Αστειότης αστειοτήτων τα πάντα αστειότης
«… δεν μπορείς να συζητήσεις για το παρόν και το μέλλον, για νέες πολιτικές και οργανωτικές δομές, αν δεν ξανακοιτάξεις το παρελθόν, απώτερο και πρόσφατο, αν δεν αναλύσεις κριτικά τις προηγούμενες επιλογές σου». Ιούνης 1995
Και να θυμόμαστε: ο ιστορικός χρόνος καμία σχέση δεν έχει με τον βολονταρισμό
ΣΕΒ-ΣΥΡΙΖΑ: Ολοι μαζί μπορούμε
Οχι ποίηση επιθέτων. Ποίηση επιθέσεων!
Κοινοβουλευτικός φασισμός (επίταξη+Ιερισσός+μέτρα+++)
Είτε με τους καθηγητές είτε εναντίον τους: τρίτος δρόμος δεν υπάρχει
Δάσκαλος φτωχός, αμόρφωτος λαός
Εβγα στο δρόμο, αλήτη κουραδότρυπα!
ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ κρεμασμένες με σκοινί
Αδωνι, πες αλεύρι…
♦ Κυρίες και κύριοι/ Αυτή είναι η τελευταία λέξη μας/ -Η πρώτη και τελευταία λέξη μας-/ Οι ποιητές κατεβήκανε απ’ τον Ολυμπο./ Για τους παλιότερους./ Η ποίηση ήταν ένα είδος πολυτελείας./ Για μας ωστόσο/ πρώτης ανάγκης είδος είναι: / Αδύνατο χωρίς αυτή να ζήσουμε./ Σ’ αντίθεση με τους παλιότερους/ -Κι αυτό το λέω με όλο το σέβας-/ Εμείς υποστηρίζουμε/ Οτι ο ποιητής δεν είναι αλχημιστής/ Ο ποιητής είναι ένας άνθρωπος παραθύρων./ Εμείς κουβεντιάζουμε/ Σε γλώσσα καθημερινή/ Σύμβολα καβαλιστικά εμείς δε θέλουμε./ Κι ακόμη κάτι:/ Ο ποιητής είναι εδώ/ Για να μη γενεί στραβό το δέντρο./ Αυτό είναι το μήνυμά μας./ Καταγγέλουμε τον ποιητή δημιουργό/ τον ποιητή κελεπούρι/ τον ποιητή χαρτοπόντικα./ Ολοι αυτοί οι κύριοι/ -και το λέω αυτό μ’ όλο το σέβας-/ Να μηνυθούνε πρέπει και να δικαστούν/ Για οικοδόμηση πύργων στον άνεμο/ Για κατασπατάληση χώρου και χρόνου/ Συνθέτοντας σονέτα για τη σελήνη/ Για αράδιασμα λέξεων στην τύχη/ Κατά την τελευταία μόδα των Παρισίων./ Για μας όχι:/ Η σκέψη δε γεννιέται μες στο στόμα/ Γεννιέται στην καρδιά της καρδιάς./ Εμείς αποκηρύσσουμε/ Την ποίηση των σκούρων γυαλιών/ Την ποίηση του μανδύα και του ξίφους/ Την ποίηση του καπέλου με φτερό./ Προτείνουμε αντίθετα/ Την ποίηση του γυμνού ματιού/ Την ποίηση του ανοιχτού πουκάμισου/ Την ποίηση της ακάλυπτης κεφαλής./ Δεν πιστεύουμε σε νύμφες ή τρίτωνες./ Η ποίηση πρέπει να είν’ αυτό:/ Μια κοπελιά ανάμεσα σε στάχυα/ Ή να μην είναι απολύτως τίποτε./ Τώρα λοιπόν, σ’ επίπεδο πολιτικό/ Αυτοί, οι άμεσοι πρόγονοί μας,/ Οι καλοί άμεσοι πρόγονοί μας/ Διαθλάστηκαν και διασκορπίστηκαν/ περνώντας μέσα από πρίσμα κρυστάλλινο./ Κάποιοι απ’ αυτούς γίναν κομμουνιστές./ Εγώ δεν ξέρω αν πράγματι ήσαν./ Ας υποθέσουμε όμως ότι ήσαν./ Αυτό που ξέρω εγώ είναι το εξής:/ Δεν υπήρξαν λαϊκοί ποιητές,/ Υπήρξαν σεβάσμιοι μπουρζουάδες ποιητές./ Τα πράγματα πρέπει να λέγονται με τ’ όνομά τους:/ Μονάχα ένας-δυο/ Τη λαϊκή αγγίξανε καρδιά/ Οποτε βρίσκαν ευκαιρία/ Εκφράζονταν με λόγο και με πράξη/ Κατά της στρατευμένης ποίησης/ Κατά της ποίησης του σήμερα/ Κατά της προλετάριας ποίησης./ Ακόμη κι αν δεχτούμε κομμουνιστές πως ήσαν/ η ποίησή τους ήταν συμφορά/ σουρεαλισμός δεύτερο χέρι/ Τρίτο χέρι παρακμή,/ Σάπιες σανίδες ξεβρασμένες απ’ τη θάλασσα./ Ποίηση των επιθέτων/ Ποίηση ρινική, λαρυγγική/ ποίηση αυθαίρετη/ Ποίηση αντιγραμμένη από βιβλία/ Ποίηση βασισμένη/ στην επανάσταση των λέξεων/ Ενώ θα ‘πρεπε να βασίζεται/ στην επανάσταση των ιδεών./ Ποίηση φαύλου κύκλου/ Για μισή ντουζίνα εκλεκτών./ «Απόλυτη ελευθερία έκφρασης»./ Σήμερα σταυροκοπιόμαστε απορώντας/ Γιατί γράφανε αυτά τα πράγματα/ Για να τρομάξουν το μικροαστό;/ Αδικα χαμένος χρόνος!/ Ο μικροαστός δεν αντιδρά/ Παρά μονάχα όταν θίγεται η κοιλιά του./ Σιγά μην τον τρομάξουν με ποιήματα!/ Τα πράγματα έχουν ως εξής:/ Ενώ εκείνοι ήσαν/ Υπέρ μιας ποίησης του δειλινού/ Υπέρ μιας ποίησης της νύχτας/ Εμείς προτείνουμε/ Την ποίηση της αυγής./ Το μήνυμά μας είναι αυτό:/ Οι λάμπες της ποίησης/ Πρέπει να φτάνουν όμοια σ’ όλους/ Η ποίηση επαρκεί για όλους/ Τίποτε άλλο σύντροφοι/ Εμείς καταδικάζουμε/ -Κι αυτό το λέω σίγουρα με σέβας-/ Την ποίηση του μικρού θεού/ Την ποίηση της ιερής αγελάδας/ Την ποίηση του μαινόμενου ταύρου./ Απέναντι στην ποίηση των νεφών/ Εμείς στήνουμε/ Την ποίηση της στέρεης γης/ -Κρύα κεφαλή, ζεστή καρδιά/ Είμαστε αποφασισμένοι στερεογηίτες-/ Απέναντι στην ποίηση του καφενείου/ Στήνουμε την ποίηση της φύσης/ Απέναντι στην ποίηση του σαλονιού/ Την ποίηση της δημόσιας πλατείας/ Την ποίηση της κοινωνικής διαμαρτυρίας-/ Οι ποιητές κατεβήκανε απ’ τον Ολυμπο. Νικανόρ Πάρρα: «Manifiesto» (από τα «ποιήματα επείγουσας ανάγκης»).
♦ 1) «Να διευκολύνουν τις ειρηνικές δημόσιες συναθροίσεις αποφεύγοντας τη χρήση βίας και να τις προστατεύουν από βίαια άτομα ή μικρότερες ομάδες».
♦ 2) «Οι περισσότεροι διαδηλωτές είναι νομοταγείς πολίτες που δεν σκοπούν στη βία, αλλά κάποιοι οργανωτές διαδηλώσεων εμμένουν στη χρήση βίας».
♦ Το πρώτο απόσπασμα από φυλλάδιο της «Διεθνούς Αμνηστίας» σχετικά με την «Αστυνόμευση διαδηλώσεων στην Ελλάδα». Το δεύτερο προέρχεται από το αρχηγείο του υπουργείου Στρατιωτικών των ΗΠΑ (FM 3-19.15, Civil Disturbance Operation, April 2005). ΑΥΤΟ το δεύτερο ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ αφιερωμένο στους κήρυκες της μη βίας, στα καθίκια της πολιτικής βίας (που) είναι πάντα φασιστική, στον Περισσό, στο ΚΚΕ μ-λ (και τους παντοειδείς προβοκατορολόγους), στον Σύριζα (και τα διάφορα μαμούνια που τον αποτελούν). Ετσι, για ακόμη μια φορά να δούμε με τίνος το μέρος είναι, των εξεγερμένων ή των ρουφιάνων και των προσκυνημένων.
♦ Προκλητικός ο ελεύθερος σκοπευτής (12-5-13). (Χρυσαυγορουφιάνε…).
♦ Τυρόλο: το τυρί όλο.
♦ Ο Λούης με το βουητόν.
♦ Να μην ξεχνάμε και τη στάση του Περισσού (Χ. Φλωράκης) στην απεργία του 1988…
♦ Ο Ν. Κατσουρίδης (κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ) κατά δήλωσή του τοποθετείται «κάπου μεταξύ ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ» (Εφημ. Συντακτών, 11-12/5/13), αλλά είναι και ευρωλιγούρης (και πάντα το ΑΚΕΛ αδελφό κόμμα του Περισσού).
♦ Οπλισμένοι, λοιπόν, οι χρυσαυγίτες βουλευτές… Χμ, χμ…
♦ Βρε, άνθρωποι της Προλεταριακής Σημαίας (11-5-13), μην το ζαχαρώνετε το χάπι (της Πρωτομαγιάς).
♦ Και γαμώ τις προσελεύσεις στην «απεργιακή συγκέντρωση» της ΑΔΕΔΥ (14-5-13): 12 καρεκλοκένταυροι/ες…
♦ Ελάτε με Καμύ και Δημουλά, στα σίγουρα σας λέμε θα φάτε την κλωτσιά.
♦ Το οβελιξήριο της νιότης.
♦ Τσούζουν τα άρθρα της Κόντρας για τον Σύριζα, ε, τσιριζαίοι;
♦ Το θέμα είν’ η ζήση και όχι το χασίσι.
♦ Την «ηθική της εξέγερσης» μοστράρει η ΕτΣ (11-12/5/13) – «ανοιχτό βιβλίο». Οχι τυχαία τις μέρες που δικάζονται οι Μαρφινόζοι… (ή αλλιώς, is that all you’ve got?).
♦ Συνελεύσεις ΕΛΜΕ: η μοναξιά του ΠΑΜΕ…
♦ Ακούσαμε πολλές φορές για πλούσιους και για το κράτος τους. Ο μαρξισμός τι λέει επί τούτου;
Βασίλης
