Μανωλάδα: Στην κυριολεξία φράουλες και αίμα
Φυσικά κι έκανε εντύπωση στο τυπάκι κι έγραψε «Πρώτη μου φορά σε μπουρδέλο». Και μπράβο του, δηλαδή! Δεν συμπεριφέρθηκε σαν κνώδαλο αλλά ως μειράκιον πραγματικό.
Λοβέρδος: βιάζεται, φαίνεται (Σ. Ν. Ελλ.)=Schnell…
Πολλή αγάπη για τις ευρωεκλογές στην Κροατία (ποσοστό συμμετοχής 20,79%, μικρότερο και από την ανεργία που μετριέται στο 22%)
Bombston
Ληστήσιμες συνταγές από την τρικομματική κυβέρνηση
♦ Το θέμα δεν είναι αν οι FARC-EP έστειλαν χαιρετιστήριο στον Περισσό, αλλά εάν ο Περισσός συμφωνεί με τον ένοπλο αγώνα…
♦ Οι μπάτσοι κινούνταν με ηλιθιώδη ταχύτητα.
♦ Κρατά κράτος κραταιό, υπάκουοι υπήκοοι υπακούουν.
♦ Πράγματι, έχουμε μπουχτίσει με τις «νέες αφετηρίες», «νέους αγώνες», νέα κόμματα, νέους παπαρολόγους, νέους γενικούς (και ειδικούς) γραμματείς, γενικώς έχουμε πήξει από νέο και νεότητα. Σ’ αυτό το γερασμένο κόσμο του καπιταλισμού, τα πάντα πλασάρονται με το περίβλημα του νέου και την αποφορά της σαπίλας.
♦ Τι πάει να πει «συνεχίζουμε πιο δυνατοί» (Ριζοσπάστης, 16-4-13). Αφού ήδη έχετε υποστεί επανειλημμένες αφαιμάξεις και πέφτετε από αναιμία.
♦ Οργισμένος ο υπεύθυνος της φτωχοποίησης των ΗΠΑ;
♦ Βάρβαρη επίθεση και απαγωγή κατοίκων Ιερισσού. (Ευτυχώς δεν επικρατεί σιγή τάφου).
♦ «Να βρεθούν οι υπεύθυνοι» – από την ανακοίνωση του Περισσού για τη Βοστώνη. Εκκληση προς τις δυνάμεις ασφαλείας, τον στρατό των ΗΠΑ και τη CIA…
♦ Αν ο Στουρνάρας δεν πιει το πικρό ποτήρι, ποιος (από τα μέτρα) τον πίνει κανονικά;
♦ «Ηρωική έξοδος Σαμαρά». Σιγά τα Μεσολόγγια…
♦ Βρίσκουν και τα κάνουν, σημαίνει επιτιμητικά υψωμένο δείκτη;
♦ Δεν υπάρχουν συμφωνηθέντα, αλλά ποιοι θα αποτελέσουν τα συμ-φωνευθέντα.
♦ Βενεζουέλα: πόσο λαϊκή η υποστήριξη των επιγόνων του Τσάβες; (μια πρώτη ανάγνωση των προεδρικών εκλογών).
♦ 4.000 μπάτσοι «φύλαξαν» το φέρετρο της Θάτσερ (τόσο δημοφιλής, δηλαδή…).
♦ «Μια από τις συνηθισμένες προλήψεις, που λέγονται με ύφος δογματικό σα ν’ αποτε- λούν απόλυτα αξιώματα, επικυρωμένα απ’ τους αιώνες, είναι και τούτη: πως τα μεγαλουργήματα της τέχνης τα γεννάει ο πόνος. Αυτές τις ανοησίες τις λένε όχι μονάχα το ανίδεο κοινό παρά κ’ οι ίδιοι οι δημιουργοί. Δε χρειάζεται όμως και πολύς κόπος για να καταλάβει ο καθένας, πως είναι ανοησίες. Αν δεν πονέσει (υποφέρει, πεινάσει, αρρωστήσει!) ο δημιουργός, το έργο του θα είναι ψεύτικο και δε θα μπορεί να συγκινήσει. Αυτές οι κουβέντες είχανε πέραση στον καιρό του ολοφυρόμενου ρομαντισμού. Δεν αρνιέται κανείς πως ο ανθρώπινος πόνος είναι σπουδαίο ψυχολογικό στοιχείο της δημιουργίας όχι όμως “όρος ουκ άνευ” για τη δημιουργία. Η χαρά ως αποτέλεσμα οργανικής και ηθικής γεροσύνης είναι δυναμογόνο στοιχείο κι ανοίγει την όρεξη για τη δημιουργία. Επί πλέον αυτή η ίδια η δημιουργία είναι μία χαρά, η ανώτατη απ’ όλες που μπορεί να γνωρίσει ο άνθρωπος. Ενώ τουναντίον ο πόνος μειώνει το ζωικό τόνο κι εμποδίζει το πλέριο ξέσπασμα της ψυχής προς τα έξω. Αλλά δεν πρόκειται για χαρά ή πόνο. Πρόκειται για καιρό. Πρέπει ο δημιουργός να έχει όλον τον καιρό δικό του για να μπορεί να δουλέψει ελεύ-θερα, δίχως περισπασμούς, δοσμένος ολότελα στον αγώνα της τέλειας έκφρασης μιας ζωντανής ιδέας ή ζωντανού σκοπού για το Σύνολο. Κ’ ένας φτωχός και δυστυχισμένος άνθρωπος δεν έχει αυτόν τον καιρό. Οι σκοτούρες να βγάλει το ψωμί του κάνοντας άλλη δουλειά κι όχι Τέχνη σκοτώνουνε τη ζωτικότητά του. Και δυστυχώς οι περισσότεροι δημ,ιουργοί, και μάλιστα στις μικρές χώρες, όταν δε μπορούνε να ζήσουν από το έργο τους, είναι υποχρεωμένοι να κάνουν κάποιο βιοποριστικό επάγγελμα. Ετσι διχάζουνε τον εαυτό τους. Τις περισσότερες και τις πιο γόνιμες ώρες τις ημέρας τις θυσιάζουνε για το ψωμί και κοιτάζουνε κατόπιν κουρασμένοι και ξεθυμασμένοι, να εξοικονομήσουνε και λίγον καιρό για τη δημιουργία. Τέτια δημιουργία δεν περιλαβαίνει τον καλύτερο εαυτό τους παρά τον κουτσουρεμένο. Και μια δημιουργία με τέτοιους όρους είναι θέλοντας και μη ερασιτεχνία. Αν ο έρωτας είναι, όπως λένε, “πάθος ψυχής σχολαζούσης”, άλλο τόσο είναι και η Τέχνη. Θέλει καιρό λεύτερο για να προκύψει. Κι ο καιρός αυτός δε χρειάζεται μόνο για να δουλέψει με την ησυχία του το έργο του και να του δώσει ύστερα από πολύ ρετουσάρισμα την τελειωτική του μορφή, χρειάζεται προ πάντων για την έμπνευση, το σχεδίασμα μέσα στο μυαλό του, την οργάνωση του όλου, την εκλογή των στοιχείων του κτλ. Γιατί η έμπνευση δεν είναι, όπως φαντάζονται οι πολλοί, μια ξαφνική επιφοίτηση του αγίου πνεύματος· είναι έμμονη ιδέα κ’ έμμονο πάθος. Ενας σκοπός. Ενας αγώνας. Και δεν πρέπει καμμιά ασχολία να διακόπτει αυτήν την συνεχή κυοφορία. Με τα σημερινά δεδομένα της ζωής μονάχα οι δημιουργοί, που κερδίζουν αρκετά ή πολλά από τα έργα τους κι όσοι έχουν ατομική περιουσία μπορεί να αφιερώνουν όλη τους τη ζωή στην Τέχνη τους. Αυτοί είναι οι χαρού-μενοι, όσο κι αν κάνουνε το δυστυχισμένο. Δε θα πει όμως, πως και γι’ αυτό είναι μεγάλοι δημιουργοί. Απλώς έχουνε τις προϋποθέσεις ν’ αναπτύξουν όσο μπορούν τις έμφυτες δυνατότητες του πνευματικού και του συναισθηματικού τους Είναι. Οι άλλοι, που βιοπαλεύουνε και διχάζουνε το Εγώ τους είναι καταδικασμένοι να μείνουν ερασιτέχνες κι αν ακόμα τους έχει προικίσ’ η Φύση μ’ εξαιρετικό ταλέντο». (Κ. Βάρναλης «Αισθητικά-Κριτικά»). Να προσθέσουμε ότι όσοι παραμελούν την οργάνωση της εργατικής τάξης και τυρβάζουν περί την Τέχνη, από καιρό έχουν εγκαταλείψει τη «γραμμή» της απελευθέρωσης της κοινωνίας από τα καπιταλιστικά δεσμά και απλώς «αναπτύσσουν» –επειδή μπορούν– το Είναι τους.
♦ Εννοείται πως η επαναστατική τέχνη χρειάζεται να προβάλλεται παντί τρόπω – πλέον μας έχουν πήξει τα σκατά.
Βασίλης
