Η μηδενική ανοχή της συγκυβέρνησης στα θέματα καταστολής
Εδώ σ’ αυτό το μνήμα, κείται κάποιος / που ο φόβος οι άλλοι τι θα πουν, κι η ματαιοδοξία ν’ αρέσει / τόσο τού κλέψανε ό,τι είχε πιο δικό του / ώστε, σχεδόν, δεν κείται εδώ, κανείς (Τ. Λειβαδίτης, «Επιτύμβιο», Ποιήματα 1958-1964)
Μας τα ‘χουν πρήξει με τη «ρήξη» (που έγινε «έντιμος συμβιβασμός»)
Φ.Μ.Α.Π.: φόροι μόνο από πτωχούς
Φ.Π.Α. = φόρος πάντα απάνω
ΚΑΙ ΚΑΝΑΝΕ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ – ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ ΠΟΙΟΣ ΤΡΩΕΙ;
> Ας κρατήσουμε το παρακάτω: «Τώρα ήρθε η ώρα να λάβει μέτρα, δίκαια μέτρα, που θα πονέσουν…» (tovima.gr, 29-3-15). (Και ξέρουμε ποιοι είναι τα «συνήθη υποζύγια»).
> «Εχουμε την ελευθερία να αλλάζουμε κυβέρνηση. Αλλά όχι την ελευθερία να αλλάζουμε τον εαυτό μας». Π. Κοροβέσης, 28-3-15, efsyn.gr. Μάααλιστα. Δηλαδή να αρχίσουμε μια άνευ προηγουμένου ενδοσκόπηση μπας και βρούμε ότι «εμείς» φταίμε. «Προχθές Δεξιά, χθες ΠΑΣΟΚ, σήμερα Αριστερά». Ωστε έτσι, λοιπόν, κυρ-Κοροβέση. ΚΑΙ ο ψεκασμένος αποτελεί «αριστερά»; Αχ, Κορο-βέση, δεν είμαστε κορό-ιδα…
> «Εξελίσσεται η Τουρκία σε αστυνομικό κράτος;» – η ερώτηση-άρθρο στην efsyn.gr, 30-3-15. Αραγε η τελευταία 40ετία έχει δείξει ότι ΔΕΝ είναι η Τουρκία μια από τις παγκόσμιες «πρωταθλήτριες» στην κρατική καταστολή; Και κάτι άλλο: υπό ποία έννοια το άρθρο δημοσιεύεται στην στήλη «Ευρώπη»;
> Μάθαμε προσφάτως ότι «Αναζητείται νέα στρατηγική για τα Μάρμαρα» (efsyn.gr, 30-3-15). Απλή ερώτηση: τι ποσοστό διατίθεται από τον προϋπολογισμό για τον πολιτισμό;
> «Το μεγάλο στοίχημα είναι η φοροδιαφυγή, με έμφαση στους “έχοντες και κατέχοντες”». Πόσες φορές το ‘χουμε ξανακούσει το παραμύθι; Πλείστες όσες.
> «Η ιδέα είναι απλή / Μια παντρεμένη κι ένας εργένης συναντιούνται / Αγαπούν, διαφωνούν, γροθιές / Ενα σκυλί περιπλανιέται από την πόλη στην ύπαιθρο / Οι εποχές περνούν / Ο άνδρας και η γυναίκα ξανασυναντιώνται / Ανάμεσά τους ο σκύλος / Ο άλλος είναι μέσα στον ένα / ο ένας μέσα στον άλλο / Ο πρώην σύζυγος διαλύει τα πάντα / Μια δεύτερη ταινία αρχίζει: / ίδια με την πρώτη / αλλά και όχι / Από την φυλή των ανθρώπων περνάμε στην μεταφορά / Το τέλος της ένα γάβγισμα / και το κλάμα ενός μωρού / εντωμεταξύ, έχουμε δει ανθρώπους να μιλάνε για τον θάνατο του δολλαρίου, την αλήθεια στα μαθηματικά και για τον θάνατο ενός κοκκινολαίμη» (Σύνοψη της ταινίας «Αντίο γλώσσα», Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, Twitter, 18-4-2014).
> La violenza, la rivolta.
> Κυβέρνηση της «αριστερο»-δεξιάς. Η Κυριακή εξακολουθεί να χρειάζεται την υπεράσπισή της ως αργίας.
> Νύχτες ακόλαστες, πιοτά, σφοδρά συμπλέγματα, γιγάντιες, / σα θόλοι ναού, ηδονές. Κι άγνωστες, πέρ’ από κάθε πρόσχημα, / τραχιές, σα νίκες, αμαρτίες. / Και το πρωί επέστρεφε μόνος κι εξαντλήμένος κι ώριμος / κομίζοντας σα μιά καινούργια αγνότητα, το νέο αμαρτωλό / του ποίημα. (Τ. Λειβαδίτης: «Καβάφης»).
> Πάλι βρέχει / κι από μέσα απ’ τη μυρωδιά των σκονισμένων σύννεφων / αυλητρίδες ποζάρουν / σε παλιές τριμμένες φωτογραφίες.
> Ο Ν. Φίλης πάντως ήταν σαφής: συνέχιση της λιτότητας (εκπομπή «ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ»).
> Lucy on the Skype, no Diamonds.
> Και πάλιν –με ρυθμό- φεύγει ο ΕΝΦΙΑ που μένει και φεύγει ο ΕΝΦΙΑ που μένει.
> Και τούτο το Πάσχα δεν σουβλίζεται το αρνάκι αλλά ο ελληνικός λαός.
> Η κυβέρνηση «δημιουργική ασάφεια» και η εργαζόμενη κοινωνία μη δημιουργική αφασία…
«Τι είδους δικαιοσύνη είναι αυτή…» αναρωτιέται η κ. Α. Ψαρρά στην efsyn.gr, 1-4-15. (Μάλλον γνωρίζει ότι είναι ταξική, αλλά είναι βλέπεις αυτή η «ενσωμάτωση» που θολώνει την συγγραφή του κειμένου…).
> Λιγότεροι εισακτέοι σε ΑΕΙ και ΤΕΙ. Περί λιτότητας ο λόγος…
> Το μότο «τσάι και συμπάθεια» προβάρεται στο Μαρούσι (υπουργείο Παιδείας). Οι «επισκέπτες» έχουν κατά νουν ότι το αγγούρι έχει φτάσει ως το μεδούλι, κοινώς προτίθενται να δράσουν ή… τώρα είναι Πάσχα, αύριο εξετάσεις, μεθαύριο καλοκαίρι και πάει λέγοντας;
> Τελικά, ο παπα-Κωνσταντίνου στα μαλακά έπεσε.
> Ξέσπασμα χαράς. Δάκρυα και προσευχές. Επιτέλους! Η «αγιασοφιά» χτίζεται…
> Το φέραν από δω, το φέραν από κει (για τα ελληνικά ΜΜΕ μιλάμε) τελικά ο θάνατος 150 ατόμων (Lufthansa) πέρασε «εύκολα απ’ τη μνήμη στην καρδιά»…
> «Πολλοί ημιάγριοι λαοί φωτίζουνται. Η Ταταρία όλη πριν από την Επανάσταση είχε 75 μονάχα σχολειά όπου διδάσκονταν η ρούσικη μονάχα γλώσσα. Υστερα από δέκα χρόνια είχε πάνω από 2.000 σχολειά, όπου διδάσκονταν η εθνική τατάρικη γλώσσα. Στο Τουρκεστάν φοιτούσαν επί τσάρου σε όλα εκεί τα σχολειά 300 μονάχα ντόπιοι. Υστερα από δέκα χρόνια λευτεριάς υπήρχαν 673 σχολειά με 45.000 μαθητές κι ακόμα 1.596 παιδικοί κήποι κι άσυλα παιδιών κι επαγγελματικές σχολές με χιλιάδες σπουδαστές». (Ν. Καζαντζάκης: «Ταξιδεύοντας – Ρουσία»).
> «Αγανακτισμένοι πολίτες»: ή η Καθημερινή (online) με την κραυγή των νοικοκυραίων: «Φτάνει πια με τις καταλήψεις – εντείνονται οι αντιδράσεις». Η «θύελλα των αντιδράσεων» συνίσταται στις δηλώσεις κάποιων στελεχών κομμάτων και στον αποτυχημένο «κοινωνικό αυτοματισμό» στα Προπύλαια…
> Ποια είναι η εφημερίδα που δεν αφιερώνει χώρο στην απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων; Ο Ριζοσπάστης.
Βασίλης
