Κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου: (Τζον) Κέρι – Κέρι με τις ΗΠΑ («την "αναμόρφωση" της Μακρονήσου παρακολούθησαν με πολύ ενδιαφέρον αμερικανοί αξιωματούχοι, για να την εφαρμόσουν εν συνεχεία στη Γερμανία του ψυχρού πολέμου») – Στ. Μπουρνάζος – Τ. Σακελλαρόπουλος, περιοδικό «ΑΡΧΕΙΟΤΑΞΙΟ», τ. 1, Ιούνιος 1999)
Εγώ ‘μαι στα επείγοντα/ κι εσύ κοιτάς το λήγοντα
Για δες συμπτώσεις με την ΕφΣΥΝ: ΚΑΙ ο Σ. Πέρες ΚΑΙ ο Μπ. Νετανιάχου μίλησαν για το «στρατιώτη» Σαρόν (BBC World, 19-1-14)…
Κότα Εισαγγελάτε!
Λαφάκου Πρετεντέρη!
Κι όταν έρθει η ανάπτυξη «θα γυρίσουμε στις ευτυχισμένες μέρες», δήλωσε με θράσος η δημοσιογράφος Κ. Μακρή («Στον ενικό», 20-1-14)
Ευτυχώς που δε μαρσάρισα/ ευτυχώς που δε σαλτάρισα (θέμα τύχης;) Κουρσάρος
Ο φερόμενος (ως τσουλί) και το τσουτσέκι του
♦ Παροράματα προηγούμενου τεύχους σ. 15: «Smoke» – «Holly smoke!» και «Ρώμος Φιλύρος» – «Ρώμος Φιλύρας»
♦ Επλαστρα πλέοντος
♦ Να, λοιπόν, που εκτός του Περισσού και το ΝΑΡ ανακαλύπτει (τώρα;) τη γοητεία των μεσαίων στρωμάτων (ΠΡΙΝ, 12-1-14, «Ο σύγχρονος θάνατος των μικρομεσαίων»). Μάλιστα «διακρίνει» ότι «τα μεσαία στρώματα έχουν ισχυρή την αίσθηση του συλλογικού και ατομικού συμφέροντος». Πώς τ’ ανακάλυψε αυτά τα στοιχεία είναι ένα μυστήριο: και είναι και τουρλουμπούκι η εκτίμηση αυτή. Ισχυρή αίσθηση ΚΑΙ του συλλογικού ΚΑΙ του ατομικού συμφέροντος; Ρωτάμε: ταυτόχρονα; Τα μεσαία στρώματα, στο βαθμό που, προλεταριοποιούμενα, πλησιάζουν την εργατική τάξη και «συνάδουν» με την επαναστατική θεωρία και πράξη, μπορούν να συμβάλουν στο σπρώξιμο της υπόθεσης του κομμουνισμού. Βέβαια, το ΝΑΡ δεν εθήτευσε άδικα στον Περισσό (βλ. «Η αλήθεια για την ΕΟΚ», οικονομικό τμήμα της ΚΕ του Περισσού, Σ. Εποχή, 1979).
♦ Στην περίοδο της τωρινής κρίσης (του καπιταλισμού) εμφανίστηκε η φτώχεια; Οχι βέβαια. Ο Δ. Καραντινός («Η κατάσταση της φτώχειας στην Ελλάδα», Επιθεώρηση Κοινωνικών Ερευνών, τ. 56, 1985) αναφέρει έρευνα της ΕΣΥΕ με τίτλο «Ερευνα κατανάλωσης των νοικοκυριών κατά το 1974» – έκδοση 1977. Ετσι, στο «ποσοστό φτωχών νοικοκυριών σε κάθε πληθυσμιακή ομάδα», στον «τύπο επαγγέλματος», οι «εκτός εργασίας» και οι «μισθωτοί» αποτελούν μαζί το 66,44% στο σύνολο των φτωχών νοικοκυριών. Και, φυσικά, στην κατηγορία «Διευθύνων, ανώτερο διοικητικό στέλεχος κλπ» το ποσοστό φτώχειας είναι… μηδενικό. Σύμφυτη με τον καπιταλισμό η φτώχεια.
♦ Και που ονομάστηκε Partito Comunista (για να θυμίζει το πάλαι ποτέ πι-τσι) το φιλαράκι του Περισσού (πρώην Comunisti Sinistra Popolare), με τέτοιο αρχηγό (Μάρκο Ρίτσο) που έχει κάνει ένα σωρό «μεταπηδήσεις» κι έχει «εργαστεί» σε υπεύθυνα σώματα της ευρωσυμμαχίας, δεν προβλέπεται να καταφέρει να υπερπηδήσει το εκλογικό όριο του 4% για είσοδο στην ιταλική Βουλή, τη στιγμή μάλιστα που ο Μ. Ρέντσι και ο Μπούνγκα-Μπούνγκα σκέφτονται να αυξήσουν το όριο σε 8% (για μεμονωμένα κόμματα).
♦ Το 1977 (ΕΣΥΕ, «Στατιστική Δηλωθέντος Εισοδήματος Φυσικών Προσώπων και της φορολογίας αυτών κατά το οικονομικόν έτος 1978», Αθήναι 1980) και πάλι φορολογικά υποζύγια ήταν μισθωτοί (40,7%) και συνταξιούχοι (12,4%). (Κ.Γ. Αρακάτου: «Ελληνικές οικονομικές στατιστικές», εκδ. Παπαζήση, 1982).
♦ Για τον Περισσό (Ριζοσπάστης, 12-1-14, Δ.Κοιλάκου, «Τι σήμαινε να είσαι σπουδαστής στην ΕΣΣΔ»), Σοβιετική Ενωση υπήρχε «30, 40 και 80 χρόνια πριν», ήτοι το 1984, το 1974 και το 1934. Ανακατεύει έτσι ο συντάκτης τις πίτσες και τις βίρτσες. Οσο για τον Γκορμπατσόφ, ε, αυτό ήταν αντεπανάσταση (την οποία με θέρμη ο Περισσός στήριξε τότε…). Ο αρθρογράφος είναι μέλος του τμήματος Παιδείας και Ερευνας της ΚΕ του Περισσού. Ενδεια…
♦ Θεωρίες συνωμοσίας και προσπάθειες προσαρμογής στο πολιτικό σύστημα (μέσω της –όχι και πολύ κομψής– αποκήρυξης της επαναστατικής βίας), το περιοδικό «Κοινωνικός αναρχισμός», τ. 2, Α. Τσιούμας, «Σχόλια πάνω στην επικαιρότητα», ευθαρσώς (ή μάλλον ευ-θρασύτατα) δηλώνει τα εξής : «Οι εκτελέσεις των χρυσαυγιτών μπορεί να προέρχονται από τρεις διαφορετικές δεξαμενές. Η μία δεξαμενή συνδέεται με τη μαφία και τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών μεταξύ των μπράβων που… συγκροτούν τον βασικό κορμό των μελών του ναζιστικού μορφώματος… Μία δεύτερη δεξαμενή αποτελούν οι διάφορες μυστικές υπηρεσίες, ντόπιες και αλλοδαπές, οι οποίες επιχειρούν να στήσουν σκηνικό "στρατηγικής της έντασης" αλά Ιταλία του ’70… Σε μια τρίτη περίπτωση οι εκτελεστές προέρχονται από το ριζοσπαστικό κίνημα, και το δηλώνουν μέσω κάποιας ανάληψης ευθύνης…». Μα, καλά κ. συντάκτα, ουδόλως εδιαβάσατε το κείμενο της ανάληψης ευθύνης; Παρατήρηση: εάν δεν υπήρχε στον τίτλο του περιοδικού η λέξη αναρχισμός, το σχετικό πόνημα ευχαρίστως θα το υιοθετούσε ο Περισσός. (Κι ας δηλώνεται πιο πριν στο άρθρο, ότι δεν καταδικάζει τη βία «απ’ όπου κι αν προέρχεται»).
♦ Εννοείται πως επουδενί συμμεριζόμαστε το εξής σημείο από συνέντευξη της κ. Κ. Γέρου (ΕφΣΥΝ, ART, 20-1-14): «Γίνεσαι άδικος αν μιλάς γενικόλογα, αφοριστικά: "οι μπάτσοι είναι δολοφόνοι", "οι Ελληνες είναι λαμόγια"…». Δηλαδή υπάρχουν και ΚΑΛΟΙ μπάτσοι; Πώς λέμε «υπάρχουν και ευτυχισμένοι τσιγγάνοι»; (gadzo dilo).
♦ 902.gr: mortal portal.
♦ «Ενας στους τρεις δούλευε ανασφάλιστος το 2013» (Ριζοσπάστης, 22-1-14). Σωστά. Αυτό αναφέρεται και στους απολυμένους –πλέον– της Περισσός ΑΕ;
♦ Θέλει ο τροτσκιστής να κρυφτεί κι ο Π. Μπρουέ δεν τον αφήνει (βλ. «ΚΟΜΕΠ», τ. 4, 2013, «Το ΚΚΕ απέναντι στην άνοδο του χιτλερισμού»). Χαρακτηριστική η παντελής αναφορά στο γραπτό λόγο του Tedi…
♦ Καταλάβατε, κύριοι/ες, του «Κοινωνικού αναρχισμού» ότι ταυτίζεστε με τον Περισσό; (Αν όχι, ρίξτε μια ματιά στη συνέντευξη του μέλους της ΚΕ του Περισσού Γ. Γκιόκα στο ράδιο SKAI) (Ριζοσπάστης, 22-1-14). Για μια γαμημένη ψήφο, δηλαδή…
♦ «Κυβέρνηση σε αναμονή» ο Σύριζα (αυτό δεν είναι νεολογισμός, είναι παπαρολογία).
♦ Οπως και η «γενναία» οικονομική πολιτική του Σύριζα.
♦ Βάλτε κι άλλες χαφιεδαμοιβές, τα ίδια και τα ίδια, του Χρ. Ξηρού θα πάρετε ταρκίδια (καπνοσακούλες).
Βασίλης
