Τα πλήθη που συνέρρεαν/ αλλήλους μ’ άνθη έρραιναν/ και έκαμαν αλλήλους/ αλλήλων υπαλλήλους./ Μ’ αποκαρδιωμένοι/ παρέμειναν καημένοι
Προ 17-6-12 (δίλημμα): επί του σπρωχτέου, μετά 17-6-12 (πραγματικότητα) επί του πρωκτέου
Μπουμ-μπουμ Χρυσαυγούλα (γυναικείο όνομα)
♦ «Η οικονομική κρίση αυξάνει τους λαθρεπιβάτες στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς» (ΑΥΓΗ, 6-6-12). Υπεύθυνη κυβερνητική στάση (ΣΤΑΣΥ). Και ποιοι άραγε είναι οι λαθρεπιβάτες; Οι άνεργοι, οι μετανάστες, οι χειμαζόμενοι από τον καπιταλισμό στην Ελλάδα. (Μετά τις εκλογές θα φύγει η «οικονομική κρίση» και θα μείνουν μόνο οι «λαθρεπιβάτες»…).
♦ «Ανάμεσα στη “δημοκρατία” και το φασισμό ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΡΧΗΣ, ούτε πρόκειται για δύο διαφορετικά συστήματα, γιατί ο ταξικός χαρακτήρας της εξουσίας, ΤΟ ΜΟΝΟ ΒΑΣΙΚΟ ΚΑΙ ΣΩΣΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ, παραμένει ο ίδιος… Στην πραγματικότητα η αστική δημοκρατία γεννά, θρέφει το φασισμό, παρά τις θεωρίες και διακηρύξεις τόσο του αστικού όσο και των πρακτόρων του εχθρού ρεφορμιστών και αγροτικών αρχηγών… Για τους εργαζόμενους μόνη διέξοδος παραμένει η ανατροπή της εξουσίας των εκμεταλλευτών, κάτω από οποιαδήποτε “δημοκρατική” είτε φασιστική μορφή παρουσιάζεται και η εγκαθίδρυση της δικής τους εργατοαγροτικής εξουσίας». (Ριζοσπάστης, 5/7/1934).
♦ «Αυτά τα φοβερά χρόνια της τυραννίας μου έδειξαν ότι πρέπει να αγωνιστώ όχι μόνο με την τέχνη μου αλλά και μ’ ολόκληρο το είναι μου… Τι νομίζετε ότι είναι ένας καλλιτέχνης; Ενας ηλίθιος που δεν έχει παρά μονάχα μάτια αν είναι ζωγράφος, αυτιά αν είναι μουσικός ή μια λύρα στην καρδιά αν είναι ποιητής ή πάλι, αν είναι μποξέρ, μονάχα μύες; Εντελώς αντίθετα, είναι παράλληλα ένα ον πολιτικό σε διαρκή εγρήγορση μπροστά στα σπαραχτικά, φλογερά ή ευχάριστα γεγονότα του κόσμου, καθώς διαμορφώνεται πολύπλευρα απ’ την εικόνα αυτών των γεγονότων». (Π. Πικάσσο) – Περί της κοινωνικής χρησιμότητας των διανο-ούμενων.
♦ Περί «εργατικού κόστους» μίλησε ο κ. Κ. Λαπαβίτσας (ΕΤ3, Ανιχνεύσεις, Τετάρτη, 6-6-12). Να τον χαίρονται όσοι τον έχουν οδηγό ή όσοι τον «σπρώχνουν»…
♦ Πολύ κλάμα για την εξήγηση του «αποκλεισμού του Δ. Βερολίνου» (Ιούνης 1948) στην Καθημερινή της 20ής Μαΐου 2012 (πάντα από την αμερικανική πλευρά). Καθόλου περίεργο που (λόγω λήθης) το συγκεκριμένο θέμα κατηγοριοποιήθηκε στη στήλη «Μόδα» και όχι ιστορία…
♦ Δυο χρηστικά βιβλιαράκια από τις εκδόσεις ΤΟΠΟΒΟΡΟΣ: «Ομορφη σα φυλακή που καίγεται» του Julius Van Daal – αναφέρεται στην εξέγερση του Γκόρντον, στο Λονδίνο του 1780. Η «Ταξική πάλη και φεμινισμός» (της Τζένιφερ Κότλερ) προσπαθεί να συγκεράσει –στον ένα ή στον άλλον βαθμό– τα δυο ζητήματα. Με επιτυχία; Είναι θέμα διαβάσματος…
♦ ΚΑΙ στο Τορόντο του Καναδά κυνηγούσαν έλληνες μετανάστες το 1918 (για να «ξεβρωμίσει ο τόπος»). Ορα και σχετικό docu.
♦ Μια άψυχη συναυλία, με κόσμο ούτε καν «αραία-αραία», δεν είναι δείγμα απεργίας…
♦ Ο «κορυφαίος διανοητής» Νόαμ Τσόμσκι ασκεί «δριμεία κριτική» στους ευρωπαίους ηγέτες, γιατί «υπονομεύουν το κοινωνικό συμβόλαιο». (ΑΥΓΗ, 6-6-12). Και ποιο είναι αυτό άραγε; Το status quo της Ευρωπαϊκής Ενωσης, το «κράτος πρόνοιας» ή κάποια χίμαιρα του κ. καθηγητή;
♦ Και γιατί να έχει γνώμη η ΑΥΓΗ (6-6-12) για τη Χαλυβουργία; Παραθέτει τις δηλώσεις Ρουπακιώτη και ΠΑΜΕ και είναι και έτσι και αλλιώς. «Υπερασπίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ τα εργατικά συμφέροντα;», θα ρώταγε αφελής «τινάς» (κατά Σκαρίμπα).
♦ Δε λέμε (ούτε γράφουμε) «σε βάρος της οποίας έριξε νερό» (tanea.gr, 7-6-12). (Εντάξει οι καταγγελίες, αλλά… θέλει πιο «προχώ» στυλ…).
♦ Ομως όταν ανέχεσαι να συνομιλείς με φασίστες… αντί να τους καρπαζώνεις τότε…
Βασίλης
