Σαμαράδες, Σαμαρικοί, Σαμαρείτες, Σαμαρακατρανέμια (το σύμβολο το αιώνιο, όμως, ποιος είναι… το γαϊδούρι, ντε)
Παπαγαλάκια της αστικής εξουσίας: γουρούνια που τρέφονται με τα σκατά της
«Μελαχροινοί έλληνες αγοραστές μετοχών πληθαίνουν, σε αριθμό και σημασία, και ακούει κανείς ελληνικές και νοτιοσλάβικες διαλέκτους μαζί με τα γερμανικά και τ’ αγγλικά» (Κ. Μαρξ, «Το ανατολικό ζήτημα», από άρθρο στους ΝΥ Τimes, 12.4.1853). Η εθνική ενότητα είναι μια πατρίδα, οι προλετάριοι μην πέσουν στην παγίδα
Θερινός καπιταλιστικός ρινόκερ-δος (και όχι «αμερικάνικος βούβαλος»)
Σου λέει αμάν ο μεγαλοπρεπής
Καλαμάτα: πού κρυφτήκατε κωλοναζήδες;
Η χούντα δεν τελείωσε το ‘74 – περπάτα με τα δύο, μη μπουσουλάς στα τέσσερα
Και όσο πλέον/ αφορά/ τη λαϊκή τη μούσα/ μούσια φορά/ η μουσική/ και είναι/ πάντα απούσα
Δεν απεργούμε· αργούμε – Ανεργούμε· δεν ενεργούμε (συνεργούμε;) – Μεταξύ μας θα φαγωθούμε; (Ζούμε;) – Αγανακτούμε· δεν επαναστατούμε (άμα δεν οργανωθούμε)
Βλέπεις το δέντρο/ κι όχι το όλον/ γι’ αυτό σου έχουν/ γ@μήσει τον κώλον
Αειντε καλές τους διακοπές/ άειντε καλά ταξίδια/ και μεις/ (πάλι) μέσ’ στην Αθήνα/ παίρνουμε/ απ’ την αρχή τα… ίδια
♦ «Μπροστά του έχει ν’ αντιμετωπίσει ένα γιγάντιο μαζικό κίνημα» (ο Αντωνάκης) – Νέα Προοπτική, 20.7.13 ή η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων with a little help from her friends…
♦ H απόφαση για τη Marfin αφιερωμένη στα καθίκια της «πολιτικής βίας (που) είναι πάντα φασιστική». Δουλάκια, ε, δουλάκια.
♦ Θα ‘θελα να μιλήσω/ απλά. όπως ξεκουμπώνει κανείς το πουκάμισό του/ και δείχνει ένα παλιό σημάδι/ όπως κρυώνει ο αγκώνας σου/ γυρίζεις/ και βλέπεις ότι είναι τρύπιος/ όπως κάθεται στην πέτρα ένας σύντροφος και μπαλώνει τη φανέλα του./ Να μιλήσω αν μια μέρα ξαναγυρίσω/ κουβαλώντας μια βρώμικη καραβάνα γεμάτη ξενιτιά/ κουβαλώντας στις τσέπες μου δυο γροθιές σφιγμένες/ να μιλήσω/ απλά –/ μονάχα μια στιγμή ν’ ακουμπήσω κάπου τα δεκανίκια μου./ Κάποτε ονειρευόμαστε να γίνουμε μεγάλοι ποιητές/ μιλού-σαμε για τον ήλιο./ Τώρα μας τρυπάει η καρδιά/ σαν μια πρόκα στην αρβύλα μας./ Εκεί που άλλοτε λέγαμε: ουρανός, τώρα λέμε: κουράγιο./ Δεν είμαστε πια ποιητές/ παρά μονάχα/ σύντροφοι/ με μεγάλες πληγές και πιο μεγάλα όνειρα. (Τάσος Λειβαδίτης, απ’ την «Απλή κουβέντα» – «Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο»).
♦ «Ο σκηνοθέτης δεν κατάφερε τελικά να δέσει τα πάμπολλα διαφορετικά στοιχεία του σε ένα αρμονικό σύνολο» (Κόντρα/Σινεμά, 20.7.13). Το πώς δεν επιτυγχάνεται αυτό ουδόλως εξηγείται, σημειώνοντας ένα μείον στην κριτική της ταινίας. (Από παρατηρήσεις αναγνώστριας).
♦ Φρεντερίκ Μπαστιά, «Η σπασμένη τζαμαρία»: ένα βιβλίο που δεν θ’ άρεσε (λόγω τίτλου) στον Περισσό.
♦ Πόσα εκατομμύρια παιδιά πεινάνε στη Βρετανία ενώ το μπ… της βασιλικής οικογένειας κόστισε ένα σκασμό λίρες;
♦ Και μην ξεχνάμε τον Αντένα: μερικά λεπτά για μισθωτούς και συνταξιούχους, 15 λεπτά και βάλε για τα βασιλικά γα…γεννητούρια (23.7. 13).
♦ Ε, λοιπόν, μας έχουν πρήξει τα διααρχί με τον «ηθοποιό» Ρόμπερτ Ντάουνι Τζού-νιορ και τα 75 εκ. μύριά του.
♦ Ούτε σουβλάκι.
♦ Οχι, ρε Ν. Μαραντζίδη! Αμα δεν ήταν το ΕΑΜ ο λιμός θα είχε αποδεκατίσει τον ελληνικό λαό στην κατοχή (Εφ. Συντακτών, 18.7.13). Κατάλαβες, κύριε «ιστορικέ» ανιστόρητε;
♦ Αμα φτηνήνουν τα φασόλια, θα γεμίσει και μένα η κοιλιά μου.
♦ Σε επικίνδυνα όρια έχει φτάσει (και τα έχει ξεπεράσει) το μεθάνιο λόγω αυξημένης κατανάλωσης οσπρίων και δη φασιόλων.
♦ Τώρα το ανακάλυψαν οι «δυνάμεις της ΔΑΣ» (Περισσός) ότι το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ αποτελεί δουλεμπορικό γραφείο; Δηλαδή, τώρα τα μπικικίνια δεν θα πέφτουν, ενώ τόσο καιρό το μάζευαν το χαρτί οι ΔΑΣίτες;
♦ Οι διαδηλώσεις στη χώρα-πρότυπο του Τσίπρα συνεχίζονται…
♦ Σαν μανιτάρια (κατσιασμένα) ξεφυτρώνουν τα διάφορα «κέντρα αγώνα»…
♦ «Ετσι επιχειρούν να καταντήσουν τους δημοτικούς άρχοντες» (Ελευθεροτυπία, 20.7.13). Και μια φωτογραφία του «αγωνιστή» Καμίνη. Μάλλον, ο κεντρικός τίτλος τα λέει όλα: «οι αιρετοί του τίποτα». Λες και οι δήμοι έκαναν ποτέ κάτι ουσιαστικό στον καπιταλισμό.
♦ Αδωνις: Αμα σου πονάει το μάτ’, θα σου φέρουμε τα ΜΑΤ/ και για να με κάνεις φίλο/ θα σε σπάσουνε στο ξύλο.
♦ Εμμονη ιδέα του ‘χει γίνει του Πρετεντέρη: «Στη χώρα που οι αναρχικοί και οι αντιεξουσιαστές κάνουν απεργία πείνας υπέρ της εφαρμογής του νόμου – όταν ο νόμος τους συμφέρει». Δεν μπορεί να χωνέψει ότι στην αρχή τ’ αφεντικά τον έβαλαν να γράψει υπέρ της παράτασης της προφυλάκισης του Σακκά και στο τέλος τον άδειασαν.
Βασίλης
