Μπάτσοι, γουρούνια, γριπιασμένοι!
Σοκολάτα Παυλίδη
Ποιο είπαμε είναι το ποσοστό αποχής από τις ευρωεκλογές;
Οι κάλπες φαίνονται εύκολα να λένε την αλήθεια/ της κάλπης η αδράνεια πουλάει παραμύθια (μαντινάδα)
♦ Δίαυλη πόλη/ πέτρα που δακρύζει.
♦ Μην πολυχαίρεστε (κάποιοι) για τη νίκη του Ζούμα (ANC) στη Ν. Αφρική. Ενας απλός «λαϊκός υποψήφιος» είναι…
♦ «Βρήκε το δάσκαλό του ο Ομπάμα» στο πρόσωπο του Τσάβες (ΠΡΙΝ, 26-4-09). Πώς ακριβώς, άραγε;
♦ Για την Εκκλησία της Ελλάδος ΕΤΑΚ σημαίνει: Ειδικό Τέλος Απαλλαγής (από) Κινητοακίνητα.
♦ NOT THE ROTE ARMEE FRAKTION/ Πλάθω/ –τελευταία φορά– / ζύμη για τη λήθη/ εδώ/ θεριέβουν οι σκιές/ να υγράνουν θέλουν/ του μέλλοντος τις φωτιές.
♦ Μάχη οι ευρωεκλογές; Και η ψήφος «ουσιαστική συμβολή για νικηφόρους αγώνες, για την ταξική αναγέννηση του εργατικού κινήματος και κυρίως την άλλη Αριστερά»; (Δεσύλλας, ΠΡΙΝ, 26-4-09). Είπαν της γριάς να χέσει… (ή «ο ποντικομικρούλης»).
♦ Τελικά ο Βαλβέρδε, έρδε ή νούκου έρδε;
♦ Man United ως το κόκκαλο.
♦ Απ’ τα «δεξιά» τη βγαίνει(;) το Καποδιστριακό στην κυβέρνηση: «Περισσότεροι οι εισακτέοι από όσους αντέχουν τα Πανεπιστήμια» (εφημ. «Το Καποδιστριακό», 1-15/4/09). Καθείς εφ’ ω ετάχθη.
♦ Κανονικά ασφαλίτικες ερωτήσεις στην είσοδο της Ζώνης: Ποιος είσαι; Από ποιο χώρο είσαι; Δε μπορείτε να μοιράζετε όταν μοιράζουμε εμείς κ.λπ. κ.λπ.
♦ Και «άμεση εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος» ζητά η ΚΟΕ – άδικα θα βγάλει ευρωέδρα; (εφημ. «Αριστερά» –βάλτε και εισαγωγικά στα εισαγωγικά…– 20-3-09). Το επαναστατικό-δημοκρατικό κράτος (Λένιν), ευρωεκλογές 2009, βάλτα όλα μαζί κι ό,τι βγει: και πίτσες και βίρτσες.
♦ «Με ποιον είναι η ανανεωτική πτέρυγα του ΣΥΝ;» (εφημ. της ΚΟΕ, 20-3-09). Η ΚΟΕ με ποια πλευρά είναι;
♦ Ρε συ Περικλή, αφού εκλέχθηκες βουλευτής τι την θες την Ελευθεροφυλλάδα;
♦ Μιχάλης Χρυσοχοΐδης: «Ο αναρχισμός είναι μια υπόθεση πολύ παλιά – δεν την απαγορεύσαμε» (συνέντευξη στο περιοδικό «Κουρδιστό Πορτοκάλι»). Είπε ο… πρώην υπουργός Δημόσιας Τάξης.
♦ «Ο “φυσιολογικός άνθρωπος”». Υπάρχει στ’ αλήθεια τέτοιο πράγμα; Η κοινωνία μας φοράει ένα ζουρλομανδύα κονφορμισμού από την ώρα που θα γεννηθούμε. Μας “διαπαιδαγωγεί”. Δηλαδή μας αναγκάζει να συμμορφωθούμε στις δικές της επιθυμίες. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, οι όροι “υγεία” και “τρέλα” γίνονται ύποπτοι. Ο “σχιζοφρενής” μπορεί απλώς να είναι κάποιος που δε μπόρεσε ή δε θέλησε να υποταχθεί». (Szasz-Laing: «Δύο δοκίμια για την ψυχιατρική καταπίεση»). Ταμάμ, και «φωλιά του κούκου» – one flew over the cuckoo’s nest.
♦ «Γενική αντικαπιταλιστική απεργία». Το «ακούγεσθαι ευχαρίστως» ή το «δημιουργείν το ευχάριστον»;
♦ Να θυμίσουμε δύο τίτλους εφημερίδων: «Οχι άλλος χαμένος χρόνος, εμπιστευτείτε με την ψήφο σας το ΚΚΕ» – «Ο χρόνος λειτουργεί υπέρ του κεφαλαίου». Οπερ σημαίνει: στον πρώτο τίτλο όλα θα παν καλά με κόκα-κόλα (ή με εκλογές – ποιο «πεζοδρόμιο»;), στο δεύτερο, ω εργατική τάξη, γρηγόρει (και πεζοδρομιάσου!). Ο πρώτος από Ριζοσπάστη (10-4-09), ο βου! από ΚΟΝΤΡΑ (11-4-09).
♦ «Ομως δεν είναι ανάγκη να ταξιδέψουμε μέχρι τη μακρινή Ασία. Μέσα στο ίδιο μας το ευρωπαϊκό σπίτι, μιάμιση ώρα από την Αθήνα, τρεις ώρες από το Παρίσι, η Βουλγαρία είναι ένας κανονικός παράδεισος για τους βιομηχάνους: μόλις με 19 δολάρια αμείβεται την ώρα ο Βούλγαρος εργάτης». (Ρ.Βρανάς – «Τα Νέα», 10-4-09).
♦ Ελληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι. Με σχόλιο: όταν ξαφνικά, στην «κόψη του ξυραφιού» μέχρι και ο Πάγκαλος (και άλλες «δημοκρατικές δυνάμεις») «ξαφνικά» το προβάλλουν, ε τότε, δε χρειάζεται και πολλή σκέψη (βαθιά) για να πιάσει κανείς τι παίζεται.
♦ Διαβάστε την πρωτομαγιάτικη αφίσα του ΕΑΜ και καγχάστε μαζί μας…
♦ «Ανθρωποι που δε γνώρισα ποτέ μού δώσαν το αίμα μου και τ’ όνομά μου/ στην ηλικία μου χιονίζει, χιονίζει αδιάκοπα/ μια κίνηση σα να ‘θελα πάντα να προφυλαχτώ από ένα χτύπημα/ δίψασα για όλη τη ζωή/ κι όμως την άφησα/ για ν’ αρπαχτώ από τα πελώρια αγκάθια της αιωνιότητας/ η σάρκα μου ένας επίδεσμος γύρω από τ’ αυριανό μου τίποτα/ κανείς δε μπορεί να με βοηθήσει στον πόνο μου/ εκτός από τον ίδιο μου τον πόνο – είμαι εδώ ανάμεσά σας κι ολομόναχος/ κι η ποίηση σα μια μεγάλη αλήθεια, που την ανακαλύπτεις ύστερα από χρόνια/ όταν δε μπορεί να σου χρησιμεύσει σε τίποτα./ Επάγγελμά μου: Το ακατόρθωτο». [Τ. Λειβαδίτης (Ποιήματα 1958-1964)]. Προσέξτε τον τελευταίο στίχο.
Βασίλης
