«Ρίψεις (σ.σ. ρουκετών) που στην συντριπτική πλειοψηφία τους αναχαιτίζονται από την "αντιπυραυλική ασπίδα" και έχουν απειροελάχιστη στρατιωτική ή μάλλον αρνητική πολιτική αποτελεσματικότητα». «Φίλος» της Γάζας, αριθμός 1 – «Προλεταριακή» Σημαία, 21/7/2014
«Φίλος» της Γάζας, αριθμός 2: εφημερίδα «Η ΑΥΓΗ», φιλοξενεί τον Αβ. Γεοσούα, φύλλο 31-8-14. Τι εστί Γεοσούα; «Μπορεί να υπάρξει μια μέρα ένας πόλεμος κατά των Παλαιστινίων… Θα είναι ένας ολοκληρωτικός πόλεμος. Εάν ρίχνουν ρουκέτες Κασάμ πάνω στην Ασκελόν, θα κόψουμε το ηλεκτρικό ρεύμα στη Γάζα. Θα κόψουμε όλες τις τηλεπικοινωνίες της Γάζας. Θα κόψουμε από τη Γάζα την παροχή πετρελαίου. Θα αναπτύξουμε όλη μας τη στρατιωτική ισχύ… και τότε, όταν πονέσουν οι Παλαιστίνιοι πολύ πιο διαφορετικά, πολύ πιο έντονα, τότε θα βάλουν μόνοι τους τέρμα στην τρομοκρατία. Δε θα έχει άλλη επιλογή από το να σταματήσει τις ρίψεις ρουκετών… Δε θέλω να κάνω εγκλήματα πολέμου ενάντιά τους αλλά θα τους δείξω όλη μου τη στρατιωτική ισχύ» (Α. Γεοσούα: «Ο υπεύθυνος του ανθρώπινου δυναμικού», έκδοση στα ελληνικά, 2006). Φυσικά, και πρόσφατα δεν «δικαιώθηκε» ο καρασιωνιστής!
♦ «Κόκκινες» γραμμές η κυβέρνηση, πράσινα ανοίγματα (το «καλό ΠΑΣΟΚ») ο Σύριζα (ΑΥΓΗ, 31-8-14, άρθρο Κοτσακά).
♦ Βρε, πως συμπίπτουν Περισσός και Σύριζας όταν πρόκειται για τους «ένστολους» – Ριζοσπάστης, 3-8-14, σελίδα 8, ΑΥΓΗ, 3-8-14, «Απόσυρση του άρθρου για την ενοποίηση με τα ταμεία τους με το ΕΤΕΑ ζητούν οι "ένστολοι"». Συμπίπτουν και στην ημερομηνία δημοσίευσης, δηλαδή… Ο δε Ριζοσπάστης το θέμα το βάζει στην στήλη «Πολιτική» και όχι στη στήλη «Εργαζόμενοι»…
♦ Χαρακτηριστικό για το πόσο απεχθάνονται την Παλαιστινιακή Αντίσταση κάμποσες «έγκυρες» πηγές είναι η παντελής έλλειψη αναφοράς στη Γάζα (50+ μέρες πολέμου…). Το περιοδικό «Foreign Affairs» και ο «Le Μonde Diplomatique» (Αύγουστος 2014). Μούγκα.
♦ Μιας και το ‘παιξαν «πανηγυρικά» κάποιες φυλλάδες για τις «μεγάλες νίκες της Ελλάδας» πρόσφατα, απλά υπενθυμίζουμε τον παράγοντα ντόπινγκ, συν ένα άρθρο στο Βήμα της Κυριακής (5 Οκτωβρίου 2003) με τίτλο «Το αμερικάνικο μαγειρείο του ντόπινγκ», σελ. Α36, 76). Ετσι, για τη… Δύση, όπου ανήκομεν εισέτι, ρε gamoto!
♦ «Senator Barack Obama, Democratic Presidential Candidate, May 17, 2007, Washington DC – Voice of America G Bistis recorded the following comments of Senator Barack Obama (D-I1) on Cyprus». «America has been able to rely on Cyprus in the war of terror and we were able to rely on Cyprus during the Lebanon crisis». (Στο βιβλίο «Kissinger and the Lebanon Crisis – A Study in Lawlessness, συγγραφέας Gene Rossidis, έκδοση «American Hellenic Institute Foundation», 2014).
♦ Και λίγο Γεοσούα ακόμα: «Επιτέλους πέσαμε πάνω σε έναν δίκαιο πόλεμο, ας μην του ροκανίσουμε το κόκαλο μέχρι να γίνει άδικος» (για το δεύτερο πόλεμο του Λιβάνου, Ιούλιος 2006, δήλωση στη Haaretz, 21 Ιουλίου 2006). Ο ίδιος ΣΙΩΝΙΣΤΗΣ υποστήριξε τον ισραηλινό στρατό ΚΑΙ το 1982 (Λίβανος) ΚΑΙ στη δεύτερη Intifadeh (2000).
♦ Δημοσιογραφική «επιτυχία» του Περισσού: ο Ριζοσπάστης ανακάλυψε προβοκάτορες ΚΑΙ στο Φέργκιουσον του Μιζούρι!! Βλέπε φύλλο 20-8-14 «ΗΠΑ-Μιζούρι, Διαμαρτυρία για τη ρατσιστική βία». Μιλάμε για… λαγωνικά του Ριζοσπάστη (που χλωμό είναι να είναι δημοσιογράφοι μιας και τους έχει απολύσει σχεδόν όλους…).
♦Μετά την «Ψυχή βαθιά» και άλλα… φυντάνια αυτή τη φορά γλείφονται για δημοσιότητα. Μιλάμε για την Μαριλένα Παπαϊωάννου και το βιβλίο της «Νικήτας Δέλτα» το οποίο –κατά δήλωσίν της– αναφέρεται ΚΑΙ στον εμφύλιο της Ελλάδας. Στην ερώτηση της Τίνας Πανώριου (liberty-news.gr) «θα θέλατε να δείτε το βιβλίο σας στην οθόνη;», η απάντηση της «πολλά υποσχόμενης» συγγραφέως (που, απ’ το βιβλίο, φαίνεται ότι δεν έκανε τον κόπο να ΕΡΕΥΝΗΣΕΙ το θέμα της) είναι «Με μεγάλη χαρά!». Βέβαια, το ΒΗΜΑ (Κυριακή 12-1-14) φρόντισε να προβάλει το βιβλίο (κριτική Βαγ. Χατζηβασιλείου). Ο κ. Β.Χ. σημειώνει με νόημα: «Το πρώτο μυθιστόρημα και πρώτο πεζογραφικό βιβλίο της Μαρ. Παπαϊωάννου (γεν. 1982) … είναι ένα πυκνό κείμενο με πολλαπλές απολήξεις και δείχνει πως το θέμα του Εμφυλίου περνά τώρα σε μια πολύ νέα γενιά: μια γενιά η οποία συνεχίζοντας στη γραμμή των μεταπολιτευτικών προκατόχων της αντιμετωπίζει την εμφύλια σύγκρουση ως ένα δράμα που μπορεί να κλείσει μόνο με την αποδοχή της πολιτικής συνευθύνης για το σμπαράλιασμα της καθημερινής ζωής όλων των ανώνυμων πρωταγωνιστών του». Και, αναφερόμενος στο βιβλίο σημειώνει: «Ο Εμφύλιος (αμφότερες οι πλευρές φταίνε γι’ αυτό)…». ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ εξυπηρετεί και η έκδοση βιβλίων που προβάλλονται (βασισμένα στην αναθεώρηση της ιστορίας, Μαραντζίδης και CIA) ως «αθώα ματιά ενός νέου ανθρώπου»… No pasaran!
♦ Για δε, ρε, που και ο… Πάκης βγήκε «αγανακτισμένος»: «Πρόκειται για ένα πραγματικό ξέσπασμα μ’ έντονα τα χαρακτηριστικά του αυθορμητισμού… για πρώτη φορά παρατηρείται το φαινόμενο τόσο έντονης αντίδρασης και μελών του κοινωνικού συνόλου που, λόγω του επαγγέλματός τους, δεν είχαν αποκτήσει νοοτροπία ένταξης σε συνδικαλιστικούς φορείς». (Προκόπης Παυλόπουλος, «Το λυκόφως των πολιτικών ηγεσιών», 2011, κεφάλαιο «Στο πολιτικό και κοινωνικό λίκνο του κινήματος των αγανακτισμένων»).
♦ Απόκοντα στην αναθεώρηση της ιστορίας των τελευταίων εξήντα χρόνων –τουλάχιστον– και ο Ν. Δαββέτας (ΔΗΜΑΡ κάργα…), ο οποίος επιχειρεί μέσω της μυθιστοριογραφίας (λέμε τώρα) να «θίξει» τον… Νίκο Μπελογιάννη! (συνέντευξή του στα ΝΕΑ, βιβλιοδρόμιο 23/24-8-14). Μάλλον θα τον «κατατάσσαμε» στην κατηγορία των… παραμυθάδων χωρίς(;) αιτία…
♦ Πόσο πληρώνει η ισραηλινή πρεσβεία για παραμονή απέναντι από το ίδρυμα Μ. Κακογιάννη και το κράτημα σιωνιστικής σημαίας επί 63 λεπτά;
♦ Οταν αυτοί που αγωνίζονται ενάντια στο Αδικο/ Δείχνουν τα πληγωμένα τους πρόσωπα/ Είναι η ανυπομονησία εκείνων που ήταν ασφαλείς/ Μεγάλη/ Γιατί παραπονιέστε, ρωτάνε/ Παλέψατε το Αδικο!/ Τώρα Αυτό σας νίκησε: σωπάστε λοιπόν!/ Οποιος αγωνίζεται, λένε, πρέπει να ξέρει να χάνει/ Οποιος ψάχνει τον καυγά, μπαίνει σε κίνδυνο/ Οποιος συμπεριφέρεται βίαια/ Δεν μπορεί να κατηγορεί τη βία/ Αχ, φίλοι, που είστε ασφαλείς/ Γιατί τόσο εχθρικοί;/ Εμείς είμαστε/ Οι εχθροί σας, που είμαστε οι εχθροί του Αδικου;/ Αν οι αγωνιστές ενάντια στο Αδικο νικηθούν/ Το Αδικο πράγματι δεν έχει δίκαιο!/ Οι ήττες μας δεν αποδεικνύουν/ Τίποτα παραπάνω από το ότι/ Είμαστε λίγοι/ Αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό/ Και από τους θεατές περιμένουμε/ Τουλάχιστον να ντρέπονται. («Ενάντια στους αντικειμενικούς» – Μπ. Μπρεχτ).
Βασίλης
