Να βγούμ’ αντάρτες στο κλαρί/ πάνου στα κορφοβούνια/ τι’ναι η ζωή μας σκληρή/ και οι καημοί μιλιούνια
Τρίτεκνοι: έλαβες από κει, ω Ηλία, τα ζητήματα τα… τρία
Οχιιι! Πόθανε ο Ιέρων Παστίτσιος;
Χαλεπόν στρατεία καν ετέρων αρχή (Διογένης Οινοανδέας)
Ε, δεν είχαν δίκιο όσοι φώναξαν στην Ισπανία «Policia, hijos de puta!»
Σε πέντε γενιές
♦ «Το μίσος για ό,τι αντιπροσωπεύει η αστική τάξη και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει τα ζητήματά της, ποτέ δεν ανάγεται στον Ενγκελς, σε απλοϊκό μίσος ενάντια στους “κακούς” σε αντιπαράθεση με τα αισθήματά μας απέναντι στους “καλούς”. Πηγάζει από την κριτική του για τον απάνθρωπο χαρακτήρα του καπιταλισμού που αυτόματα μεταμορφώνει τους εκμεταλλευτές σε μια “τάξη βαθύτατα ανήθικη, αθεράπευτα σαπισμένη και εσωτερικά διαβρωμένη από εγωισμό”» (από τον πρόλογο του Ε. Χόμπσμπομ στην «Κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία» του Φ. Ενγκελς).
♦ Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ μας δουλεύει: «Απεργία-βήμα για την ανατροπή» (ΑΥΓΗ, 23/9/12).
♦ «Λιγότεροι φόροι για μισθωτούς και συνταξιούχους ΥΠΟΣΧΕΤΑΙ (σ.σ.:τα κεφαλαία δικά μας) η κυβέρνηση» – γράφει η Ημερησία (22/9/12). Ο λόγος της συμβόλαιο (της κυβέρνησης) δηλαδή…
♦ «Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης λεηλατούν μισθούς και συντάξεις και σκοτώνουν τις επιχειρήσεις για να πληρώσουν τους δανειστές» (Γ. Δελαστίκ, Εθνος, 24/9/12). Ε, άμα δε γλείψει το χέρι που τον τρέφει…
♦ «Σε γραμμή “λιτότητας” οι νέες κολεξιόν» (Εθνος, 24/9/12). Δεν μας γραμμείς κι εσύ κι οι κολεξιόν σου…
♦ Για να μην ξεχνιόμαστε: οι μπάτσοι είναι «εργατοϋπάλληλοι» που, μάλιστα, «μετατρέπονται σε θύματα» (Ριζοσπάστης, 24/8/12). Ο λαός δεν ξεχνά…
♦ Να ‘χει άραγε δίκιο ο κ. Α. Στάικος (Τα Νέα, 18/812) για το βιβλίο «Γκαμιανί» του Αλφρέ ντε Μυσέ, στο οποίο ο συγγραφέας «κατάφερε να μιλήσει για τις πανδαισίες των οργασμών χωρίς ίχνος βρώμικης λέξης» ή μήπως «δεν υπάρχει χυδαία γλώσσα αλλά χυδαίοι άνθρωποι»; (Συνιστούμε πάντως το βιβλίο της κ. Μ. Μιχαήλ-Δέδε «Το Ασεμνο-Ανίερο-Υβριστικό στο Ελληνικό Δημοτικό Τραγούδι» προς τέρψιν και… μόρφωσιν…
♦ «Είναι αξιοσημείωτο ότι στο Χάντερσφηλντ ολόκληροι δρόμοι και πολυάριθμοι δρομίσκοι και αυλές δεν είναι ούτε πλακοστρωμένοι, ούτε εφοδιασμένοι με υπονόμους ή άλλες αποχετεύσεις. Σ’ αυτές τις θέσεις συσσωρεύονται τα απορρίμματα, οι ακαθαρσίες και κάθε είδους βρωμιές, που υφίστανται ζυμώσεις και σαπίζουν. Σχεδόν παντού τα λιμνάζοντα νερά μετατρέπονται συσσωρευμένα σε βορβορώδη. Κατά συνέπεια, οι γειτονικές κατοικίες είναι αναγκαστικά βρώμικες και σε τέτοιο βαθμό που σ’ αυτές γενοβολιούνται αρρώστιες που απειλούν την υγεία ολόκληρης της πόλης» (από την «Κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία», Φ. Ενγκελς).
♦ «Περιεχόμενο και μορφή αποτελούν μία ενότητα, όταν το περιεχόμενο βρει την καλύτερή του έκφραση βρήκε τη μορφή του. Απάνω σ’ αυτό το αποτέλεσμα γίνεται η αισθητική κρίση». (Μ. Αυγέρης: «Θεωρητικά στοιχεία της κριτικής» – Επιθεώρηση Τέχνης 1, 1954).
♦ «Πριν από 25 χρόνια, το 1888, πέθανε ο βυρσοδεψεργάτης Ιωσήφ Ντίτσγκεν, ένας από τους επιφανείς σοσιαλδημοκράτες συγγραφείς-φιλοσόφους της Γερμανίας. Στον Ιωσήφ Ντίτσγκεν ανήκουν τα έργα: “Η ουσία της εγκεφαλικής εργασίας του ανθρώπου”, “Αναδρομή ενός σοσιαλιστή στην περιοχή της γνωσιοθηρίας”, κ.ά. Την πιο σωστή εκτίμηση του Ντίτσγκεν και τη θέση του στην ιστορία της φιλοσοφίας την έδωσε ήδη ο Μαρξ στις 5/12/ 1868 σε γράμμα του προς τον Κούγκελμαν: “Πριν από κάμποσο ήδη καιρό… ο Ντίτσγκεν μού έστειλε ένα απόσπασμα από το χειρόγραφό του “Για την ικανότητα της νόησης”, που, μολονότι έχει κάποια σύγχυση εννοιών και πάρα πολύ συχνές επαναλήψεις, περιέχει πολλές υπέροχες και –σαν προϊόν αυτοτελούς σκέψης ενός εργάτη– αξιοθαύμαστες σκέψεις”. Να η αξία του Ντίτσγκεν: ένας εργάτης, που μόνος του έφτασε στο διαλεκτικό υλισμό, δηλαδή στη φιλοσοφία του Μαρξ. Είναι εξαιρετικά σπουδαίο για το χαρακτηρισμό του εργάτη Ντίτσγκεν το γεγονός ότι δεν θεωρού-σε τον εαυτό του ιδρυτή σχολής» (Λένιν, Απαντα, τ. 23).
Βασίλης
