Success story at 451 degrees Fahrenheit
Δελτίον ειδήσεων ή βέλτιον ειδήσεων;
«Δημοκρατική (σ)παρά(κ)ταξη» (εκ του σπαράσσομαι…)
Κινούμενος στο κλίμα της «αγανάκτησης» του 2011 που τον πριμοδότησε, ο Σύριζα έχει σταθεροποιήσει την «εκλογική συμπεριφορά» των μαζών, τώρα που η «αγανάκτηση» έχει γίνει βουβαμάρα
Αμφί-βολη Αμφί-πολη. Ζντουπ!
«Σκίστηκε» την Κυριακή 2-11-14 (ανά ημίωρο) το Βήμα εφ-εμ να υπενθυμίζει ότι «τα μαγαζιά είναι ανοιχτά»
♦ Καλά, ε, τη σκότωσε ψυχολογικά ο Θ. Καρτερός (avgi.gr, 1-11-2014) την τρόικα: «Μη σώσετε κι έρθετε!». Σκέτος «αγανακτισμένος»…
♦ Ολοκληρώθηκε η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα (που έγινε Σάββατο και όχι την Κυριακή 2-11-14, οπότε υπήρχε πάλι απόπειρα κατάργησης της Κυριακής-αργίας στα εμπορικά). Εννοείται πως επικράτησε ησυχία, ασφάλεια, τάξη (τζάμια δεν έσπασαν…).
♦ Ωραίο το αστείο του διευθυντή του Γραφείου του Τσίπρα, Ν. Παππά: «Ο Σύριζα δεν κάνει κωλοτούμπες».
♦ Μπορεί η δημοσκόπηση της Metrisi να δίνει «κεφάλι» στο Σύριζα, αλλά τι έγιναν οι πανηγυρισμοί για την αυτοδυναμία του;
♦ Με τα «μπούνια» μέσα στην «ευρωπαϊκή νομιμότητα» η κοινή ερώτηση των ευρωβουλευτών του Σύριζα Κατρούγκαλου και Κούνεβα (avgi.gr, 1-11-14).
♦ «Ηρεμία και διάλογο» ζητάει από τον Φορτσάκη ο συριζοΧουντής. Peace, brother!
♦ «Ελπίζει στο Ποτάμι» ο Ν. Πορτοκάλογλου (βήμαfm, 2-11-14). Σε παρέσυρε το ρεύμα κ. Ν.Π. Και η υπογραφή στο κείμενο των «58».
♦ Ισπανία: «Podemos» como – «Yes, we can»…
♦ Εκτός της Τσιπροδήλωσης ότι ο Σύριζα αποτελεί «εγγυητή της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής σταθερότητας στην Ελλάδα», υπάρχει και η κατηγορία προς την κυβέρνηση ότι «εξαιτίας της στάσης της υπάρχει σήμερα πολιτική και θεσμική αβεβαιότητα». Αχ, αυτοί οι θεσμοί, Αλέξη τους! Σ’ έχουν καταγοητεύσει.
♦ Στην αρχή –φαινόταν ότι- ήταν για τον Σύριζα «η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας». Κάποιοι μίλησαν για το «μοιραίο λάθος». Ομως γρήγορα αναπτύχθηκε «έρως», μονομερής άμα δε και ψηφοσυλλέκτης. Για λίγους είχαν ήδη φανεί «τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα». Μόνο που οι υφαντές της ζωής ολάκερης, ακόμα, έκλαιγαν.
♦ «Εργατικό ατύχημα» στο Φάρο Ψυχικού. Απαντες περιμένουν τα «φώτα» της έρευνας…
♦ Και ποιο ήταν το νόημα της «πρωτοβουλίας Τσίπρα για δημοκρατική διέξοδο» που ο Τσίπρας παρουσίασε στον… πρόεδρο της Δημοκρατίας; Να τον «πιέσει» να προκηρύξει εκλογές; Να τον αποχαιρετίσει; Να τα «πούνε»; Να δείξει ότι ο Σύριζα είναι ως τα μπούνια θεσμολάγνος (ως αντιπολίτευση);
♦ Νάτη και η «επανίδρυση της Ευρώπης» (άλλη μια φορά) από τον Παπαδημούλη του Σύριζα.
♦ Πρόκληση για τους απολυμένους της ΕΡΤ: «Το “μαύρο” της ΕΡΤ στις Βρυξέλλες» (avgi.gr, 2-11-14). Οχι οι απολύσεις αλλά η «ελευθερία του τύπου»…
♦ Και ξανά μανά, «η εθνική, κοινωνική και πολιτική συναίνεση είναι αναγκαία για την αντιμετώπιση της πολλαπλής κρίσης που αντιμετωπίζει η χώρα» (ΑΥΓΗ, avgi.gr, 2-11-14). Για τη συναίνεση, ρε γαμώτο…
♦ «Φυσικά και συμφωνώ με τους ακροδεξιούς που λένε ότι χρειαζόμαστε ένα πλαίσιο αξιών αποδεκτό απ’ όλους […] Η μόνη σοβαρή πολιτική δύναμη στην Ευρώπη σήμερα που μπορεί να ακουστεί από τους εργαζόμενους είναι οι δεξιοί που κινούνται κατά της μετανάστευσης». Σλάβοϊ Ζίζεκ στο τηλεοπτικό κανάλι Democracy Νow. Αφιέρωμα σε όσους στην Ελλάδα τον είχαν ανακηρύξει μέχρι και… μαρξιστή!
♦ «Με τα δραματικά τους κείμενα προσπαθούν να μιλήσουν για μια άλλη Ελλάδα, για μια διαφορετική πραγματικότητα, να δημιουργήσουν τις βάσεις για την ανάπτυξη μιας νέας ταυτότητας και συνείδησης του ελληνισμού που βγήκε τραυματισμένος από τις φλόγες του Β’ Παγκοσμίου και του Εμφυλίου Πολέμου. Συγγραφείς όπως ο Β. Ρώτας, ο Γ. Σεβαστίκογλου, ο Ν. Περγιάλης, ο Β. Γκούφας, ο Αλ. Δαμιανός, ο Β. Ανδρεόπουλος, ο Ν. Ιγγλέσης, ο Γερ. Σταύρου, δημιουργούν μια νέα δραματική παραγωγή, μια νέα παράδοση, στηριζόμενη κατά βάση στην αισθητική και την ιδεολογία της αριστεράς και λιγότερο σε ελληνικά ή ξένα πρότυπα. Οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην μετεμφυλιακή Ελλάδα, όμως, κάθε άλλο παρά ευνοϊκές είναι για μια παρόμοια δραματουργία, που θυμίζει και ανακαλεί τα ιδανικά της παράταξης που ηττήθηκε στον πόλεμο και μοιραία περιθωριοποιήθηκε. Οι συγγραφείς, οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες, οι θεατρικές ομάδες και οι χώροι που θα προέβαλαν και θα πρότειναν μια τέτοια δραματουργία, δεν είχαν την κρατική υποστήριξη. Το αντίθετο μάλλον. Κάθε είδους εμπόδια και δυσκολίες προκύπτουν προκειμένου τα έργα αυτής της κατηγορίας να μην μπορέσουν να φτάσουν εύκολα στους τελικούς αποδέκτες, τους θεατές στην πλατεία. Ο ιδεολογικά φορτισμένος λόγος και η οξεία καταγγελία της μετεμφυλιακής κοινωνικής πραγματικότητας, η ανάμνηση οικείων κακών και η αναψηλάφηση των πρόσφατων τραυματικών εμπειριών που ενοχλούν ένα μεγάλο μέρος από τους δυνάμει θεατές των παραστάσεων έργων όπως “Καβαλάρηδες δίχως άλογα” του Β. Ανδρεόπουλου, “Το καλοκαίρι θα θερίσουμε” και “Το αγκάθι” του Αλ. Δαμιανού, “Η επιστροφή του ευεργέτη” του Β. Γκούφα, “Το ξύπνημα” του Κ. Κοτζιά, “Τα ελληνικά νιάτα” του Β. Ρώτα, προσδίδει σ’ αυτά τον χαρακτηρισμό των ανεπιθύμητων ή των προβληματικών. Η κριτική εύκολα τα υποβαθμίζει στο όνομα μιας αισθητικής και καλλιτεχνικής (υποτίθεται) ανεπάρκειας, ενώ η αδυναμία σκηνικής καταξίωσής τους από επίσημες κρατικές σκηνές τα απωθεί βαθμιαία στην περιθωριοποίηση, που ουσιαστικά οφείλεται σε κοινωνικούς και ιδεολογικούς λόγους, αφού στο σύνολό τους είναι έργα συγγραφέων που είναι γνωστοί για τις πολιτικές πεποιθήσεις τους, αντίθετες με αυτές του κατεστημένου. (σημείωση-συμπλήρωμα: “συγγραφείς που στην πλειοψηφία τους ανήκουν στο χώρο της αριστεράς ή προέρχονται απ’ αυτόν, αγωνίστηκαν για τα οράματα της κοινωνικής αλλαγής και υπέστησαν τις συνέπειες της ήττας στον Εμφύλιο πόλεμο”). Εξίσου σκληρή είναι η αντιμετώπιση έργων με ξεκάθαρα αντίθετες προς το ισχύον πολιτικό και κοινωνικό σύστημα θέσεις, που αντιπροσωπεύουν τη μαρξιστική και κομμουνιστική ιδεολογία. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Χρ. Γάιου, ο οποίος ήδη από τον μεσοπόλεμο είχε παρουσιάσει έργα με τα οποία υποστήριζε παρόμοιες απόψεις (“Το σκουλίκι”, 1931). Τα άλλα του όμως δραματικά κείμενα που γράφονται μετά τον Εμφύλιο πόλεμο και αναφέρονται ρητά σ’ αυτόν (“Ζωντανοί νεκροί”, 1976, που έχει ως θέμα του τη διαβίωση των εξόριστων στη Μακρόνησο), ή γενικότερα θίγουν κοινωνικά προβλήματα (“Σπάρτακος”, 1957, “Ο Προμηθέας Δεσμώτης”, 1972), ουδέποτε βλέπουν τα φώτα της ράμπας αφού κρίνονται επικίνδυνα και ανατρεπτικά. […] οι δημιουργοί αυτής της κατηγορίας υποχρεώνονται να συσπειρωθούν και να ιδρύσουν δικούς τους θεατρικούς χώρους, προκειμένου να έχουν τη δυνατότητα επικοινωνίας με το κοινό». (Θ. Γραμματάς: «Το ελληνικό θέατρο στον 20ό αιώνα –Πολιτισμικά πρότυπα και πρωτότυπα», τόμος Α’, 2002). – Επειδή πληροφορηθήκαμε ότι το φεστιβάλ μικρομηκάδων στη Δράμα αποδείχτηκε πολύ «μικρό» σε σχέση με το Βερολίνο στην περίπτωση του «Αιγαίου ή της κωλοτρυπίδας του θανάτου»…
♦ Το πως κρατήθηκε ο Ριζοσπάστης και δεν χρησιμοποίησε τη λέξη «κλιμάκωση» μετά την προεκλογική συγκέντρωσή του της 1ης Νοέμβρη δεν είναι περίεργο: θα άναβε γκρίνιες και μέσα στο κομματικό κοινό…
♦ Οταν ο Μπουτάρης έλεγε ότι αισθανόταν πιο… από τους…, μήπως άραγε είχε «υπόψιν» του τον αντιδήμαρχο Οικονομικών –αστέρι σκέτο- Καπόν Χασδάι και τις… πρωτοβουλίες του; Οπως το να δανείζει τον εαυτό του ως μέλος ΔΣ τράπεζας και μετά να τον ξαναδανείζει για να… αποπληρώσει το προηγούμενο δάνειο; Θεσ/νίκη μου, εσύ που (δεν) βγάζεις (και) τα καλύτερα παιδιά, που θάλεγε το τραγούδι.
♦ Απλή ερώτηση: η «αμέτρητη ανθρωποθάλασσα» του Σαββάτου ΓΙΑΤΙ δεν «έπνιξε» την Κυριακή, 2-11-14, την Αθήνα; Ημέρα προκηρυγμένης απεργίας…
♦ «”Τίποτα δεν τέλειωσε” για τους χαλυβουργούς», κραυγάζει ο Ριζοσπάστης (φωνή της ήττας…) 4-11-14. Τώρα, ΠΟΣΟΥΣ από τους χαλυβουργούς μπορούν πλέον να κοροϊδέψουν;
♦ «Συνομιλήστε κ. Σαμαρά και κ. Τσίπρα» (tovima.gr, 4-11-14). Ξέρουμε, ξέρουμε: το «εθνικό συμφέρον».
Βασίλης
