Κοντά 40 χρόνια –και λέει η Ιστορία– στον καπιταλισμό να βάλουμε τελεία
Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, του άνεργου και του απολυμένου, και όχι του ΣΚΑΙ του ρουφιανοθρεμμένου!
♦ Πάντως, έναν οπωσδήποτε (επώνυμο) καπιταλιστή, του Πρ. Εμφιετζόγλου, τον έχει σίγουρο η Μικόσπιθα…
♦ «Πριν τον πόλεμο … 60-70 χρόνια πίσω». Στο (ανυπόγραφο…) σχόλιο της «Ανοιχτής Αγοράς» (εφημεριδάκι για την δημοτική αγορά της Κυψέλης, τ. 8) μέσω της Παπαρήγα και της ασαφούς χρονικά (60-70 χρόνια πριν δεν παραπέμπει πριν τον πόλεμο) αναφοράς «χτυπιέται»(;) το (τότε) ΚΚΕ (προσοχή στο γορίλλα, που θα ‘λεγε και ο Ζωρζ…).
♦ Η Α.Ε. Περισσός ευχαριστεί τις παρακάτω εταιρίες για την οικονομική ενίσχυσή τους. Hondos Center, ΟΠΑΠ, σπόνσορες παράστασης «LA TRAVIATA» (βλ. Ριζοσπάστη, 4-11-12).
♦ Τι έγινε, ρε παιδιά; Το «Κ»Κ ΗΠΑ μονοκούκι Ομπάμα; («Κοινή τοποθέτηση των κομμάτων που συμμετέχουν στη “Διεθνή Κομμουνιστική Επιθεώρηση” για τις εκλογές στις ΗΠΑ», Ριζοσπάστης, 4-11-12).
♦ Ο πληθυντικός του MEGA μου είναι MEGA μας;
♦ «…μια ακόμη σημαντική παράμετρος είναι η υποκειμενική αίσθηση ευεξίας που αποτελεί συνάρτηση της ποιότητας ζωής και αφορά ψυχοκοινωνικά στοιχεία που σχετίζονται με το βαθμό ικανοποίησης από τη ζωή. Το χαμηλό επίπεδο ελέγχου του διαβήτη, δεν αναφέρεται μόνο στην ελλιπή επίτευξη των επιθυμητών επιπέδων γλυκόζης στο αίμα, αλλά και στο χαμηλό επίπεδο ποιότητας ζωής και συχνά στην απώλεια της αυτοπεποίθησης, εφόσον ματαιώνονται οι προσδοκίες αυτοαποτελεσματικότητας, δηλαδή κατά πόσο πιστεύει ο ασθενής ότι είναι αρκετά ικανός, ώστε να ανταποκριθεί σε μια απαιτητική κατάσταση, έχοντας συνέπεια στο προτεινόμενο θεραπευτικό πρόγραμμα. Υψιστης σημασίας για το επίπεδο υποκειμενικής αίσθησης ευεξίας αποτελεί και η ύπαρξη ή όχι του οικογενειακού και του κοινωνικού υποστηρικτικού δικτύου που διαθέτει». («Ψυχική υγεία και σακχαριώδης διαβήτης ΙΙ: Σύγκριση ασθενών και μη πασχόντων» – Τετράδια Ψυχιατρικής, τ. 104, 2008).
♦ Μάλλον θα πάει στο «Αφεντικά και εργάτες ενωμένοι» το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «6 μέρες» (13-11-12). Σπεκουλιάσματα…
♦ «Αγρότες-Μέσα στην κρίση κατακτούν τον κόσμο» (13-11-12, «6 μέρες»). Στην καπιταλιστική ύφεση τι ‘ναναι που διαφημίζει η εφημερίδα παρά τον αυτισμό;
♦ Οι συντάκτες της πρώην «Ελευθεροτυπίας» έχουν μοιραστεί εξίσου στις δύο πρόσφατα κυκλοφορήσασες εφημερίδες;
♦ Ε, να μην προσθέσει το κατιτίς της στην προβοκατορολογία (είναι και «του Πολυτεχνείου» σήμερα βλέπεις…) η «Εφημερίδα των Συντακτών» (13-11-12): «”Κουκουλοφόροι” παρέα με αστυνομικούς – “Ντοκουμέντο”». Είπαμε: ούτε σπασίματα, ούτε φωτιές, ειρήνη, ειρήνη…
♦ Δεν κρατιέται η κ. Γλύκατζη-Αρβελέρ: «Είναι καιρός να γίνουν και ιδιωτικά πανεπιστήμια».(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 11-11-12).
♦ Νάτη και η (επαν)εμφάνιση του Κινέζου («Ο εκτροχιασμός»). Στην εποχή της κινεζοποίησης πρέπει να αισθάνεται στο στοιχείο του.
Βασίλης
