Απορία τοίχου: τι να τους κάνεις τους τίμιους δουλευτάδες με τόση ανεργία;
ΔΕΝ προεδρευόμεθα
Τις μεν εκλογές πολλοί (φραστικά) απέφυγαν, τις δε ψήφους (σχεδόν) κανείς
Εκλογή προέδρου: μα μία σκασίλα…
Μια του προέδρου, δυο του προέδρου, τρεις και…;
Οι μάζες των ανέργων, των απασχολήσιμων, με μία λέξη των κινεζοποιημένων αγωνιούν: ο άγιος Βασίλης θα έρθει ντυμένος πρόεδρος, Σαμαράς ή… κάλπη; (και ο γύπας συνεχίζει να τρώει το συκώτι…)
> Βάζει Ο Τσίπρας την στολή του/ και τη σκούφια την ψηλή του/ και με περισσό καμάρι/ εξουσία πάει να πάρει./ Αυτός και του Σύριζα/ τ’ άλλα τα παιδιά/ παίζουν γελαστά/ στων αφεντικών την ποδιά.
> Και ΠΡΙΝ αναληφθεί ευθύνη, ο Σύριζα έσπευσε να καταδικάσει τις ριπές στην ισραηλινή πρεσβεία: λόγω των «θεμάτων αμοιβαίου ενδιαφέροντος», που συζήτησε ο Τσίπρας, η Βαλαβάνη και ο Καλπαδάκης (1-12-14) με τη σιωνίστρια πρέσβειρα Ιρίτ Μπεν-Αμπα; Λόγω των δειγμάτων «φιλίας και καλής γειτνίασης»; Ρητορικά τα ερωτήματα…
> Δείγματα σωρό από Σύριζα (μέσω Σταθάκη) εγκωμιασμού του εγχώριου καπιταλισμού (ΚΑΙ ιμπεριαλισμού, μέσω Τσίπρα). Η δήλωση του Σταθάκη στον ΣΕΒΕ σήμαινε ΣΕΒΕβαιώνω…
> Βρούτσης, ως άλλος Βρούτος, δεν καρφώνει τον Καίσαρα (εννοείται) αλλά τον populus Grecus…
> Την Κυριακή 14-12-14 κάποια μικρομάγαζα άνοιξαν (όπως και τελικά, θα κλείσαν).
> Προληπτική γραμμή πίστωσης (ECCL): και στου δανείου την ποδιά σφάζονται (κυριολεκτικά) παλικάρια.
> «Το μαρξικό εγχείρημα, ως κριτικό εγχείρημα, παρέμεινε οριοθετημένο στο χώρο της επιστήμης και μόνο υπό προϋποθέσεις και περιστασιακά αφορούσε το χώρο της ιδεολογίας και πολιτικής» – «Ο Σταλινισμός … διαμόρφωσε ένα θετικιστικό θεωρητικό παράδειγμα … όπου η επιστήμη, η ιδεολογία και η πολιτική ανάγονται η μία στην άλλη και κρίνονται από μία μεταφυσική αξιωματική θέση (τα συμφέροντα της εργατικής τάξης)» (Γ. Σταθάκης: «Αριστερά και θεωρία – Μία σχέση σε δοκιμασία», στο «Θεωρία-Λογοτεχνία-Αριστερά», 2008). Ωστε, «μεταφυσική» τα συμφέροντα της εργατικής τάξης! Νωρίς (και έγκαιρα) οι «θεωρητικές» (λέμε τώρα…) αναζητήσεις του Σύριζα έδωσαν δείγματα (σχετικά πρόσφατα) γραφής και «καλής συμπεριφοράς» -όχι εξαλλοσύνες στυλ μαρξισμού (πόσω μάλλον «ζητημάτων λενινισμού»). Εχέγγυα προς τον καπιταλιστικό περίγυρο: έχετέ μας υπόψη, είμαστε καλά παιδιά…
> Ο Φραντς Κάφκα εξήντα τρία χρόνια/ τώρα μεσ’ τον τάφο του/ δεν λέει ακόμα να ησυχάσει./ Κάθε βράδυ βγαίνει/ και δεν γνωρίζει πια αυτή την Πράγα./ Ρωτάει για κάποιον Κάφκα/ δεν τον γνωρίζουμε, λένε,/ για ένα Κάφκα-πουλί που έζησε εδώ/ και πολλά χρόνια να φανεί σ’ αυτή/ την πόλη και άι στο διάβολο, του λένε. (Μ. Σαχτούρης: «Ακόμα για τον Κάφκα» – από την «Καταβύθιση»).
> Ποτέ οι βάρβαροι δεν «ήταν μια κάποια λύσις»: μόνο για τους ποικίλους μηδίσαντες υπήρξαν χαράς ευαγγέλιο…
> Δήμος Φιλαδέλφειας: τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα… (το απόλυτο ξεγύμνωμα).
> Geheimnis Staats Polizei: η ου-σία της CIA.
> Τι γίνεται, ρε ποικίλοι «κλιμακωτές» της ανυπαρξίας αγώνων; Αγάλι αγάλι πάει κι ο Δεκέμβρης κι έχει μείνει μόνο το… κλιμακοστάσιο, η κλιμακτήριος και η… κληματσίδα…
> Προεδροεκλογοβουλευτικές εκλογές: στο ίδιο έργο θεατές.
> Τον Σταύρο (τον Δήμα) τον έβαλαν για προεδρία ή για… σταύρωμα; (όχι ότι δεν το θέλει).
> Των Χριστουγέννων οι ωδές/ στη φτώχεια ηχηρές πορδές.
> Ο εχθρός (για την εργατική τάξη) δεν είναι υποτιθέμενος: είναι επιτιθέμενος.
> Ο Κάρολος ήταν Κουν. Ο Σάκης περισσότερο σε κουν-ελάκι φέρνει (άκου εκεί «τραγούδι και ηθοποιία»). Και, καλά, οι 47 (ίδια αρχή, αντίστροφα) άειντε και ποζάρουν ως «διανοούμενοι και καλλιτέχνες». Ο στόκος ως τι ποζάρει;
> 47 τον Σαμαρά, 180 τον Τσίπρα. Κινητικότης. (Και που να μετρήσεις όλους/ες αυτούς/ές που γλείφονται, κοινώς είναι γλείφτες).
> Τιμητική εξαίρεση η γενική συνέλευση της Ε! ΕΛΜΕ…
> ΚΑΙ μετά τη δολοφονία του Ζιάντ Αμπού Εΐν, ο Αμπάς παραμένει του δοσιλογισμού ο… μπαμπάς.
> Την «βαθιά συζήτηση» (πολιτικών και κοινωνίας) που ανέφερε ο Βρούτσης δε θα σχολιάσουμε, αλλά θα αναφέρουμε ότι το δάχτυλο μπαίνει όλο και πιο… βαθιά.
> Καλά τη βολέψατε./ Οι νεκροί δεδικαίωνται. Το μίσος/ για τους νεκρούς φονιάδες σβήσετε./ Οι καθαρτήριοι κρουνοί έχουν καθαρίσει/ τις αμαρτίες της ψυχής που αποδήμησε./ Καλά τη βολέψατε./ Ομως εγώ,/ πώς να σας κουβαλήσω/ μέσ’ απ΄ το μπουμπουνητό και την οδύνη,/ την αγάπη για ό,τι ζωντανό;/ Αν τύχει και παραπατήσω/ και της στερνής αγάπης το ψίχουλο/ θα καταποντιστεί για πάντα στου καπνού τη δίνη./ Πόσα γρόσια/ μετράνε/ γι’ αυτούς που γυρίσανε/ οι δικοί σας καημοί, και/ πόσο μετράνε γι’ αυτούς/ κάποιων στίχων τα κρόσια;!/ Κείνοι κοιτάνε, πώς/ με δυο δεκανίκια/ τη μέρα τους να κουτσοπερνάνε! (Β. Μαγιακόφσκι: από τον «πρόλογο» στο «Πόλεμος και Οικουμένη»).
> Κι άφησε τ’ άλογό του/ λεύτερο/ να ροβολάει στον κάμπο/ μη τύχει/ και της αγάπης του τα βρόχια/ το ‘χμαλωτίσουν.
> Τρεις οι βδομάδες (πρόεδρος) – στο μήνα βουλευτάδες.
Βασίλης
