Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, βρυκόλακα κουφάλα
Π(λ)ηγή ενέργειας η πυρηνική
Παν-καλός μεν, το γιαούρτι στραγγιστό δε…
Μαζική παραγωγή σακκούλας-Αντιτρομοκρατική Α.Ε.
Αφιερωμένο στο ρουφιάνο του έθνους: «Η γλώσσα μου εκτοξεύει οχετούς συκοφαντίας, σ’ όποια γλώσσα κι αν τύχει, μπουκώνοντας των ανθρώπων τ’ αυτιά με ψέματα» (Γ. Σέιξπιερ – Ερρίκος ο 4ος, μέρος 2, στ. 16-18, induction) και του λέμε: «By cock and pie, sir, you shall not away tonight» (πράξη πέμπτη, στ. 1)
«Η ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας στην Ελλάδα ανοιγοκλείνει σα φυσαρμόνικα που την παίζει η Διοίκηση» – Ασ. Πανσέληνος, «Σημειωματάριο»
«Του ΙΑΜ, του ΙΑΜ τσι γ’ ΙΠΟΝ/ μας ανοίξαν λοιπόν/ τσ’ ότι να κάνιτι, ρε γκμπαρ/ δε μας βάζιτι σαμάρ/ στις ικλουγές θα μας βρήτι απόν!» («Μυτιλήνη – Χριστούγεννα 1944»)
♦ «Νέα ευρήματα ανακοίνωσε η Αστυνομία» (Ριζοσπάστης, 17-3-11). Πάντα, όπως όλος ο αστικός Τύπος- πρώτα και κύρια τι ανακοινώνει η αστυνομία (το στήριγμα του έθνους, ντε). Οσο για το «αυτοαποκαλούμενη» οργάνωση ΣΠΦ, πάλι μας κουφαίνει η εφημερίδα: με αυτή τη λογική οτιδήποτε πολιτικό θα πρέπει να εμπίπτει στην… έγκριση του Περισσού για να ονοματιστεί…
♦ Απόντων των μεταναστών, κουζίνα οικονομικής ενίσχυσής τους;
♦ «Πεδίο μάχης το κέντρο της πρωτεύουσας-Μπαχρέιν» (Ριζοσπάστης, 17-3-11). Δεν πιστεύουμε να έσπασαν καμιά βιτρίνα οι… προβοκάτορες…
♦ Ευρωκολλημένος (για άλλη μια φορά) ο Δ. Παπαδημούλης (Ενωμένη Ευρώπη, ολέ) στην ΑΥΓΗ (17-3-11): «Η Αριστερά να αποκτήσει στόχους διεκδίκησης».
♦ «Η ρύπανση μειώνει το προσδόκιμο ζωής των παιδιών μας, αυξάνει τους καρκίνους, τις καρδιοπάθειες, τις πνευμονοπάθειες και τις αλλεργίες και μπορεί να προκαλέσει υπογονιμότητα» (ΤΑ ΝΕΑ, 17-3-11). Γι’ αυτό απαγορεύτηκε το… κάπνισμα… την οποία (απαγόρευση) περιπαθής εστήριξε η συγκεκριμένη εφημερίδα και το συγκρότημα (ποιας εφημερίδας έκαιγαν αντίτυπα οι διαδηλωτές το ’65;).
♦ «Πορείες με (το) μέτρο»: Γ. Καμίνης. Και τι είναι, ωρέ, οι πορείες, πίτσα;
♦ «Επέστρεψαν σαν νικητές στην Κρήτη» – Ελευθεροτυπία, 17-3-11. Γλώσσα λανθάνουσα ταληθή λέγει…
♦ Μονή στο σκαμνί – για απάτη; Η μόνη μονή;
♦ Για δε, ρε, που βγήκαμε και αντιεξουσιαστές εμείς της Κόντρας… Και συμπαραστάτες (όχι αλληλέγγυοι) σε εισαγωγικά…
♦ Τελικά ο βάζελος έχει ή δεν έχει «πατέρα»; – από νονούς, δε…
♦ Υπέρ της συγχώνευσης σχολείων η Καθημερινή, 16-3-11. Ασκαρδαμυκτί.
♦ «Τόσο ως προς τα Ομηρικά και Ησιόδεια κείμενα, όσο και ως προς τις αναφορές σε νεότερους από τους Αρχαίους συγγραφείς, επάνω σε θέματα ιστορίας – κοινωνιολογίας – οικονομίας, θα πρέπει να γίνει μία αυστηρή και προσεκτική κριτική και έλεγχος σε δύο σημεία: Στην επισήμανση των πραγματικών γεγονότων που αποτελούσαν τον πυρήνα των διάφορων αφηγήσεων, μύθων, και αναφορών στους αρχαίους συγγραφείς. Ποιος δηλαδή είναι ο πυρήνας ενός γεγονότος ή μιας κατάστασης και πώς αυτή, αφενός μεν απωθήθηκε στο επίπεδο του μύθου, αφετέρου διαφοροποιήθηκε μέσα από το συγκεκριμένο συγγραφέα, κάτω από τις συνθήκες που ίσχυαν την εποχή της καταγραφής του. Είναι γνωστό ότι είτε αθέλητα είτε ηθελημένα έχουν διαφοροποιηθεί τα πανάρχαια πραγματικά γεγονότα, τόσο στο διάστημα που διέρρευσε μέχρι την καταγραφή τους, όσο και στην εποχή της καταγραφής τους από τον συγκεκριμένο συγγραφέα. Η αθέλητη μεταλλαγή προέρχεται τόσο από τη φυσιολογική απώθηση ενός γεγονότος σε επίπεδο μύθου μέσα στις εκατοντάδες χρόνια που πέρασαν όσο και από την μη κατανόηση από τον καταγραφέα μιας εποχής μακρινής, με διάφορο κοινωνικό, οικονομικό και ιδεολογικό πλαίσιο». Ετσι, «…δεν είναι η συνείδηση των ανθρώπων που καθορίζει την υπόστασή τους αλλά το αντίθετο…» (K. Marx – Συμβολή στην κριτική της Πολ. Οικονομίας, Εισαγωγή). Ακόμη Fr. Engels, Επιστολές σε Γερμανούς φοιτητές (4-9-1890 και 25-1-1894), πρβλ. ακόμα στον Ξενοφάνη: «αλλ’ ει τοι χείρας τε γ’ είχον βόες ίπποι τ’ κε λέοντες/ ή γράψαι χείρρεσι και έργα τελείν όπερ άνδρες/ ίπποι μεν θ’ ίπποισι, βόες δε τε βουσίν ομοίως/ και κε θεών ιδέαν έγραφον και σώματ’ εποίουν/ τοιαύθ’ οίον περ καυτοί δέμας είχον έκαστοι…». «Η ηθελημένη παραποίηση αφορά μια άλλη πράξη, που συνέβη πολλές φορές και στην αρχαιότητα… Ετσι έχουμε στην απλούστερη περίπτωση τους διάφορους εμβόλιμους στίχους στα Ομηρικά Επη, που αναφέρονται σε πρόσωπα και χώρους που πολλές φορές δεν υπήρξαν στην εποχή δράσης των γεγονότων και που παρεμβλήθηκαν για εξυπηρέτηση πολιτικών στόχων της Αρχαϊκής και Προκλασικής εποχής. Από την άλλη πλευρά όμως έχουμε άλλου είδους συνειδητές επεμβάσεις, με στόχο την εδραίωση μιας συγκεκριμένης φιλοσοφίας, που αυτή γίνεται με δύο τρόπους: την παραποίηση της Ιστορίας από τη μια, και την εξαφάνιση της “αντίθετης άποψης” από την άλλη, πράγμα που αποδίδεται στον Πλάτωνα και που απέφυγε συστηματικά ο Αριστοτέλης ή ο Θουκυδίδης». (Γ. Σαρηγιάννη: «Η πρωταρχική αστικοποίηση στον Ελλαδικό χώρο της 2ης π.Χ. χιλιετίας»).
♦ Απολύτως αδιάφορος ο ευρωπαϊκός Τύπος για τις «διαδηλώσεις ενότητας» στην Παλαιστίνη (έγιναν όσες είχαν οργανωθεί, άραγε;)
Βασίλης
