Οταν η εκμετάλλευση δυναμώνει/ Πολλοί χάνουν το θάρρος τους/ Ομως το δικό του αντριεύει./ Οργανώνει τον αγώνα/ Για τη δεκάρα, για το νερό/ Και για την εξουσία στο κράτος./ Ρωτά την ιδιοκτησία/ Από πού έρχεσαι;/ Ρωτά τις αντιλήψεις/ Ποιον ωφελείτε;/ Οσο κι αν σιωπούν/ Αυτός θα μιλήσει/ Και όπου καταπίεση και λόγος για μοίρα/ Εκείνος θα πει τα ονόματα./ Οπου τον κυνηγούν, εκεί/ Αρχίζει η ανταρσία, κι απ΄ όπου περάσει/ Η ανησυχία μένει.
(Μπ. Μπρεχτ – Εγκώμιο του επαναστάτη).
> «Οι άνθρωποι φοβούνται ο ένας τον άλλον, εκεί που ο “άλλος“ παρουσιάζεται σαν αντιπρόσωπος ενός αποξενωμένου, πανίσχυρου κι εχθρικού κόσμου, σαν προσωποποιημένος νόμος, σαν εκτελεστικό όργανο μιας ανώνυμης δικαστικής εξουσίας. Ο αποξενωμένος, πανίσχυρος κι εχθρικός κόσμος, που οι “άλλοι“ παρουσιάζονται σαν αντιπρόσωποί του, αντιπροσωπευόταν στην αρχή απο τους γονείς. Με το σχηματισμό του Υπερεγώ ο κόσμος αυτός εσωτερικεύτηκε. Αργότερα – στην εκπαίδευση, στην επαγγελματική ζωή κι όλο και περισσότερο στον ελεύθερο χρόνο – αντιπροσωπεύεται εξωτερικά απ' τους ανώνυμους “άλλους“, που, μέσα στη γενική δομή εξουσίας, εμπορεύματος κι ανταγωνισμού, γίνονται μια εξωτερική πηγή άγχους». (Ντήτερ Ντουμ – «Το άγχος στον καπιταλισμό», 1978).
> Γιατί εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.
> Νo Medicine Like The Blues.
> Indeedy do!
> Speak of the devil. ΚΟΝΤΡΑ, 2/12/2017, άρθρο «Ζήτω ο Κόκκινος Δεκέμβρης – 70 χρόνια απο την ένοπλη λαϊκή εξέγερση». Στο Ριζοσπάστη της επόμενης μέρας, 3/12/2017, διαβάζουμε: «Δεκέμβρης του ΄44 – Μία κρίσιμη ταξική σύγκρουση». Η φράση «λαϊκή ένοπλη πάλη» εμφανίζεται «πνιγμένη» στην πέμπτη παράγραφο… Και ακολουθεί η αυθαιρεσία, της αυθαιρεσίας, ω αυθαιρεσία… «Στο ερώτημα αν μπορούσαν το ΕΑΜ – ΚΚΕ να καταλάβουν την εξουσία τις ημέρες της απελευθέρωσης της Αθήνας (12 Οκτώβρη 1944) ώστε να μην έρθει ο «Δεκέμβρης», η απάντηση μπορεί να δοθεί και πάλι μόνο με ένα “αν“, παρότι η ιστορία δεν γράφεται με υποθετικά σχήματα». Δεν γράφεται, αλλά όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί τους, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. «…και η αριστερίστικη – βολονταριστική προσέγγιση που γίνεται με πλήρη απόσπαση από το ιστορικό πλαίσιο της εποχής, αλλά και από το στάδιο ανάπτυξης που περνούσε το ΚΚΕ… Οσο για τους κάπηλους του Περισσού, αυτοί προσπαθούν να μακιγιάρουν την αστική πολιτική τους πίσω από μία τροτσκιστική πολεμική στην τακτική του ΚΚΕ (αλλά και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος) για όλη την ιστορική περίοδο των δεκαετιών του ‘30 και του ‘40. Οι δεξιοί παριστάνουν τους αριστερούς!» (από το ίδιο άρθρο της Κόντρας).
> «…μαζική πορεία από την συμπλήρωση εννέα χρόνων από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου…» (lifo.gr, 6/12/2017). Από ποιον δολοφονήθηκε ο Α. Γρηγορόπουλος δεν το έμαθε ακόμα η φυλλάδα… Οσο για τον Κoρκονέα, ε, αυτός είναι πλάσμα μιας οργιώδους φαντασίας…
> 4/12/2017: καθιερωμένος αριθμός σε απεργία το ένα (1)…
> Τελικά ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν εξέγερση, επανάσταση… τι ήταν; Μπερδεμένοι (;) μοιάζουν οι συγγραφείς του άρθρου «Εννέα χρόνια και μία χαμένη ευκαιρία μετά…» (prin.gr/?p=17995). Ξεκινάνε με την πρόταση «Μία συνήθης ιδιαιτερότητα των ιστορικών εξεγέρσεων είναι ότι…». Και καταλήγουν: «Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Δεν υπάρχει κάποιος τρόπος να επιστρέψει κανείς στην επαναστατική κίνηση του Δεκέμβρη…». Το ότι ο Δεκέμβρης του 2008 είχε όσα καύσιμα είχε, δεν κάνει τους συγγραφείς να αναλογιστούν τη σχέση τους με το αυθόρμητο. Ξεκαθαρίζουν (ως απολογία;) πως «οι οργανωμένες δυνάμεις που κατόρθωσαν να ξεπεράσουν αυτό τον σκόπελο συνήθως κατέληξαν να καταλάβουν και την εξουσία, τερματίζοντας τις εξεγέρσεις». Οσο για την «λαϊκή κοινωνική βία», αυτή αποτελεί μέσο για επίτευξη στόχου, όπως το τσάκισμα της αστικής εξουσίας. Η υπόκλιση όμως μπροστά στο αυθόρμητο γεννάει αγκυλώσεις και δογματισμούς…
> Περισσότερα καζίνα με λιγότερους φόρους. Τέσσερις νέες άδειες… (ΤΑ ΝΕΑ, 5/12/2017). Με τσέπες άδειες σπεύσομεν…
> Ωπ! «Οταν οι φόροι γίνονται παιχνίδι στα θρανία – Εκπαιδευτική πύλη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (στο ίδιο φύλλο των ΝΕΩΝ). Και για να μην υπάρχει αμφιβολία για το περιεχόμενο: «TAXEDU – Οι φόροι χτίζουν το μέλλον μου».
> Διαγωνισμός PISA: PISS OFF!
> Μάλλον υποφέρει από το σύνδρομο «της κατσαρίδας» ο συγγραφέας του ανάλογου άρθρου στα ΝΕΑ, αυτός που έχει πηδήξει τη μισή Αθήνα…
> «Νίκη όλων των δικηγόρων της Αθήνας» δήλωσε ο νέος πρόεδρος του ΔΣΑ Βερβεσός. Μάλλον η αποχή νίκησε με ποσοστό 57,66%…
> Και το ηλεκτρονικό ΒΗΜΑ «ξέχασε» τον δολοφόνο του Α. Γρηγορόπουλου…
> «Εκδηλώσεις διαμαρτυρίας» η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, κατά Ριζοσπάστη, 6/12/2007. Για αστικό κόμμα πρόκειται… «Το λάθος τηλεφώνημα ενός δολοφόνου», διήγημα στον Ριζοσπάστη του ‘08 που ξέπλενε τον Κορκονέα και τον Σαραλιώτη.
> «ΜΑΤ και χημικά ενάντια στους διαδηλωτές» – Ριζοσπάστης, 6/12/2017. Ναι! Η ίδια εφημερίδα που στηρίζει με δισέλιδο την λύση «των προβλημάτων των σωμάτων ασφαλείας».
> «Τολμηρά βήματα προς τα εμπρός» η επίσκεψη τoυ persona non grata Ερντογάν κατά Α. Τσίπρα.
> ΚΑΙ η Αυγή δεν έμαθε ακόμα ότι ο Κορκονέας δολοφόνησε τον Α. Γρηγόροπουλο (avgi.gr, 6/12/2017).
> Αποφασίζομεν και διατάσσομεν και απαγορεύομεν. Τι σας θυμίζει;
> Κι η κοπριά στα λάχανα: «Στηρίζουμε τις ελληνικές θέσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο», Κόρμπιν προς Αχτσιόγλου.
> Σαν πολύ περηφανεύεται για το «μέρισμα» η θειάκα με τα γεμιστά.
> Ω, δε θυμάμαι να ‘μουν κι εγώ μικρός ποτές/ σα γέρος παραλυτικός κρυβόμουν στα δωμάτια/ διαβάζοντας βιβλία παλιά -πικρές των σκιών ακτές-/ κι όλη η ζωή μου λίμναζε στα εκστατικά μου μάτια. (Γ. Ρίτσος, «Εξήγηση»).
Βασίλης
