♦ Καναπές και εκλογές
Ακόμα ηχεί στ’ αυτιά μας (δεν είναι δα τόσα πολλά τριάμισι χρόνια για να το ξεχάσουμε) η φωνή του Καραμανλή να υπόσχεται από τα προεκλογικά μπαλκόνια του 2004, ότι η πρώτη πράξη της νέας διακυβέρνησης θα είναι η εξίσωση των τριτέκνων οικογενειών με τις πολύτεκνες. Είχε βγάλει και σχετικό διαφημιστικό σποτάκι τότε η ΝΔ. Κι όμως, ξανατάζει το ίδιο πράγμα και στην τρέχουσα προεκλογική περίοδο. «Εξομοίωση εντός του 2008», υποσχέθηκε από το νεοδημοκρατικό «προσυνέδριο» της Πάτρας. Λέτε να θεωρεί τους τριτέκνους αμνήμονες; Δε νομίζουμε. Αλλιώς σκέφτεται το προεκλογικό επιτελείο της ΝΔ. Αλλού ποντάρει. Οταν ο ψηφοφόρος παρακολουθεί τα τεκταινόμενα από τον καναπέ του, όταν δεν κινητοποιείται για τίποτα, θα αποφασίσει με κριτήριο περιορισμένο. Αν ο Καραμανλής του φανεί γενικά κάπως πιο πειστικός από τον Γιωργάκη, θα του ρίξει την ψήφο. «Δε μπορεί, αυτή τη φορά θα το κάνει», μπορεί να σκεφτεί και να ψηφίσει ξανά ΝΔ, αφού το απέναντι μαγαζί δεν προβάλλει τίποτα το διαφορετικό. Κάποιοι, βέβαια, θα χαθούν, αλλά αυτοί είναι ήδη χαμένοι. Στόχος του νεοδημοκρατικού επιτελείου είναι να συγκρατήσει τις απώλειες. Ξανατάζουν τα ίδια πράγματα ποντάροντας στον προεκλογικό… ρεαλισμό του καναπέ.
♦ Αποκαλυπτήρια
Φυσικά και δεν ήταν κορόιδο ο Ρωμύλος Κεδίκογλου να πάει στη Βουλή και να τον κάνουν με τα κρεμμυδάκια οι Πασόκοι και οι λοιποί αντιπολιτευόμενοι βουλευτές (το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου θα ήταν με τόσο βεβαρυμμένο μητρώο). Και βέβαια, δεν πρέπει να αμφιβάλλουμε, ότι η άρνηση Κεδίκογλου είχε τη σύμφωνη γνώμη (αν όχι την προτροπή του υπουργού Δικαιοσύνης). Αλλωστε, από χθες ο Ρ. Κεδίκογλου είναι συνταξιούχος, ουδείς θα ασχολείται μαζί του και θα έχει όλο το χρόνο να ασχοληθεί με τις μπίζνες του προσφιλούς υιού του, ο οποίος θα πρέπει να προταθεί για κάποιο διεθνές οικονομικό βραβείο (ίσως και κάποια έδρα στο London School of Economics να πρέπει να πάρει το όνομα αυτού του νεαρού που κατάφερε να βγάλει τόσα λεφτά όντας ακόμα φοιτητής).
Η συμφωνία Κεδίκογλου-κυβέρνησης είναι προφανής: εμείς θα σε στηρίξουμε μέχρι το τέλος και εσύ θα αρνηθείς να μπεις σε οποιαδήποτε συζήτηση με την αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ, επικαλούμενος τυπικές διατάξεις. Ετσι, μετά την επίκληση του απόρρητου των προσωπικών δεδομένων, ο Κεδίκογλου πέρασε στην επίκληση της διάκρισης των εξουσιών, ρίχνοντας ένα μεγαλοπρεπέστατο φτύσιμο στη Βουλή. Αλλά και προσφέροντάς μας ένα λαμπρό δείγμα της απάτης αυτής της διάκρισης. Ποιος ελέγχει τον αρχιδικαστή, αν όχι η Βουλή; Ο υπουργός Δικαιοσύνης. Και τι γίνεται όταν ο υπουργός Δικαιοσύνης τα ‘χει κάνει πλακάκια με τον αρχιδικαστή που είναι δικός του άνθρωπος; Τίποτα απολύτως. Το μόνο που μένει στην αντιπολίτευτεση είναι να υποβάλει πρόταση δυσπιστίας στον υπουργό, για να την απορρίψει μετ’ επαίνων ο πειθαρχημένος λόχος της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Η αντιπολίτευση ούτε που σκέφτηκε κάτι τέτοιο, γιατί είμαστε και σε προεκλογική περίοδο και η πρόταση δυσπιστίας θα λειτουργούσε συσπειρωτικά για την κυβερνητική παράταξη.
Πόσο δημοκρατικά σας φαίνονται τα παραπάνω; Καθόλου, θα μας πείτε. Ετσι είναι. Αυτή είναι η ουσία της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Ειδικά στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, η ισοβιότητα των δικαστών είναι μια δικλίδα ασφάλειας για το σύστημα. Γιατί αυτοί μπορούν ανεξέλεγκτα να διεκπεραιώνουν τη θέληση της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας. Είτε πρόκειται για τη χούντα είτε για μια κοινοβουλευτική κυβέρνηση.
♦ Κοινοβουλευτικός κρετινισμός
«Η επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση αποκτά κρίσιμη σημασία… Μαχητικά τμήματα εργαζομένων και νέων αντέταξαν “πύργο ατίθασο” με τους αγώνες τους. Αγώνες που έδειξαν τις δυνατότητες μιας γραμμής ρήξης και ανατροπής, συνέβαλαν στην αστάθεια του δικομματικού πολιτικού σκηνικού και στο ενδεχόμενο “αδύνατων κυβερνήσεων”, έδωσαν στοιχεία μιας νέας αυτοπεποίθησης κι ελπίδας… Για τους εργαζόμενους και τη νεολαία, για τα καταπιεζόμενα στρώματα, οι εκλογές μπορούν και πρέπει να αξιοποιηθούν: Για την ευρύτερη και βαθύτερη δυνατή αποδοκιμασία της ακραία αντιλαϊκής κυβέρνησης της ΝΔ και του “Εθνικού Προγράμματος Μεταρρυθμίσεων” του κεφαλαίου και της ΕΕ. Για τη σαφή καταδίκη του ΠΑΣΟΚ, που συναινεί ουσιαστικά με τη ΝΔ, τη στρατηγική του κεφαλαίου και της ΕΕ, που επιδιώκει τη συνέχιση και κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής των κυβερνήσεών του. Για την ενίσχυση και μέσα από τις εκλογές του ρεύματος της σύγχρονης αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής αναζήτησης… Για την ενδυνάμωση του πολιτικού και κοινωνικού αγώνα των εργαζόμενων… Για την ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς της νέας εποχής, που θα συμβάλει στη ριζική αλλαγή των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών, για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας στην προοπτική της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής απελευθέρωσης».
Το απόγειο του κοινοβουλευτικού κρετινισμού σε λίγα αποσπάσματα από την «Πρόταση του ΜΕΡΑ για μια ενωτική εκλογική αντικαπιταλιστική παρέμβαση». Τα ίδια έλεγαν και πριν τέσσερα χρόνια, τα ίδια θα πουν και μετά τέσσερα χρόνια. «Αντικαπιταλιστική επαναστατική Αριστερά» που αποκτά υπόσταση κυρίως στις προεκλογικές περιόδους και που δεν έχει πρόβλημα να αρχίσει την «Πρότασή» της με μια φράση με την οποία αυτοακυρώνεται. Αν οι όποιες εκλογές (και ειδικά αυτές που έρχονται) έχουν κρίσιμη σημασία, τότε τι να πούμε; Η φράση με την οποία αρχίζει το κείμενο αποκαλύπτει τον «καημό» των συντακτών του και καθιστά υποκριτικά τα όσα «κινηματικά» ακολουθούν. Η συλλογή ψήφων είναι το ζητούμενο και όχι τα υπόλοιπα. Αλλωστε, θυμόμαστε όλοι τους πανηγυρισμούς του 2004 για τις δυο-τρεις χιλιάδες παραπάνω ψήφους.
♦ Τα δοκίμασε;
Μετά τον Κ. Σημίτη, που συμβούλευε τους Θεσσαλούς αγρότες να αφήσουν τη βαμβακοκαλλιέργεια και να σπείρουν σπαράγγια, έχουμε τον σημερινό υφυπουργό Γεωργίας Αλ. Κοντό, που συμβουλεύει το ίδιο τους καπνοπαραγωγούς της εκλογικής του περιφέρειας (Ξάνθη) και όχι μόνο. Οπως διαβάσαμε στην «Ελευθεροτυπία», υποστηρίζει μεταξύ σοβαρού και αστείου, ότι ένας καθηγητής πανεπιστημίου είναι έτοιμος να ανακοινώσει ότι το σπαράγγι είναι… αφροδισιακό. Ας προσέξει πολύ ο κ. Κοντός, γιατί μ’ αυτά τα ζητήματα δεν παίζουν. Ας θυμηθεί τι είχε πάθει ένας υπουργός του Μπερίσα το 1997, όταν έπεσε στα χέρια των εξεγερμένων της Αυλώνας. Εκεί, βέβαια, πρωταγωνιστικό ρόλο είχε ένα άλλο ζαρζαβατικό, το πράσο, όμως και μ’ ένα ματσάκι σπαράγγια γίνεται μια χαρά η δουλειά.
♦ Σε ξένο αχυρώνα
Το καλοκαίρι θα το περάσουμε με προεκλογικές μονομαχίες Κωστάκη-Γιωργάκη πάνω σε δρόμους και γεφύρια. Δικό μας είναι το έργο και εσείς το καπηλεύεστε, φωνάζει ο ένας. Εσείς το είχατε παρατήσει και εμείς το ολοκληρώσαμε, γιατί είμαστε κυβέρνηση των έργων, απαντά ο άλλος. Εσείς μιλούσατε για μακέτες όταν εμείς βάζαμε μπροστά τα έργα, κάνει ρελάνς ο ένας για να εισπράξει παρόμοια απείρου κάλλους απάντηση από τον άλλο. Το έργο, βέβαια, το ‘χουμε ξαναδεί. Επί ΝΔ ξεκίνησε το μετρό, ο Λαλιώτης το εγκαινίαζε κομμάτι-κομμάτι. Επί ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε η Εγνατία, ό,τι πρόλαβαν εγκαινίασαν ο Λαλιώτης με τον Σημίτη, το υπόλοιπο το εγκαινιάζουν ο Σουφλιάς με τον Καραμανλή. Δε μπορούμε, όμως, να μη θυμηθούμε τη γνωστή παροιμία «δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα». Από την περιουσία του πατέρα σας, ρε αγύρτες, έγιναν τα όποια δημόσια έργα ή από τη σκληρή φορολόγηση του ελληνικού λαού και με βαρύ φόρο αίματος των εργατών; Για να μη μιλήσουμε για τη ρεμούλα και τις μίζες και για το πάρτι των «νταβατζήδων».
♦ Ευρώδουλοι
Θαυμάστε κλάμα και αγωνία από το στέλεχος του ΣΥΝ Μ. Σαμπατακάκη, στην «Αυγή» (26.6.07):
«Μισό αιώνα μετά την ίδρυσή της, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δεν εμπνέει πλέον εμπιστοσύνη στους πολίτες… Ο ΣΥΝ, οργανικό μέρος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, διεκδικεί και συμβάλλει σε μια δημοκρατική κοινωνική συνταγματική οικοδόμηση. Επιδιώκουμε να επανασυμφιλιωθούν οι πολίτες με την Ευρώπη».
Εμείς, βέβαια, δεν έχουμε καμιά όρεξη για τέτοιες… συμφιλιώσεις, αναρωτιόμαστε, όμως, πώς βλέπουν το θέμα οι σχετικά νεόκοποι εκλογικοί (και όχι μόνο) σύμμαχοι του ΣΥΝ. Και σ’ ανώτερα…
♦ Περί -ισμών
Με περισσή αυταρέσκεια και αλαζονεία ο Τόνι Μπλερ όχι μόνο δεν απέρριψε τον όρο «μπλερισμός», αλλά απάντησε σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφων, ότι «πρόκειται για κατεύθυνση που υιοθετούν τώρα συντηρητικές και προοδευτικές παρατάξεις στις μεγάλες βιομηχανικές χώρες», συμπληρώνοντας ότι «πολλές παλιές διαφορές δεξιών-αριστερών σήμερα δεν έχουν πλέον σημασία».
Ως προς το τελευταίο, ουδείς θα διαφωνήσει, όταν αναφέρεται στα συντηρητικά και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, που συγκροτούν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, υπηρετώντας εξίσου αποτελεσματικά τον σύγχρονο καπιταλισμό. Ομως, τον όρο «μπλερισμός» ουδείς θα τον χρησιμοποιεί και ουδείς θα τον θυμάται σε καναδυό χρόνια. Οπως ουδείς χρησιμοποιεί κάποιους ανάλογους -ισμούς που χρησιμοποιήθηκαν παλιότερα (θατσερισμός, ρηγκανισμός κ.λπ.). Γιατί πρόκειται για όρους μιας χρήσης, με ημερομηνία λήξης, οι οποίοι δεν εκφράζουν κάτι το καινούργιο. Εκφράζουν συγκυριακές πρακτικές διαχείρισης του καπιταλισμού, που σκόπιμα βαφτίζονται ως κάτι το ξεχωριστό, για να τους προσδοθεί κύρος και να λειτουργήσει ο -ισμός προπαγανδιστικά για ένα διάστημα.
Δεν είναι όλοι οι -ισμοί ίδιοι. Οσα χρόνια κι αν περάσουν, ο όρος μαρξισμός, για παράδειγμα, θα παραμένει ζωντανός και θα χρησιμοποιείται. Γιατί δεν είναι μια συγκυριακή πολιτική, αλλά αποτελεί μια ριζική κριτική του καπιταλισμού και ταυτόχρονα μια πρόταση «εξόδου» απ’ αυτόν, μέσω της καταστροφής του. Πρόκειται για μια συνεκτική και ολοκληρωμένη πρόταση (φιλοσοφία-πολιτική οικονομία-κοινωνική συγκρότηση), που έχει επιστημονικό χαρακτήρα και ακριβώς γι’ αυτό αποτελεί ανοιχτό και όχι κλειστό σύστημα, που βοηθά την εργατική τάξη να αναπτύξει την ταξική της αυτοσυνείδηση. Οταν τον κάθε Μπλερ δεν θα τον θυμούνται ούτε οι στενοί του συνεργάτες, ο μαρξισμός θα εξακολουθεί να συνεγείρει, να εμπνέει, να σηματοδοτεί την πορεία προς την κοινωνική απελευθέρωση.
