♦ Το μεγάλο ξεπούλημα
Αν και πέρασαν δυο χρόνια από τότε, η Υπατία εξακολουθεί ν’ αποτελεί ένα από τα ορόσημα της διακυβέρνησης Γ. Παπανδρέου. Σε κάθε αναδρομή στα πεπραγμένα αυτής της κυβέρνησης και στις ταραγμένες σχέσεις των ηγετικών στελεχών της, δεν υπάρχει περίπτωση να μην υπεισέλθει και η απεργία πείνας των 300 μεταναστών. Σημάδι της πολιτικής κρίσης που προκάλεσε αυτός ο αγώνας. Σε δισέλιδη ανάλυση, υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο «Τα ορφανά του Γιώργου» (Τα Νέα, 4-1-13), ο Δ. Μητρόπουλος γράφει μεταξύ άλλων, αναφερόμενος στις σχέσεις Παπανδρέου-Ραγκούση: «Η σχέση χάλασε στην κρίση της Υπατίας. Το πρωθυπουργικό γραφείο ήθελε νομιμοποίηση των καταληψιών μεταναστών και ο Ραγκούσης αντιπρότεινε παραίτηση».
Ιδού μια ακόμη επιβεβαίωση του πόσο απομονωμένος ήταν ο Ραγκούσης ακόμα και από το πρωθυπουργικό περιβάλλον. Τον χτυπούσε ο Βενιζέλος δημόσια, ο Καρατζαφέρης συντασσόταν με τον Βενιζέλο (υποσχόμενος ότι δε θ’ ασκήσει κριτική από τα δεξιά), ο Γιωργάκης ζητούσε λύση. Ηταν ζήτημα λίγων ημερών να λυγίσει, γιατί βέβαια περίπτωση να παραιτηθεί αυτός ο καριερίστας δεν υπήρχε. Το φόβο ζωγραφισμένο στα μάτια του τον είδαν όσοι (Ελληνες και μετανάστες) πήραν μέρος στην πρώτη συνάντηση με υπουργούς που έγινε στη ΓΣΕΕ. Τότε, όπως πολλές φορές έχουμε γράψει, έδωσε τη λύση η προδοσία, το ξεπούλημα. Γι’ αυτό και ο Ραγκούσης διατυμπανίζει όπου βρεθεί κι όπου σταθεί, ότι ο ίδιος απεκατέστησε εκείνες τις μέρες μια προσωπική σχέση εμπιστοσύνης μετ ον Τσίπρα. Ο Τσίπρας συμφώνησε να πουλήσει την απεργία πείνας, αλλά δε θα κατάφερνε τίποτα, αν δεν έσπευδαν σε βοήθειά του δυνάμεις από το εσωτερικό μέτωπο, το Δίκτυο και το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης.
Σχεδόν δυο χρόνια από εκείνη την άθλια συμφωνία, οι απεργοί πείνας βρίσκονται χωρίς καν αυτά τα κωλόχαρτα που πήραν τότε, που ήταν μια μορφή προσωρινής νομιμοποίησης της διαμονής τους στην Ελλάδα και εκείνοι που διεκπεραίωσαν το ξεπούλημα δεν έχουν βγάλει ούτε μια ανακοίνωση (για κινητοποίηση ούτε λόγος). Καλό είναι να τα θυμόμαστε όλ’ αυτά, γιατί οι περισσότεροι από τους πρωταγωνιστές αυτής της αθλιότητας φιγουράρουν σήμερα ως… σωτήρες του ελληνικού λαού, μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ.
♦ Αλήτης
Ο άνθρωπος που εμφανίζεται και πάλι με το ύφος της σιγανοπαπαδιάς, αυτός που ζει στην Κηφισιά και παριστάνει τον φτωχό και τον άνεργο, είναι ο ίδιος που έδινε συνεντεύξεις σε ξένα Μέσα καταγγέλλοντας ότι το ελληνικό κράτος είναι απόλυτα διεφθαρμένο, ότι η ελληνική δημόσια διοίκηση είναι ανίκανη, ότι στο κράτος βασιλεύει ο νεποτισμός. Ενα κ(α)λόπαιδο της μπουρζουαζίας, γόνος μιας φαμίλιας που «φτιάχτηκε» με το δωσιλογισμό, με τόση αλαζονεία που δεν σκέφτηκε ότι οι πολιτικές του «πλάτες» σύντομα δε θα υπάρχουν και θα κληθεί αυτός να γίνει ένας ακόμη αποδιοπομπαίος τράγος (μετά τον Ακη).
♦ Ακόμα δεν είδαμε τίποτα
«Να ευχηθούμε πρώτα απ’όλα στους εορτάζοντες, στις Φωτεινές, στους Φώτηδες, σε όσους εορτάζουν σήμερα και σ’ αυτούς που θα εορτάσουν αύριο, στους Γιάννηδες, χρόνια πολλά. Είναι σημαντική μέρα για τη χριστιανοσύνη, είναι σημαντική μέρα για το λαό μας πιστεύω. Για μας αυτά τα ήθη και τα έθιμα, αυτός ο πολιτισμός, που έρχεται μακριά, μέσα απ’ το χρόνο, μας βοηθάει και θα μας βοηθήσει σ’αυτά τα δύσκολα χρόνια που περνάμε, να κρατήσουμε τη συνοχή μας σαν λαός, να κρατήσουμε τη γλώσσα μας, να κρατήσουμε τις παραδόσεις μας, να κρατήσουμε την κοινωνία όρθια για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε, διότι, πραγματικά η βαρβαρότητα που υπάρχει στα χρόνια αυτά τα δίσεκτα που ζούμε είναι τρομακτική και υπάρχει κίνδυνος για την κοινωνία γενικότερα. Ενας λοιπόν λόγος που είμαστε εδώ, που πρέπει να κρατήσουμε τα ήθη και τα έθιμά μας, τις γιορτές μας, τη θρησκεία μας, τον πολιτισμό μας, είναι και αυτός. Και πιστεύω ότι θα βοηθήσει σ’αυτή τη δύσκολη πορεία που έχει να διανύσει ο λαός μας. Να κρατηθεί η κοινωνία ζωντανή και όρθια και ζωντανή η ελπίδα και η προοπτική, πάνω απ’ όλα».
Αντώνης Σαμαράς; Πανίκας Ψωμιάδης; Αδωνις Γεωργιάδης; Βαγγέλης Βενιζέλος; Απόστολος Κακλαμάνης; Μην κουράζεστε. Το άψογο ελληνοχριστιανικό κήρυγμα προέρχεται από τον βουλευτή Λασιθίου του ΣΥΡΙΖΑ Κ. Δερμιτζάκη και έγινε ανήμερα των Φώτων στη Σητεία. Κι ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα. Ας μυρίσουν εκλογές και θα δείτε…
ΥΓ: Το σχετικό οπτικοακουστικό ντοκουμέντο, για όσους θέλουν ν’ απολαύσουν τον ΣΥΡΙΖΑίο βουλευτή, στο www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=fCl8OLht5Og
♦ Μας δουλεύει
Ολο με τον Παπακωνσταντίνου ασχολούμαστε, αλλά δεν πρέπει να ξεχάσουμε και τον Γιάννο, με το χαμόγελο σαν διαφήμιση οδοντόκρεμας, που έστειλε το λαουτζίκο στο χρηματιστήριο για να τον κατασπαράξουν τα λαμόγια. Ο Γιάννος, λοιπόν, όταν ο Βαξεβάνης δημοσίευσε την «πειραγμένη» λίστα Λαγκάρντ, βγήκε και δήλωσε ότι η αναφερόμενη Κουράκου Σταυρούλα δεν είναι η σύζυγός του και απειλούσε μάλιστα με αγωγές. Λίγο πριν την εκπνοή του 2012, όμως, έστειλε υπόμνημα στη Βουλή επιβεβαιώνοντας ότι ο λογαριασμός με τα 1.311.000 δολάρια (πενταροδεκάρες) ανήκει όντως στη σύζυγό του, αλλά ο ίδιος δεν γνώριζε την ύπαρξή του, γιατί ήταν υπόθεση της συζύγου του, του τέως συζύγου της και των παιδιών τους! Δηλαδή, η σύζυγός του, με την οποία πρέπει να κάνουν κοινή δήλωση «πόθεν έσχες», ξέχασε να του αναφέρει έναν τόσο φουσκωμένο λογαριασμό στο εξωτερικό! Γράφει εντελώς ξεδιάντροπα στο υπόμνημά του: «Η ίδια δεν μου είχε αναφέρει κάτι σχετικό για λόγους καθαρά προσωπικούς και οικογενειακούς, όπως μου εξήγησε μετά τη δημοσιοποίηση της λίστας Λαγκάρντ»!
♦ Να απαντήσουν
Ο Βενιζέλος τα χώνει συνεχώς στον Διώτη, κατηγορώντας τον ως πληροφοριοδότη του ΣΥΡΙΖΑ κι αυτό κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι. Εκτός, όμως, από τον Παπαδημούλη, ο οποίος στο twitter απεκάλεσε τον Διώτη εκλεκτό του Χρυσοχοΐδη, κανένας άλλος και προπαντός ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πει τίποτα ενάντια στον περιβόητο πρώην εισαγγελέα της Αντιτρομοκρατικής, τον οποίο θα έπρεπε ήδη να έχουν καταστήσει ποινικά υπόλογο ενώπιον της τακτικής Δικαιοσύνης, αφού από ποινική άποψη έχει τις ίδιες ακριβώς ευθύνες με τον Βενιζέλο. Κι όχι μόνο δεν έχουν καταγγείλει τον Διώτη, όχι μόνο δεν έχουν πει τίποτα στις συνεχείς προκλήσεις του Βενιζέλου, αλλά οι δηλώσεις του Διώτη αναδημοσιεύονται με ευμενέστατο τρόπο από την «Αυγή».
Υπάρχει πολιτικός δίαυλος; Ο Διώτης, στη συνέντευξη-ποταμό που έδωσε στον Τράγκα (Crash, τ. 17, Οκτώβριος 2012) όχι μόνο άφησε να εννοηθεί ότι παραμένει πολιτικά ενεργός, αλλά για πρώτη φορά αράδιασε και το αριστερό παρελθόν του, διεκδικώντας δάφνες μεγάλου αγωνιστή! Γιατί σιωπά ο ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί δεν ξεκαθαρίζει το ζήτημα των (υπαρκτών ή όχι) σχέσεών του με τον Διώτη; Ποια είναι η γνώμη του γι’ αυτόν τον σκοτεινό άνθρωπο των μυστικών υπηρεσιών, τον παρασημοφορημένο από το FBI, που έχει κάνει σημεία και τέρατα (μεταξύ των οποίων και το «έγκλημα του Ευαγγελισμού», το καλοκαίρι του 2002);
♦ Ξεφτίλα
Πάσχιζε η βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ Νάντια Βαλαβάνη, στο πρωινάδικο του ΣΚΑΙ (4.1.13), να εξηγήσει ότι βρισκόταν στο Ηράκλειο της Κρήτης (τόσο μακριά απ’ τον πολιτισμό!) και δεν πήρε χαμπάρι το θόρυβο που είχε δημιουργηθεί μετά τη δήλωσή της ότι από την παλιά λίστα Λαγκάρντ λείπουν 600 ονόματα. Και επίσης, ότι αυτή απλώς επανέλαβε κάτι που είχε ακούσει να λέει ένας δημοσιογράφος σε άλλο πρωινάδικο!
Η δικαιολογία για την επί δεκαήμερο μούγκα της κας Βαλαβάνη είναι βέβαια άθλια. Απλά, την υποχρέωσαν οι ΣΥΡΙΖΑίοι να βγει και να ανασκευάσει, ενώ από μόνη της ήθελε ν’ αφήσει τη γκάφα της να ξεχαστεί. Η αντίληψη που έχει για την πολιτική, όμως, είναι χειρότερη από την προσωπική πολιτική ξεφτίλα που υπέστη. Και δεν είναι μόνο δική της αντίληψη, αλλά της συντριπτικής πλειοψηφίας της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Κάνουν πολιτική με κιτρινισμό, με λαϊκισμό, με πολιτικό σαλταδορισμό. Είναι έτοιμοι ν’ αναπαράγουν ό,τι θεωρούν ότι μπορεί να τους οφελήσει έστω και πρόσκαιρα, να δημιουργήσει εντυπώσεις υπέρ τους, αδιαφορώντας για την αλήθεια και την εγκυρότητα.
♦ Συνέχεια
Ομολογούμε ότι δεν το γνωρίζαμε. Ο θείος του Γ. Παπακωνσταντίνου και πατέρας των δυο μεγαλοαστών κυριών με τις καταθέσεις στην HSBC (μόνο σ’ αυτή;), ο προδικτατορικός υπουργός της Ενωσης Κέντρου και μεταδικτατορικός υπουργός των κυβερνήσεων της ΝΔ, δεν ήταν απλά γιος ενός δωσίλογου καπιταλιστή, που έγινε εργοστασιάρχης παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος με διάταγμα του Τσολάκογλου, αλλά έκανε τα πρώτα βήματά του στην πολιτική συμμετέχοντας σε δημοτικό συνδυασμό του δωσίλογου υπουργού Οικονομικών Σ. Γκοτζαμάνη, ενώ είχε διατελέσει και διερμηνέας των ναζιστικών κατοχικών στρατευμάτων.
Ο Γκοτζαμάνης καταδικάστηκε σε θάνατο από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων το 1945, είχε προλάβει όμως να φύγει στο εξωτερικό (αρχικά στην Ιταλία και μετά στη Γερμανία!). Αμνηστεύθηκε από το μετακατοχικό μοναρχοφασιστικό καθεστώς και γύρισε στην Ελλάδα για να διεκδικήσει το 1954 τη δημαρχία της Θεσσαλονίκης, με υποψήφιο και τον Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, ο οποίος χαρακτήριζε τον δωσίλογο «μεγαλυτέρα ζώσα πολιτική φυσιογνωμία του τόπου».
Αν μη τι άλλο, το ιστορικό αυτό γεγονός δείχνει τη συνέχεια της ελληνικής αστικής πολιτικής. Είτε δεξιοί είτε κεντρώοι, περνούσαν εύκολα από το δωσιλογισμό και το φασισμό στην αστική πολιτική, ξεπλένοντας το παρελθόν τους και φιγουράροντας στη συνέχεια ως ευαίσθητοι και φιλελεύθεροι πολιτικοί. Ο Μ. Παπακωνστντίνου δεν είναι ο μόνος, αλλά ένας ακόμη…
