♦ Κάρφαρος
Ρωτά ο δημοσιογράφος («Κυρ. Ελευθεροτυπία», 18.6.06) τη Μπακογιάννη, αν η κυβέρνηση Καραμανλή εγκατέλειψε το Ελσίνκι επειδή δεν προλάβαινε να ολοκληρώσει τις διαδικασίες για την υπογραφή συνυποσχετικού. Και απαντά η κόρη του Μητσοτάκη με το γνωστό μητσοτακικό ύφος: «Μα δεν εγκαταλείψαμε το Ελσίνκι. Αντιθέτως, το ενδυναμώσαμε»! Τα διαβάζει κάτι τέτοια ο Μολυβιάτης και παθαίνει υστερία. Διότι είναι γνωστό, ότι ο Μολυβιάτης θεωρούσε λάθος τακτικής το Ελσίνκι και ήθελε τα πάντα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις να παραμείνουν σε εκκρεμότητα. Τώρα, η κυβέρνηση Καραμανλή επιστρέφει στο Ελσίνκι και η Μπακογιάννη σβήνει με μια μονοκοντυλιά την πολιτική Μολυβιάτη, ισχυριζόμενη ότι τέτοια πολιτική ουδέποτε υπήρξε. Πώς να μη τη λατρεύει μετά ο Γιωργάκης;
♦ Αμερικανοδουλεία
Αυτό πια μόνο με την παλιά, καλή λέξη αμερικανοδουλεία μπορεί να αποδοθεί. Μιλάμε για την «κατανόηση» που εξέφρασε εκ μέρους της κυβέρνησης ο Αντώναρος (πάλι αυτόν έστειλε ο Ρουσόπουλος) για τη συμπεριφορά των αμερικανικών αρχών προς τον καθηγητή του Πολυτεχνείου Γιάννη Μηλιό. «Η ελληνική άποψη – είπε ο Αντώναρος – είναι ότι η προτεραιότητα για εθνική ασφάλεια είναι απολύτως κατανοητή». Γι’ αυτό και «όποιοι αποφασίσουν να επισκεφθούν κάποια χώρα πρέπει να έχουν πλήρη γνώση όλων των λεπτομερειών και όλων των κανόνων που ισχύουν για την είσοδο σε αυτή τη χώρα»! Σαν να λέμε, δε φταίνε οι Αμερικάνοι που συμπεριφέρονται σαν γκάνγκστερ, αλλά φταίει ο Μηλιός και ο κάθε αριστερός που αποφασίζει να πάει στις ΗΠΑ, νομίζοντας ότι το ελληνικό κράτος θα υπερασπιστεί τα δικαιώματά του ως πολίτη.
♦ Χωρίζουν
Είναι η πρώτη φορά, αν θυμόμαστε καλά, που Αθήνα και Λευκωσία ομολογούν δημόσια ότι έχουν διαφωνίες. Προσπαθούν, βέβαια, να τις εμφανίσουν ως διαφορές τακτικής στο έδαφος μιας ενιαίας στρατηγικής, όμως δεν περιμέναμε να βγουν και να δηλώσουν στα ίσια ότι βρίσκονται σε φάση σύγκρουσης. Η Ντόρα, λοιπόν, στη συνέντευξή της στην «Κυρ. Ελευθεροτυπία» μίλησε για «αποκλίνουσες απόψεις σε ορισμένες κινήσεις τακτικής», χωρίς να μπει σε λεπτομέρειες», ενώ ο εκπρόσωπος της κυπριακής κυβέρνησης, όταν ρωτήθηκε για τις απόψεις της Μπακογιάννη απάντησε ότι «οι αποκλίνουσες απόψεις σε θέματα τακτικής δεν δημιουργούν πρόβλημα», χωρίς και αυτός να μπει σε λεπτομέρειες και να πει ποιες ακριβώς είναι αυτές οι αποκλίνουσες απόψεις και επί ποιων ζητημάτων.
Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια μπορούμε να ερμηνεύσουμε τη δήλωση Μπακογιάννη ως προειδοποίηση προς τη Λευκωσία πως πλέον πρέπει μόνη της να κανονίζει τις συμμαχίες και τις κινήσεις της, χωρίς να υπολογίζει σε υποστήριξη της Αθήνας, γιατί οι στόχοι των δύο κρατών είναι διαφορετικοί. Αλλωστε, η κόρη του Μητσοτάκη φρόντισε να κόψει και τη δημαγωγική φόρα που είχε πάρει ο Παπαδόπουλος δηλώνοντας κοφτά: «Η Κύπρος, όμως, επιτρέψτε μου να το ξεκαθαρίσω, δεν απείλησε με βέτο. Η Κύπρος διατύπωσε με καθαρότητα τις απόψεις της». Οπότε, όλοι εκείνοι που μιλούσαν για «απειλή Κυπριακού βέτο στις Βρυξέλλες», η οποία έφερε μια μεγάλη νίκη, κατάπιαν τη γλώσσα τους. Εμείς πάντως (να μην ευλογήσουμε και λίγο τα γένεια μας;) το είχαμε γράψει από την προηγούμενη εβδομάδα.
♦ Εθνικιστικά φίδια
Δεν έχουμε κανένα λόγο να αμφιβάλλουμε γι’ αυτό που διαβάσαμε στον Τύπο, ότι ένας τύπος, ονόματι Α. Μούρτος (μ’ ένα μικρό αναγραμματισμό το επώνυμο αποχτά και συμβολικό ενδιαφέρον) αποσπάστηκε ως ειδικός σύμβουλος του Χριστόδουλου από το υπουργείο Αμυνας, στο οποίο υπηρετούσε ως επιστημονικός συνεργάτης «ειδικός σε θέματα γεωπολιτικής». Αποδίδουν, λοιπόν, σ’ αυτόν και εκείνο το περιβόητο non paper το οποίο κατηγορούσε το Σημίτη και το Γιωργάκη ως φορείς του «νεοποχίτικου κλίματος», σημειώνοντας ότι «η πολυγλωσσία και η καλή δυτική μόρφωση» που διαθέτουν επισκιάζει την «ελλκηνικότητά» τους. Τέτοια φρούτα μπορεί να συναντήσει κανείς σε διάφορες κρατικές, αλλά και «μη κρατικές» υπηρεσίες. Τα έχει ανάγκη ο ελληνικός εθνικισμός κι ας γυρίζουν καμιά φορά να δαγκώσουν επίλεκτα στελέχη του πολιτικού προσωπικού. Είναι τόσο ισχυρό αυτό το ρεύμα, που έχει διοχετευθεί ακόμα και σε κύκλους της Αριστεράς, που από την παλιά σύγχυση ανάμεσα σε εθνικισμό και αντιιμπεριαλιστικό πατριωτισμό έχουν περάσει ανοιχτά στην εξυπηρέτηση των πιο βρόμικων εθνικιστικών δογμάτων.
♦ Θράσος χωρίς όρια
«Ο δημόσιος χαρακτήρας της Υγείας συρρικνώνεται σταθερά υπέρ του ιδιωτικού», γιατί «οι όροι του παιχνιδιού στο χώρο της Υγείας είναι άνισοι σαφώς υπέρ του ιδιωτικού τομέα». Ποιος τα λέει αυτά; Κρατηθείτε: το ΠΑΣΟΚ. Για την ακρίβεια, η ομάδα των Συντονιστών, που συνεδρίασε υπό την προεδρία του Γιωργάκη και άκουσε σχετική εισήγηση του πρώην υφυπουργού Υγείας Μ. Σκουλάκη.
Το θράσος τους δεν έχει όρια. Αυτοί που έκαναν τα πάντα για να προωθήσουν την ιδιωτικοποίηση στο χώρο της Υγείας, αυτοί που έστρωσαν με δάφνες το δρόμο στους κλινικάρχες, αυτοί που έβαλαν μάνατζερ στα δημόσια νοσοκομεία για να τα δουλέψουν σαν επιχειρήσεις, αυτοί που έφτιαξαν το διαφοροποιημένο νοσήλιο «ξετινάζοντας» τα Ταμεία, έχουν το θράσος να μιλούν λες και απευθύνονται σε Λωτοφάγους. Εχουν το θράσος να καταγγέλλουν την ενοικίαση κλινών ΜΕΘ από τον ιδιωτικό τομέα, όταν αυτοί είναι που άφησαν χωρίς προσωπικό τις εξοπλισμένες ΜΕΘ των κρατικών νοσοκομείων, ενώ τάχθηκαν και υπέρ της ρύθμισης που έκανε η ΝΔ, επειδή αυτό απαιτούσαν οι μεγαλοκλινικάρχες. Εχουν το θράσος να καταγγέλλουν την εκχώρηση της σίτισης σε ιδιώτες στα δέκα νοσοκομεία της Β’ Διοικητικής Υγειονομικής Περιφέρειας Αττικής, όταν αυτοί είναι που ξεκίνησαν να εκχωρούν σε ιδιώτες την καθαριότητα, τη σίτιση, τον ιματισμό των νοσοκομείων. Η ΝΔ δεν κάνει τίποτ’ άλλο από το να συνεχίζει στο δρόμο που αυτοί άνοιξαν. Γι’ αυτό και δεν δείχνει να ανησυχεί καθόλου από την αντιπολίτευση που της ασκούν. Τακίμια είναι.
♦ Μάταιος κόπος
Υστερα από πρόταση του Παπουτσή, που υιοθέτησε και ο Μπεχράκης, το Δημοτικό Συμβούλιο Αθηναίων αποφάσισε κατά πλειοψηφία τη μετονομασία της λεωφόρου Βασ. Σοφίας σε Ανδρέα Παπανδρέου και της λεωφόρου Αμαλίας σε Κων/νου Καραμανλή. Μάταιος κόπος, παιδιά. Οι παλιοί δρόμοι μπορούν ν’ αλλάξουν ονόματα μόνο αν συνδεθούν με συγκλονιστικά ιστορικά γεγονότα. Μόνο τέτοια γεγονότα μπορούν να ανατρέψουν τη δύναμη της συνήθειας. Δοκιμάστηκε αυτό και άλλη φορά και απέτυχε. Αποκαλεί μήπως κανείς την Πανεπιστημίου «Ελευθερίου Βενιζέλου» ή την Πατησίων «28ης Οκτωβρίου», όπως έχουν μετονομαστεί; Γιατί, λοιπόν, να ονομάσει διαφορετικά την Αμαλίας και τη Βασ. Σοφίας;
♦ Σαν τη μύγα μες στο γάλα
«Ολοι ασχολούμαστε με το Μουντιάλ, γιατί είναι η δουλειά μας. Μέριμνά μας, όμως, πρέπει να γίνει και η εξέλιξη της χώρας μας. Το λέω αυτό ορμώμενος από τη γενικότερη αδιαφορία που παρατηρείται στο φλέγον ζήτημα της Παιδείας. Το έχουμε αφήσει αποκλειστικά στα χέρια των φοιτητών, ενώ θα έπρεπε να διαδηλώνουμε μαζί τους. Αναφέρομαι στο μέτρο για ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων. Πρόκειται για μια απάνθρωπη απόφαση, αφού έτσι η σπουδή και η γνώση γίνεται προνόμιο των πλουσίων. Τι θα γίνει, όμως, μ’ αυτούς που δε διαθέτουν χρήματα; Η αμάθεια κάνει τον κόσμο ευάλωτο και άβουλο κι ίσως κάποιοι να τον ονειρεύονται έτσι. Σ’ αυτούς, λοιπόν, που θέλουν έναν λαό κοιμισμένο νομίζω πως πρέπει να εναντιωθούμε όλοι μας, όχι μόνο οι σπουδαστές. Αν δε βρισκόμουν στο σεμινάριο προπονητών στη Ρόδο, σίγουρα θα διαδήλωνα μαζί τους». Ο Σάββας Κωφίδης στο «Εθνος». Τι να πούμε εμείς τώρα; Αυτό το παιδί πάντα ξεχώριζε για το ήθος του και τον τρόπο που σκεφτόταν. Και επειδή βρέθηκε στον αφασικό και διεφθαρμένο κόσμο του ποδόσφαιρου, ξεχώριζε και ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες στο γάλα. Οπως ο Βραζιλιάνος Σόκρατες παλαιότερα και ο Παραγουανός Χοσέ Λουΐς Σιλαβέρτ πιο πρόσφατα.
♦ Επάγγελμα μπάτσος
Οι μπατσοσυνδικαλιστές, που υπογράφουν ως Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων, έβγαλαν ανακοίνωση με την οποία «χαιρετίζουν τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις των φοιτητών και των καθηγητών εναντίον του νέου νόμου-πλαισίου για την Παιδεία, διαχωρίζοντας τη θέση τους από κάθε προσπάθεια υπονόμευσης και αποδυνάμωσής τους»! Ναι, αυτοί οι ίδιοι που επί δύο μέρες μετά το βάρβαρο χτύπημα της Πέμπτης 8 Ιούνη είχαν πάρει σβάρνα τα κανάλια και είχαν ρίξει άγκυρα στα τηλεπαράθυρα για να υπερασπιστούν το θεάρεστο έργο των συναδέλφων τους ΜΑΤάδων και ΟΠΚΕδων, που είχαν σακατέψει τους φοιτητές.
Μιλάμε για απύθμενο θράσος, με το οποίο ουδείς μπορεί να γελάσει. Μόνο να οργιστεί. Ασιχτίρ επιτέλους με δαύτους.Τη λογική τους την εξήγησε πολύ καλά ο πρόεδρός τους Δ. Κυριαζίδης σε συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» (21.6.06):
Ερ. Ναι αλλά αν αύριο γίνουν και πάλι επεισόδια, μπορεί αυτοί που θα δέρνουν τους φοιτητές να είναι μέλη της ομοσπονδίας σας…
Απ. «Και τι θέλετε να κάνουν; Να εγκαταλείψουν τα καθήκοντά τους; Δυστυχώς θα αναγκαστεί να το κάνει και ας μη συμφωνεί μέσα του».
Ετσι είναι και πρέπει να ευχαριστήσουμε τον μπατσοσυνδικαλιστή για την ειλικρίνειά του. Το επάγγελμα του μπάτσου είναι να δέρνει. Να δέρνει ακόμα και το παιδί του και τον πατέρα του, όταν παίρνει εντολή. Αν είναι κάτι που πρέπει να (ξανα)σημειώσουμε είναι το θράσος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, που τους έχει κάνει μέλος της ΑΔΕΔΥ, και των κομμάτων της κοινοβουλευτικής αριστεράς, που αντιπροσωπεύονται στα μπατσοσυνέδρια και βγάζουν πύρινους λόγους υπέρ των… δικαιωμάτων τους. Που στηρίζουν τα μισθολογικά και άλλα αιτήματά τους, προφανώς για να δέρνουν καλύτερα. ‘Η για να πάψει να ισχύει το παλιό λαϊκό σύνθημα: «τρεις κι εξήντα παίρνετε και τον κόσμο δέρνετε».
