Αιέν αχρηστεύειν
ΕΟΠΠύκρα (ή ΕΟΠΠΥ-κρα!)
«Ποτέ στο παρελθόν δεν έβγαλαν τόσο μεγάλα κέρδη οι εργοδότες όσο κατά τη διάρκεια της προεδρίας μου» – Λούλα (Brasil)
Οταν το δάχτυλο έδειχνε τον εργάτη, ο ηλίθιος κοίταγε το δάχτυλο (και το γουρούνι)…
Δηλαδή για να πάμε ΕΟΠΠΥ πρέπει να μάθουμε αρχαία ελληνικά;
Παραπόδα, εντάξει. Αλλά να χρησιμοποιείται καμιά φορά
♦ Για να ξέρεις αλανιάρη, σ’ έχω πάρει πια χαμπάρι (τραγούδι του Γ. Καμβύση). Αφιερωμένο στην κυβέρνηση, τον κυρ-Φώτη, τον (γνωστό) ηθοποιό Αδωνι…
♦ Το «ψηλό πουλί» πήρε ο Περισσός στην ΕΣΗΕΑ. (Καμιά δικαιολογία υπάρχει;).
♦ Οι εθνικές Βάκχες κι ο εθνικός Σάκης (incompatible).
♦ Παραλίγο(;) να του πλέξει εγκώμιο του Κων. Καραμανλή η Παπαρήγαινα η καημένη (η υπογραφή του Φλωράκη το ’74 «μετράει» ακόμα…).
♦ Χάρις Αλεξίου – Ν. Δένδιας (βίοι παράλληλοι όσον αφορά το Ισραήλ).
♦ ΚΑΙ ο Χίτλερ χορτοφάγος ήταν…
♦ O! sancta simplicitas! (για μια προκήρυξη).
♦ «Η παρουσία των αμερικάνικων δυνάμεων στο Βιετνάμ, φωνάζει, είναι λάθος πρώτου μεγέθους και η επέμβαση της χώρας τους στα εσωτερικά άλλων χωρών απαράδεκτη». (ΕΘΝΟΣ, 2-5-1967, Α.Γ. Παπανδρέου). Λάθος, λοιπόν, η αμερικάνικη εισβολή στο Βιετνάμ, κοινώς ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός «έκανε λάθος»… Τόσο… αντιιμπεριαλιστής ήταν ο Αντρέας Παπανδρέου, ή μάλλον αντιιμπεριαλιστή τον είχε βγάλει ο ντόπιος ρεβιζιονισμός με τα κολλητιλίκια του.
♦ «Ο απλοϊκός άνθρωπος της εποχής μας – και στον όρο απλοϊκός περιλαβαίνονται όχι μόνο οι αγράμματοι, παρά και οι πολύ γραμματισμένοι, που είναι αδιαφώτιστοι σε ωρισμένα ζητήματα – πιστέβει ακόμη για αλήθειες τρία ψέματα. Το πρώτο ψέμα είναι η "Κοινή Γνώμη", το δεύτερο ψέμα είναι "η παιδεία επάνω από τις κοινωνικές τάξεις" και το τρίτο ψέμα είναι "η Εκκλησία κοινή μητέρα όλων των ανθρώπων". Οτι αυτά είναι ψέματα το κατάλαβαν πρώτα-πρώτα οι πνευματικοί πρόμαχοι των αδικημένων. Μα τώρα πια το κηρύχνουν και οι εκμεταλλευτές… Τι είναι η "Κοινή Γνώμη"; Στις στήλες των εφημερίδων παρουσιάζεται σα μια οντότητα υπέρτατη, ο ανώτερος διαιτητής και διευθυντής για κάθε αντιγνωμία. Τη γράφουν με κεφαλαία αρχικά. Η "Κοινή Γνώμη" απαιτεί αυτό, η "Κοινή Γνώμη" φρονεί εκείνο. Για τις εφημερίδες είναι πηγή της δύναμης. Αυτές εκπροσωπούν την "Κοινή Γνώμη". Οχι τη δική τους. Οχι τα συμφέροντα ή τα πάθη των ανθρώπων που γράφουν την εφημερίδα. Οχι τις υστεροβουλίες τους, τις πικρίες τους, τις συμπάθειες ή αντιπάθειές τους, και τις περισσότερες φορές το πλερωμένο συμφέρο τους. Και οι πιο κομματικές και φατριαστικές εφημερίδες τη θεά αυτή παρουσιάζουν στο κοινό και μιλάνε στ’ όνομά της. Υπάρχει όμως η "Κοινή Γνώμη"; Λίγο αν εξετάσει κανείς βαθύτερα το ζήτημα, θα ιδεί πως τέτοιο πράμα δεν υπάρχει. Πάρετε το πολιτειακό πρόβλημα. Κοινή γνώμη δεν υπάρχει. Αλλοι θέλουν τη Βασιλεία, άλλοι τη Δημοκρατία, άλλοι το Σοβιετικό Σύστημα. Πάρετε το οικονομικό πρόβλημα. Αλλοι θέλουν να φορολογιέται το κεφάλαιο, άλλοι θέλουν την έμμεση φορολογία. Αλλοι θέλουν προστατεφτικό δασμολόγιο, άλλοι θέλουν ελεύθερο εμπόριο, οι ενοικιαστές θέλουν ενοικιοστάσιο, οι ιδιοχτήτες δεν το θέλουν. Αλλοι θέλουν μοιρασιά στα χτήματα χωρίς αποζημίωση, άλλοι θέλουν μεγάλα χτήματα ή μεγάλες αποζημιώσεις. Πού είναι η Κοινή Γνώμη; … Πάρετε το εκπαιδευτικό πρόβλημα. Αλλοι θέλουν πλατειά και μακρόχρονη λαϊκή παιδεία, κοινή για όλα τα παιδιά, άλλοι πάλι θέλουν να χωρίζονται νωρίς τα παιδιά, που θα πάνε στη Μέση Παιδεία… Ισως όμως θα μπορούσε να πει κανείς, πως η Κοινή Γνώμη είναι η γνώμη των περισσότερων. Μα πρώτα-πρώτα αν ακριβολογήσει κανείς, και η γνώμη της πλειοψηφίας δε μπορεί να ονομαστεί "κοινή". Και έπειτα ποιος απ’ αυτούς που μεταχειρίζονται το είδωλο, εξακριβώνει πρώτα την πλειοψηφία;» (Δ. Γληνός, «Για να κατανοούμε την εποχή μας – Τύπος, Παιδεία, Κλήρος», «Αναγέννηση», τ. 3, Νοέμβρης 1927).
♦ «Η εξουσία διαφθείρει»: αναρχικό motto του ’70.
♦ Δαίμων Τυπογραφείου: Οχι διοίκηση Ομπάμα, αλλά κυβέρνηση Ομπάμα.
Βασίλης
