.). Τις προάλλες έβγαλα δίπλα στον κάδο των σκουπιδιών κάτι παλιά, άχρηστα οικιακά πράγματα και δεν μπορείς να φανταστείς για πότε εξαφανίστηκαν. Σε λίγο οι άνθρωποι δεν θα βγαίνουν «για κάνα ποτό», αλλά για κάνα νερό (αν κι αυτό σταθεροποιηθεί στο ένα ευρώ ανά λίτρο, όπως και η βενζίνη με την οποία έχουν ευθυγραμμιστεί τιμολογικά -και σε ορισμένες περιπτώσεις και ετυμολογικά- μετά από μακρύ αγώνα).
Το δεύτερο χτύπημα αφορά αυτή την μόδα των τελευταίων χρόνων, για επερχόμενα έκτακτα καιρικά φαινόμενα. Κάθε λίγο και λιγάκι, η ενορχηστρωμένη τρομοκρατία απλώνει τα γκρίζα φτερά της πάνω από τους ανθρώπους. Ερχονται ακραία καιρικά φαινόμενα, έρχεται κατακλυσμός, βροχή βατράχων, καταιγίδα, βροχή μετεωριτών, συντέλεια. Και τα ακραία πράγματα δεν τα αντέχουμε, εκτός από τη χρυσή αυγή και τα χρυσά αυγά. Οι άνθρωποι έχουν σχεδόν πειστεί ότι έξω από το σπίτι τους βασιλεύουν τα δεινά και οι κίνδυνοι, με αποτέλεσμα να κρύβονται όλο και βαθύτερα στην ασφάλεια των εργασιακών (όσων απέμειναν), οικογενειακών και άλλων τάφων.
Και δυστυχώς δε φαίνεται φως στον ορίζοντα, για την απαλλαγή από τον εφιάλτη της τρομοκρατίας. Καλέσαμε πράκτορες να βοηθήσουν (ως είθισται σε ζητήματα τρομοκρατίας), μα δεν ήρθαν. Ολοι οι πράκτορες ήταν απασχολημένοι αυτό τον καιρό, γιατί τα αλλεπάλληλα τζακ ποτ του τζόκερ δεν τους άφησαν να πάρουν ανάσα, κρατώντας τους στα πρακτορεία. (Pot όπως θα ξέρεις είναι το δοχείο στα αγγλικά. Jack pot είναι το δοχείο του Τζακ -του αντεροβγάλτη- όπου καταθέτουν οι νανουρισμένοι μαλάκες τα άντερά τους, αυτοί που πλακώνουν τη γυναίκα τους για πέντε ευρώ). Πάντως τον κρατικό τζόγο (που είναι και ο μόνος νόμιμος) δεν τον αγγίζει η κρίση. Ισως να βοηθάει το παραπλανητικό όνομα ΟΠΑΠ. Που σημαίνει Οργανισμός Προγνωστικών Αγώνων Ποδοσφαίρου, ενώ όπως ξέρουμε όλοι τα προγνωστικά ποδοσφαίρου καταλαμβάνουν πολύ μικρό ποσοστό στη σφαίρα ενδιαφερόντων και στον κύκλο εργασιών του οργανισμού. Ωστόσο, κουβέντα για μετονομασία. Σκέφτομαι ν’ ανοίξω κι εγώ μια επιχείρηση ειδών καθαρισμού και να πουλάω καρπούζια. Πάντως πρότεινα την μετατροπή του ΟΠΑΠ σε ΝΠΔΟ (Νομικό Πρόσωπο Διαχείρισης Ονείρων) με τα ίδια αρχικά (Οργανισμός Προσέλκυσης Ανόητων Παραδόπιστων) και το λογότυπο «Οχι στο πόκερ – Ναι στο τζόκερ».
Οπως και να ‘χει, η τρομοκρατία συνεχίζει να βασανίζει αυτό τον ένδοξο τόπο της Κακομοίρας και της προεδρολογικής τηλεοπτικής δημιοκρατίας. Το βλέπεις στο βλέμμα όσων ξηλώθηκαν για να πάρουν τη θέση τους τα δικά μας παιδιά, το διαβάζεις στους υπότιτλους των δελτίων αηδήσεων, το ακούς στα κέντρα αδυνατίσματος. Δυστυχώς, η τρομοκρατία δεν ξεριζώθηκε καλά, το είπε και ο Μούλερ (συγνώμη που μιλώ με γερμανική προφορά αλλά δεν μπορώ να ξεπεράσω το κενό του πανελλήνιου ρέκορντμαν πρωθυπουργίας που απήλθε προ δεκατριμήνου).
Συγχώρεσέ με που σε ζαλίζω με τα δικά μας, πάνω που προχθές είχες νέο στρατοδικείο και σήμερα θα έχεις σίγουρα να ευχηθείς στους Βάρβαρους που γιορτάζουν.
Καύλα ντε Πόντιε
