Μικρή συμβολή από το «Κουαρτέτο» του Χ. Μίλερ στη σημερινή συγκυρία.
300 βράχοι, νερό κι αλάτι
Ζαχαρο-καθικάκι
Καρατζαφύρερ, κλάιν μάιν
(Ξανά)Moody’s (Blues)
Και να μην ξεχνάμε ποιοι ξεκίνησαν (ημέρες Νομικής) την προπαγάνδα περί «πολιτικών καθοδηγητών» της απεργίας πείνας…
♦ «Μεγάλοι κερδισμένοι από τις αγοραπωλησίες ήταν οι Ελληνες αλλά και ξένοι αγοραστές των οθωμανικών περιουσιών της Αττικής. Και μεγάλων και μικρών κτημάτων. Και μέσα στην πόλη και έξω από αυτήν. Η ανακήρυξη της Αθήνας σε πρωτεύουσα του νέου κράτους τους επέτρεψε μέσα σε 4-5 χρόνια να έχουν πολλαπλασιάσει πολύ περισσότερο του 4πλασίου που υπολόγιζε ο Εϋνάρδος ήδη το Σεπτέμβριο του 1830 τα κεφάλαιά τους. Οι ευτελείς τιμές στις οποίες αγοράστηκαν τα τουρκικά κτήματα δεν προξένησαν βέβαια ζημία στους Τούρκους πωλητές, που ούτως ή άλλως πριν από το πρωτόκολλο του Φεβρουαρίου του 1830 είχαν ήδη ξεγράψει τις περιουσίες τους, μια και ήδη είχαν εγκαταλείψει οι περισσότεροι την Αττική από το 1822. Πάνω από 3.000.000 γρόσια πρέπει να καταβλήθηκαν τότε στην Αθήνα, και βέβαια ο Χατζή Ισμαήλ μπέης δεν πρέπει να ήταν παραπονούμενος αφού από το τίμημα λάμβανε ποσοστά που κυμαίνονταν από 10% έως και 30% στις περιπτώσεις μεγάλων κτημάτων. Ασφαλώς μεγάλοι χαμένοι ήταν οι χωρικοί της Αττικής. Γι’ αυτούς διατηρήθηκε το προηγούμενο καθεστώς γαιοκτησίας. Η μόνη διαφορά ήταν η αλλαγή των αφεντικών. Από τους Τούρκους πέρασαν στη δικαιοδοσία των Ελλήνων». (Θ. Δρίκος: «Οι πωλήσεις των οθωμανικών ιδιοκτησιών της Αττικής 1830-1831»). Αφιερωμένο…
♦ Αλλη μια φορά ΔΕΝ θα ευχαριστήσουμε τους «αγρόν» κατεργαζόμενους και την βοοειδή ενασχόλησή τους με τα Κούλουμα…
♦ Ξεχάσαμε να κάνουμε την (ρητορική ως γνωστόν) ερώτηση: στην απεργία της 23-2-11 η Τυποεκδοτική απήργησε;
♦ «Η Ρωσία του, η Ρωσία του παρόντος του αλλά και της μνήμης του, η προεπαναστατική Ρωσία των αριστοκρατών και των μουζίκων, ή (ας το παραδεχτούμε) “πραγματική Ρωσία”…» (απ’ τον πρόλογο του μεταφραστή στο βιβλίο του Ι. Μπούνιν «Ναταλί και άλλα διηγήματα»). Πρώτον: μας προέκυψε κι άλλος… Σολτζενίτσιν; Δεύτερον: Τι ουσιώδες υπάρχει σε μια συλλογή διηγημάτων στην οποία ο συγγραφέας ενδιαφέρεται μόνο για τις προσωπικές ερωτικές του περιπέτειες (και καλά κάνει στην τελική) έχοντας κλείσει τα αυτιά του ερμητικά στον ήχο του 2ου παγκόσμιου πολέμου (βλ. και ημερομηνία συγγραφής μερικών διηγημάτων); Μπορεί ο Μπούνιν να αναγκάστηκε (όντας βογιάρος) να δουλέψει για να ζήσει, αλλά ο προλογίζων δεν χρειάζεται να (μας) δουλέψει για να ζήσει…
♦ «Σα συνέπεια της παραίτησής του, ο Ιβενς αρνείται τα ακριβά μηχανήματα που τίθενται στη διάθεσή του και δουλεύει με μια μικρή, παλιά μηχανή χεριού και με ελάχιστο κινηματογραφικό υλικό κακιάς ποιότητας, που τον υποχρεώνει σε μεγάλες οικονομίες και που έχει μια ασυνήθιστη αναλογία ανάμεσα στο γύρισμα και το αποτέλεσμά του (με 50 λεπτά που έχει γυρίσει ο Ιβενς, φτιάχνει στο τραπέζι του μοντάζ ένα φιλμ 22 λεπτών!)» (Κλάους Κράιμάιερ: «Γιόρις Ιβενς»). Περί υπερπαραγωγών και υποπαραγωγών.
♦ «Με βάση τις κατευθύνσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, ο στρατός ετοιμάζεται για ρόλους και αποστολές εσωτερικής “τάξης και ασφάλειας”» (Ριζοσπάστης, 27-2-11). Ενώ ο ρόλος του είναι να διαφυλάσσει τα σύνορα της χώρας, δηλαδή; (Ερμε Λένιν…).
♦ Με το 27ο συνέδριο του «Κ»ΚΣΕ το 1986 «τέθηκε σε κίνηση μια διαδικασία ακύρωσης όλων των βηματισμών του 20ού αιώνα στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού (ανώριμου κομμουνισμού)». (Ε. Μπέλλου, μέλος Π.Γ. Κ.Ε. «ΚΚΕ», «Ρ», 27-2-11). Ολων των βηματισμών (τουρλουμπούκι, δηλαδή). Λες και δεν υπήρξαν άλλα συνέδρια του ΚΚΣΕ που το έκαναν αυτό (αλλά άμα έχεις για πρότυπό σου ΚΑΙ τον Χρουστσιόφ, ΚΑΙ τον Μπρέζνιεφ, ΚΑΙ τον Τσερνιένκο, ΚΑΙ τον Γκορμπατσόφ είναι ανεξίτηλα γραμμένο στο μέτωπό σου και δεν φεύγει το άτιμο…).
♦ «Οι εκ της αριστεράς εκπηδήσαντες Καραμουρτζούνηδες και η απεργία πείνας των μεταναστών» (Η ΑΥΓΗ, 5-3-11). Μέμφεται η εφημερίδα τους Κουβελαίους. Ελα όμως που έχει τέτοιους και στο προσωπικό της, όπως τον Α. Χρυσοστομίδη (Η ΑΥΓΗ, 27-2-11) – «Το όπλο της απεργίας» – που συνιστά… ψυχραιμία (κοινώς μην το παρακάνουμε με τις απεργίες…).
♦ Αποριούλα: ο Κ. Κάρης, δημοσιογράφος της ΑΥΓΗΣ (και πρώην διευθυντής της) είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Κ. Κάρη, δημοσιογράφο, στο ΔΣ του Αθήνα 9,84 από την ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΚΑΜΙΝΗ;
♦ Η ελληνική κοινωνία αναζητεί «το διαφορετικό, το εναλλακτικό αλλά και το ρεαλιστικό» στο οποίο οι Κουβελάνθρωποι ομνύουν (το απόσπασμα σε εισαγωγικά από σημείωμα του κουβελικού Θ. Μαργαρίτη στην Ημερησία, 5-7/3/11).
Βασίλης
