Επαναστατική Λαϊκή Αντιπολίτευση
Καλά, μιλάμε, έχουν πνιγεί στα βιβλία τα σχολεία
Ταχρίρ και πάλι, όχι οι μούφες του Συντάγματος…
Αν ψεύδονται οι κεραίες/ αν ψεύδεται η περιστροφή της γης/ αν ψεύδονται και τα βιβλία/ αν ψεύδονται οι αφίσες, τα ανακοινωθέντα/ πάνου στην κολώνα/ αν ψεύδονται και πάνου στην οθόνη/ των κοριτσιών τα γυμνά πόδια/ αν ψεύδεται κι η προσευχή/ αν ψεύδεται και το νανούρισμα/ αν ψεύδεται και τ’ όνειρο/ αν ψεύδεται στο καμπαρέ κι ο βιολιστής/ αν ψεύδεται το φεγγαρόφωτο/ μες στις απελπισμένες νύχτες/ αν ψεύδεται κι ο λόγος/ αν ψεύδεται το χρώμα/ αν ψεύδεται η φωνή/ αν ψεύδεται κι αυτός που εκμεταλλεύεται τα χέρια σας/ αν ψεύδονται όλοι κι όλα/ εξόν από τα χέρια σας/ είναι για νάναι υπάκουα στον πηλό τα χέρια σας/ νάναι τυφλά σαν τα σκοτάδια/ νάναι κουτά σαν τα μαντρόσκυλα/ για να μην εξεγείρονται τα χέρια σας/ για να μην πάρει τέλος τούτη η αδικία/ τ’ όνειρο κάθε εμπόρου/ μέσα σε τούτονε τον κόσμο τον θνητό/ μέσα σε τούτονε τον κόσμο/ που θάτανε τόσο όμορφο να ζούμε (Ναζίμ Χικμέτ: «Για τα χέρια σας και για την ψευτιά»)
♦ Διά πάσαν νόσον και μαλακίαν: «Αντιμνημονιακός εκλογικός συνασπισμός και απλή αναλογική», Τσίπρας.
♦ «Η ηθική αποσύνθεση, η ανηθικότητα είναι το χαρακτηριστικό όλων των εκμεταλλευτικών τάξεων στην περίοδο της κατάπτωσής τους. Δεν είναι τυχαίο που στις παραμονές της γαλλικής αστικής επανάστασης του 1789 το γαλλικό αρχοντολόι έκανε σύνθημά του το ρητό “μετά από μας ας έρθει ο κατακλυσμός”. Ο Φ. Λάντσμπεργκ, συγγραφέας του βιβλίου “Οι 60 οικογένειες της Αμερικής”, περιγράφει τον παρασιτισμό και τη σπατάλη της αμερικάνικης πλουτοκρατίας. Η αστική τάξη των ΕΠΑ, που πλούτισε με την εκμετάλλευση του ίδιου του λαού της και με την καταλήστευση των άλλων λαών, με τον πόλεμο, με το αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων, δεν ξέρει πώς να χρησιμοποιήσει τα αρπαγμένα. Λαιμαργία, διαφθορά, εξωφρενική πολυτέλεια, μπριλαντένιες λαιμαριές για τα σκυλιά αξίας 15 χιλ. δολλαρίων, γεύματα για αγαπημένα σκυλιά και άλογα, ειδικοί περίπατοι για τις ημερωμένες μαϊμού-δες με συνοδεία προσωπικών λακέδων, περιδέραια αξίας 600 χιλ. δολλαρίων, γλέντια, τραπέζια, όπου ξοδεύονται εκατοντάδες χιλιάδες δολλάρια. “Σαν παραχόρτασε από τέτοιες «μέτριες» διασκεδάσεις η πλουτοκρατία σκαρφίστηκε πιο εξωφρενικά καμώματα: ανάμεσα στους καλεσμένους κάθονταν μαϊμούδες, σε δεξαμενές του σπιτιού κολυμπούσαν κολυμβητές ντυμένοι χρυσόψαρα και τραγουδίστριες ξεπηδούσαν μέσα από τούρτες”. Ετσι ήταν στα 1890-1900… Η αστική τάξη ξεπέρασε τους προκατόχους της σε εγκλήματα ενάντια στην ανθρωπότητα, σε σπατάλη, ανηθικότητα. Οι κοινωνιολόγοι, φιλόσοφοι, συγγραφείς και ιδεολόγοι, οι πολιτικοί αρχηγοί της αστικής τάξης πασκίζουν μάλιστα να θεμελιώσουν και “θεωρητικά” τον κυνισμό και την ανηθικότητά της, τον αιμοβόρο χαρακτήρα και τη μισανθρωπιά της. Κήρυκας της ανηθικότητας της αστικής τάξης το 19ο αιώνα υπήρξε ο Φ. Νίτσε. Γι’ αυτό και ο γερμανικός φασισμός άδραξε τη φιλοσοφία του Νίτσε και τον ανακήρυξε πνευματικό του πατέρα. Στο γερμανικό και στο γιαπωνέζικο φασισμό και στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό ενσαρκώθηκε καθετί το αποτροπιαστικό και θηριώδικο, που χαρακτηρίζει όλη την ιμπεριαλιστική τάξη. Ο Χίτλερ έλεγε: “Εγώ ελευθερώνω τον άνθρωπο… από την ταπεινωτική χίμαιρα, που λέγεται συνείδηση. Η συνείδηση όπως και η μόρφωση, σακατεύει τον άνθρωπο”». (Ιστορικός Υλισμός, Τόμος Β).
♦ Απ’ τα πικρά τα βάσανα γεννιέται η περηφάνια/ –Πέρα απ’ τα φώτα κι απ’ τα πρόσωπα./ Πέρα απ’ τη δόξα των άλλων και τη σιγουριά/ υπάρχει πάντα μια καρδιά που ξαγρυπνάει ασκλάβωτη/ –Ματωμένο αγρίμι γυρνώντας στην ερημιά./ Με δαγκωμένο σκούξιμο αλυχτώντας./ Με τρία ποδάρια πηγαίνοντας./ Με τρία ποδάρια κι απ’ αυτά το ένα χτυπημένο/ και το άλλο αφημένο στο δόκανο./ Και το αίμα να πέφτει πάνω στο χιόνι, παγώνοντας./ –(Καλά την έχουν τώρα οι φρόνιμοι στα σπίτια τους./ Καλά τη βγάζουν στα ζεστά τους σπίτια/ καλά κοιμώνται σε ζεστή αγκαλιά../ Και τα ντουφέκια πέρα πέφτουν./ Πέρα γαβγίζουν τα σκυλιά, χτενίζουν τα αποσπάσματα.)/ Κυκλωμένο αγρίμι παλεύοντας μονάχο του/ στα σκοτεινά και στ’ άγρια./ Ξέροντας πως δεν έχει άλλη ελπίδα./ Ξέροντας πως δεν έχει άλλο πια/ μήτε γλυκό ζευγάρωμα κάτω από το φεγγάρι/ μήτε γιουρούσια, μήτε πανηγυράκια/ κάτω απ’ τα δασιά πλατάνια κι απ’ τα έλατα./ –Πεθαμένο αγρίμι κομμένο μέσα στη νύχτα./ Με το κορμί του παρατημένο μέσα στα όρνια/ και το κεφάλι του μπηγμένο μέσα στη φούρκα, δοσμένο στο ανάθεμα./ Δοσμένο στο ανάθεμα και τους προσκυνημένους/ …Χλωμά τσογλάνια έχουν πιάσει τα στενά./ πιάσαν τα πόστα, πιάσαν τα περάσματα./ –Δε μένει άλλος δρόμος./ Με τα κοντά μαχαίρια τώρα. Στα τυφλά./ Με τα κοντά μαχαίρια να ριχτούμε, να τελειώνουμε. (Θ. Κωσταβάρας: «Εννιά μικρά κομμάτια για τσαμπούνα»).
♦ «Κάλεσμα κλιμάκωσης αγώνα» (τίτλος) – «Το ΠΑΜΕ οργανώνει την κλιμάκωση της πάλης της εργατικής τάξης… παίρνοντας όλα τα μέτρα για οργάνωση της 24ωρης πεναλλαδικής πανεργατικής απεργίας». (Ριζοσπάστης, 22-11-11). Τώρα πώς από μια προηγούμενη 48ωρη κλιμακώνεις με… 24ωρη αυτό μόνο η (γνωστή) λογική ενός αστικού κόμματος το καταφέρνει…
♦ Υπερασπίζεται απολυμένους και… απολύει από τις επιχειρήσεις του;
♦ Ανέσυραν το πολιτικό ραμολυμέντο Πιέτρο Ινγκράο του (πάλαι ποτέ) Πι Τσι (PCI) (έκδοση του βιβλίου του στην Ελλάδα). Ο Π. Ινγκράο υπήρξε εκ των πρωτεργατών του «ιστορικού συμβιβασμού» στην Ιταλία. Εχει χρηματίσει πρόεδρος της ιταλικής Βουλής.
♦ Σαΐφ αλ Ισλάμ, προσπαθεί να μη γίνει σαλάμ(ι)…
♦ Για δε ρε, που το παίζει και φιλεργατικός ο φασίστας που ψήφισε με χέρια και πόδια μνημόνια.
♦ Πώς γίνεται «να κατανοήσει το σύνολο του πολιτικού κόσμου τα αιτήματα των εργατών της Χαλυβουργίας» (;!)
Βασίλης
