Κόντρες

♦ Μισές αλήθειες

Η ειδική συνεργάτιδα στη Βουλή του Πρ. Παυλόπουλου Ολγα Βησσαράκη με δήλωσή της «διαψεύδει κατηγορηματικά ότι είναι ή ότι έχει διατελέσει ποτέ μέλος του Δ.Σ. του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου ή Σύμβουλος Διοίκησής του ή ότι διατηρεί οποιαδήποτε εργασιακή σχέση». «Η μόνη μου σχέση με το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο -γράφει η κ. Βησσαράκη – είναι αυτή του μέλους οκταμελούς Επιτροπής με αντικείμενο την επιλογή διαφημιστικής εταιρίας για την προβολή του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Η Επιτροπή αυτή συγκροτήθηκε με την υπ’ αριθμ. 35265/23.12. 2004 απόφαση του Προέδρου του Δ.Σ. του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και ολοκλήρωσε το έργο της μέσα σε δύο περίπου εβδομάδες».

Εμείς θέλουμε να την πιστέψουμε, αλλά ο διάολος δεν μας αφήνει. Γιατί το φλέγον πολιτικό ερώτημα είναι πώς η Διοίκηση του ΤΤ τοποθέτησε σε αυτή έστω την επιτροπή, που θα ενέκρινε μια μεγάλη προμήθεια, μια ειδική συνεργάτιδα ενός πρωτοκλασάτου υπουργού. Επίσης, στην ανακοίνωσή της η κ. Βησσαράκη δεν αναφέρει πόσα λεφτά πήρε για τη συμμετοχή στη συγκεκριμένη επιτροπή και αν συμμετείχε σε άλλες ανάλογες επιτροπές, σε πόσες και πόσα λεφτά πήρε από την κάθε συμμετοχή. Κατάλαβες, κυρία Ολγα μας, περί τίνος πρόκειται ή να το κάνουμε πιο λιανά;

♦ Μυρμήγκι με φτερά

Το μυρμήγκι ψοφάει όταν βγάλει φτερά και πάει να πετάξει. Αντε, όμως, να το καταλάβει αυτό ο Παυλόπουλος. Τα ‘βαλες με τους μιντιάρχες; Θα σε λιώσουν, εκτός αν είσαι τόσο καθαρός που δεν μπορούν να σ’ αγγίξουν. Οταν, όμως, έχεις τους Χούπηδες να σου κάνουν τη βρόμικη δουλειά, έχεις τη φωλιά σου λερωμένη. Πλήρωνε, λοιπόν, τώρα κυρ-Προκόπη. Ανελέητοι οι μιντιάρχες έπεσαν πάνω του και τον σκίζουν κομματάκι κομματάκι. Κι έχουν και δίκιο, γιατί η δικαιολογία ότι ο Παυλόπουλος δεν ήξερε για τις δραστηριότητες του Χούπη δεν πείθει ούτε μικρά παιδιά. Οι δημοσιογράφοι που έχουμε γνωρίσει τον Χούπη ξέρουμε καλά πως είναι ένας άνθρωπος ευθυνόφοβος που δεν θα έκανε τίποτα χωρίς την έγκριση του αφεντικού του. Εναν άνθρωπο που αναγνωρίζει ως αφεντικό τον Παυλόπουλο προσωπικά και όχι τη ΝΔ.Και τί πληρώνει ο Παυλόπουλος; Την ιστορία με το βασικό μέτοχο. Γιατί τον πήρε πολύ ψηλά τον αμανέ και αρνήθηκε κάθε συμβιβασμό με τους μιντιάρχες. Εσπασε τα μούτρα του στην Κομισιόν και τώρα τον αποτελειώνει η… χουπολογία. Θα μου πείτε, ότι ο Καραμανλής δεν τον διώχνει; Και λοιπόν; Πολιτικά ο Παυλόπουλος είναι τελειωμένος. Θα του πάρει χρόνια για να ξανασταθεί στα πόδια του και να ξαναποκτήσει το τουπέ που είχε.

♦ Κούνια που τους κούναγε

Η βρομοφυλλάδα του Μέρντοχ («Sun») την είχε έτοιμη την απάντηση σε όσους την κατηγόρησαν για τη δημοσίευση των φωτογραφιών του Σαντάμ Χουσεΐν από τη φυλακή: Τον δείξαμε έτσι για να τον εξευτελίσουμε και να κάμψουμε το ηθικό των οπαδών του που κάνουν τρομοκρατικές πράξεις.

Μόνο που αυτό το παραμύθι είναι παλιό και δεν έχει δράκο. Το ίδιο ακριβώς είχαν πει και μετά τη σύλληψη του Σαντάμ και τα πρώτα βίντεο που έδειξαν οι Αμερικάνοι (με τον Σαντάμ εμφανώς μαστουρωμένο από τους ίδιους). Προεξοφλούσαν ότι η αντίσταση θα σταματήσει. Συνέβη, όμως, το ακριβώς αντίθετο. Μετά τη σύλληψη του Σαντάμ η αντίσταση φούντωσε ακόμα περισσότερο. Οχι σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον Σαντάμ, αλλά επειδή αυτή ήταν η δυναμική των πραγμάτων. Το ίδιο θα γίνει και τώρα. Η αντίσταση συνεχίζεται και θα συνεχιστεί, όμως πάρα πολύς κόσμος στο Ιράκ, ακόμα και αντισανταμικοί, αισθάνεται προσβεβλημένος από τις εικόνες που τραβιούνται κρυφά και χρησιμοποιούνται όχι για να κάνουν πολεμική στον Σαντάμ, αλλά για να τον εξευτελίσουν. Κι αυτή την προσβολή, που δεν έχει να κάνει με το πρόσωπο του Σαντάμ αλλά με την κουλτούρα του ιρακινού λαού, οι κατακτητές και τα τσιράκια τους θα την πληρώσουν.

♦ Πάει, το ξέχασαν

Θυμάστε τα ταρατατζούμ της προηγούμενης εβδομάδας για την (υποτιθέμενη) καταγγελία της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) από τη ΓΣΕΕ και τις σκληρές διαπραγματεύσεις που θα ξεκινούσαν άμεσα, για να διεκδικηθεί διορθωτικό της τάξης του 1,5%, επειδή η ακρίβεια τίναξε τον πληθωρισμό στα ύψη; Γράφαμε στο προηγούμενο φύλλο, ότι ούτε καταγγελία (με τη νομική έννοια του όρου) υπήρξε από τη μεριά της ΓΣΕΕ, ούτε διορθωτικό 1,5% ζητιέται με την επιστολή της προς τις εργοδοτικές οργανώσεις, αλλά έγινε μόνο μια προπαγανδιστικής σημασίας κίνηση. Πέρασε περισσότερο από ένα δεκαήμερο από τότε και η ΓΣΕΕ δεν έκανε απολύτως τίποτα για να στηρίξει τη «διεκδίκησή» της. Μάλιστα, την περασμένη Τρίτη (24.5.05) συγκάλεσε στα γραφεία της σύσκεψη Ομοσπονδιών με θέμα το εργασιακό και υπόμνηση του ασφαλιστικού. Για την ΕΓΣΣΕ και το διορθωτικό ούτε κουβέντα.

♦ Νέα νταβατζιλίκια

Προς πανηγυρίζοντες και πανηγυρίζουσες για τον εθνικό θρίαμβο της Παπαρίζου

Για τις μουσικές και πολιτισμικές σας προτιμήσεις, αγαπητοί και αγαπητές, δεν μας πολυπέφτει λόγος (που λέει ο λόγος). Εχετε συνειδητοποιήσει, όμως, ότι του χρόνου η φιέστα της Γιουροβίζιον θα γίνει στην Ελλάδα; Δεν θέλουμε να συμμεριστούμε τα… σενάρια συνωμοσίας ορισμένων… κακεντρεχών, που υποστηρίζουν πως η Παπαρίζου πήρε το βραβείο για να φορτωθεί η Ελλάδα την επόμενη διοργάνωση, επειδή δεν βρισκόταν καμιά άλλη χώρα που να τη θέλει. Εμείς συμφωνούμε μαζί σας, ότι με το σπαθί «μας» το «πήραμε» το βραβείο. Με τη διοργάνωση, όμως, τί γίνεται; Το σκεφτήκατε λιγάκι ποιοι θα πληρώσουν το νταβατζιλίκι γι’ αυτή τη φιέστα των εταιριών δίσκων και των τηλεοπτικών σταθμών; Σας το λέμε από τώρα, γιατί με την Ολυμπιάδα το συνειδητοποιήσατε εκ των υστέρων. Επειδή, λοιπόν, το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρών (και γυναικών) σοφών, σκεφτείτε το λιγάκι από τώρα.

♦ Εκανε κι η μύγα κώλο…

Εκανε κι η μύγα κώλο κι έχεσε τον κόσμο όλο. Την αθυρόστομη λαϊκή παροιμία μας θύμισε ο δοτός πρωθυπουργός του Αφγανιστάν Χαμίντ Καρζάι. Πήγε στην Ουάσιγκτον, συναντήθηκε με τον Μπους και… έθεσε αιτήματα. Ζήτησε να έχει ο ίδιος και η κλίκα του κάποιου είδους έλεγχο επί των αμερικάνικων στρατευμάτων, ζήτησε επανόρθωση για τη βεβήλωση του Κορανίου και απόδοση δικαιοσύνης για τα βασανιστήρια στις αμερικάνικες βάσεις του Αφγανιστάν! Τί του απάντησε ο Μπους; Να τα ξεχάσει όλα και να πάει… στο καλό.

♦ Στην κλίνη του Προκρούστη

Στην ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ για το θάνατο του Χ. Φλωράκη υπάρχει εκτεταμένη αναφορά στην προσωπική του ιστορία. Μόνο που από τη μεταπολίτευση γίνεται ένα άλμα και οδηγούμαστε κατευθείαν στο 1990-91, όπου εξαίρεται η συμβολή του στη μη διάχυση του κόμματος στον τότε ΣΥΝ. Στο επίσημο βιογραφικό (και τα δυο δημοσιεύτηκαν στο «Ριζοσπάστη» της 24.5.05) υπάρχει μια αναφορά στο 1989. Αναφέρει μεταξύ άλλων: «Στην Ελλάδα, υπό το βάρος των πολιτικοοικονομικών σκανδάλων εκείνης της εποχής και με βάση τα εκλογικά αποτελέσματα δύο εκλογικών αναμετρήσεων από τις οποίες δεν προέκυψε αυτοδύναμη κυβέρνηση, ορκίζονται διαδοχικά η κυβέρνηση Τζαννετάκη και η κυβέρνηση Ζολώτα». Ποιος τις έφτιαξε, ρε παιδιά, αυτές τις κυβερνήσεις; Ποια κόμματα συμμετείχαν στη μια και ποια στην άλλη; Ποια ήταν η προσωπική συμβολή του θανόντος στη δημιουργία τους, όπως και στο «κοινό πόρισμα ΚΚΕ-ΕΑΡ» (αποτέλεσε τη βάση δημιουργίας του ενιαίου ΣΥΝ), το οποίο το τρώει το μαύρο σκοτάδι; Απ’ όσο θυμόμαστε, επίσημη κομματική αυτοκριτική για εκείνον τον αισχρό κυβερνητισμό δεν έχει υπάρξει. Οχι, όμως, και να μπαίνει η Ιστορία στην κλίνη του Προκρούστη και μάλιστα γεγονότα πολύ πρόσφατα. Πάντως, τώρα που έφυγε από τη μέση ο Φλωράκης, σε κάποιο από τα επόμενα συνέδρια θα υπάρξει και η καθιερωμένη κάλπικη αυτοκριτική (χωρίς καμιά σε βάθος ανάλυση για τα αίτια).

♦ Τα στερνά τιμούν τα πρώτα

Κατανοούμε απόλυτα τους ύμνους του αστικού Τύπου για τον θάνατο του Χαρίλαου Φλωράκη. Υμνους που είναι ειλικρινείς, ιδίως όταν προέρχονται από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Γιατί ο Χ. Φλωράκης υπήρξε ο «κομμουνιστής» που για δεκαετίες επιθυμούσε το σύστημα. Εκείνος που ενσωμάτωσε αρμονικά το ΚΚΕ στην καθεστωτική λειτουργία μετά τη μεταπολίτευση, που τσάκισε αμείλικτα κάθε αριστερή φωνή στο εσωτερικό του (τις πολύ δεξιές τις διαχειριζόταν και τις χρησιμοποιούσε), που βοήθησε καθοριστικά για να χτυπηθεί ο εργατικός και νεολαιίστικος ριζοσπαστισμός της μεταπολίτευσης, για να συκοφαντηθεί η λαϊκή αντιβία, για να σταθεροποιηθεί το σύστημα σε κρίσιμες στιγμές (και το 1974 και το 1989-90).

Ανήκε -λένε- στη γενιά της Αντίστασης και του Εμφυλίου πολέμου. Σωστά. Οπως και πολλοί άλλοι. Μόνο που το αστικό σύστημα δεν τίμησε με τον ίδιο τρόπο το Νίκο Ζαχαριάδη, μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές προσωπικότητες της Ελλάδας (ανεξαρτήτως πολιτικού χρώματος). Τιμά τον Φλωράκη. Εκείνον που το 1974 υπέγραψε τη δήλωση ότι το ΚΚΕ δεν θα επιδιώξει την «διά βιαίων μέσων ανατροπήν του δημοκρατικού πολιτεύματος». Και όχι μόνο υπέγραψε αυτή τη δήλωση, αλλά και τίμησε την υπογραφή του. Οχι μόνο στο επίπεδο της κοινωνικής επανάστασης (που τη μετέτρεψε σε κατάκτηση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας) αλλά και στο επίπεδο των καθημερινών κοινωνικών και πολιτικών αγώνων, που όταν δεν υποτάσσονταν στην αστική νομιμότητα και δεν ελέγχονταν από τους μηχανισμούς του κόμματος και του συστήματος, συκοφαντούνταν ως «προβοκατόρικοι» και «ασφαλίτικοι».

Δήλωση μετάνοιας

(σ.σ. Από τις εκλογές του 1974 μέχρι και τις τελευταίες του 2004, συνδυασμοί κομμάτων, οργανώσεων και συμμαχικών σχημάτων έχουν πάρει κανονικά μέρος στις εκλογές, χωρίς να υπογράψουν τη ΔΗΛΩΣΗ).