Το δίκιο το έχουν οι εξεγερμένοι και όχι οι ρουφιάνοι και οι προσκυνημένοι
Δενπληρώνηδες και Περισσόν: τι έγινε, παλληκάρια; Ξεχάστηκε το χαράτσι της ΔΕΗ;
Υπάρχουν λύπες που κανείς δεν τις ξέρει./ Υπάρχουνε βάθη που δεν τα ανιχνεύει/ ο ήλιος. Ορη σιωπής περιβάλλουν τα χείλη./ Και σιωπούν όλοι οι μάρτυρες. Τα μάτια δε λένε./ Δεν υπάρχουνε σκάλες τόσο μεγάλες/ να κατέβει κανείς ως εκεί που ταράζεται/ του ανθρώπου ο πυρήνας. Αν μιλούσε η σιωπή,/ αν φυσούσε, αν ξέσπαγε – θα ξερρίζωνεν όλα/ τα δέντρα του κόσμου. (Ν. Βρεττάκος: «Χορικό»)
♦ «Αστυνόμευση – περιφρού-ρηση» συγκεντρώσεων (Ευαγγελάτος στον ΣΚΑΪ, 20.3.12). Καθαρά πράματα: Αστυνόμευση οι μπάτσοι – περιφρούρηση το ΠΑΜΕ.
♦ Η απεργία της ΠΝΟ κηρύχτηκε για να μη γίνει;
♦ Είναι δυνατόν το ΜΑΣ να μη μιλήσει για προβοκάτορες; Αφού ο πολιτικός του φορέας (Περισσός) το υπαγορεύει… Οσον αφορά αυτές καθεαυτές τις διαδηλώσεις από ‘73 και μετά έχουν (και οι προκάτοχοί του) αποδείξει ότι when the going gets tough, the tough hide under the table».
♦ ΔΗΜΑΡ η… Πασοκογενής (τώρα, δηλαδή, τι ποσοστό χτυπάει;).
♦ Ε, να μην διαφημίσει την «κοινωνική προσφορά» των σούπερ μάρκετ Σκλαβενίτη και ο… εθνικός Λάκης;
♦ «Τι είναι αυτό που θα κάνει μια κυβέρνηση διστακτική να προχωρήσει μια κι έξω σε χειρότερα μέτρα;… Είναι η δύναμη του ΚΚΕ» (Α. Παπαρήγα, Ριζοσπάστης, 20.3.12). Τι είν’ αυτό που το λένε αγάπη (για τον κοινοβουλευτισμό). ‘Η η μαγική ενέργεια της ψήφου: πέφτει άηχα το χαρτάκι στην κάλπη και… μείνετε ήσυχοι: ο… εκκωφαντικός του θόρυβος θα τρομάξει την όποια κυβέρνηση κι έτσι δεν θα τα πάρει όλα μαζί τα μέτρα τον Ιούνη. Θα σας πηδάει με… δόσεις.
♦ «…είναι γνωστό ότι η γλώσσα του λαού, η δημοτική, που αποτελούσε πανίσχυρο όπλο εθνικής χειραφέτησης, κέρδισε τις πρώτες νίκες της, κέρδισε τις πρώτες νίκες της και αντίστοιχα η δημοτική μούσα τελειοποιήθηκε περισσότερο στα μέρη όπου η κυριαρχία των «άπιστων Φράγκων» είχε όχι μόνο επιταχύνει την ανάπτυξη των εμπορευματικών σχέσεων, αλλά και περιορίσει τη βλαβερή επίδραση της ορθόδοξης εκκλησίας, που ήταν το μορμολύκειο της αντίδρασης και σκληρή διώκτρια της λαϊκής πολιτιστικής δημιουργίας και όλου γενικά του κοσμικού πολιτισμού. Γιατί η εκκλησία χρησιμοποιούσε τη νεκρή “γλώσσα των ευαγγελίων” για να απομονώσει τον κλήρο από τον λαό και τους ραγιάδες από τον έξω κόσμο, αν και η χρήση της ακατάληπτης αυτής γλώσσας δυσκόλευε τον εξελληνισμό των βαλκανικών λαών, που φαινόταν να επιδιώκει το πατριαρχείο της Πόλης». (Λ. Παπανικολάου: «Κοινωνική ιστορία της ελληνικής επανάστασης του 19ου αιώνα»).
♦ Κοινωνικός αυτοματισμός για την απεργία των ναυτεργατών με το μάτι στραμμένο στην 25η Μαρτίου…
♦ Ο Περισσός υπερασπίζεται τα δικαιώματα του εργαζόμενου λαού, φαλκιδεύοντας τα δικαιώματα των δικών του εργαζομένων. Σουρεάλ μέχρι αηδίας.
♦ Δόξα τω χρήμα, Θεό έχουμε…
♦ Σκληρή λιτότητα μισθολογική. Τα ρουφιανοτσιράκια στο απυρόβλητο.
♦ Εμ, πιστό σκυλί θα βάζανε στο Παιδείας (Μπαμπουϊνιότη).
♦ Σκανδαλίδειο σκάνδαλο.
♦ Στο Αφγανιστάν οι Αμερικανοί πυρπόλησαν (για άλλη μια φορά) το ρύζι…
♦ Γιατί «Κοινωνική» και όχι 8η ή 9η Συμφωνία; Αφού ημιτελής θα μείνει (από τη φύση της).
♦ Οσο ένας συγγραφέας περιορίζεται σε πράγματα γραφικά λαϊκά, συγκινημένα αλλά ανώδυνα, ή κάνει και κάποια κριτική που να μη φτάνει όμως στο κόκκαλο, τότε η “επίσημη κριτική” τον χειροκροτάει, τον αναγορεύει σε ελπίδα του θεάτρου μας, παραβλέπει τις αδυναμίες του και μέσα στην καθιέρωση που είναι σε θέση να του εξασφαλίσει, πάει τελικά να τον ευνουχίσει και να τον αχρηστέψει. Μόλις όμως ο συγγραφέας αυτός κάνει ένα πιο πέρα βήμα, κι αντί να συμβιβαστεί ανταλλάσσοντας το ταλέντο του με λογής-λογής αντιπαροχές, ξεσκεπάσει κάποια απ’ τις πληγές που επιμελέστατα καλύπτονται και μας τις δείξει μπρος στα μάτια μας, τότε η “επίσημη κριτική χολώνεται και σηκώνεται να τον πνίξει”. (Από σημείωμα του Τ. Πατρίκιου για την παράσταση της «Ηλικίας της νύχτας» του Ιάκ. Καμπανέλλη, Επιθεώρηση Τέχνης, 50-51, Φεβρουάριος-Μάρτιος 1959). Επειδή ο Τ. Πατρίκιος «ξέχασε» (εδώ και χρόνια) πως τα στερνά τιμούν τα πρώτα, το σχετικό απόσπασμα αποτελεί μια τέλεια… αυτοκριτική του.
♦ «Ανακάλυψε ο Θ.Χ. (Θαν. Χειμωνάς), συγγραφέας παρακαλώ, ότι «οι κυβερνήσεις των τελευταίων 30 και βάλε χρόνων… δεν μπήκαν ποτέ στη διαδικασία να περιορίσουν ουσιαστικά τις ελευθερίες τους». Λες και ξεχνιέται η «μεταχουντική» αστυνομοκρατία, λες και ξεχνιούνται οι δολοφονίες του κράτους (Τσιρίκα, Καλτεζάς και άλλοι ων ουκ έστι τέλος), λες και ξεχνιέται η σχετικά πρόσφατη δολοφονία του Παμίτη από τα χημικά των ΜΑΤ, τα εκατοντάδες ανοιγμένα κεφάλια διαδηλωτών. Κατά τον «κ.» Θ.Χ. χρειάζεται ουσιαστικός περιορισμός; Δηλαδή, από τα χημικά και τα γκλομπ των μπάτσων στην άμεση χρήση όπλων από τους μπάτσους; Ποιον είπαμε ότι θυμίζει αυτό; Τον Καρατζαφύρερ; Οχι τυχαία. (Ο «κ.» Θ.Χ. εμφανίζεται στις στήλες των «Νέων» στην «Τρίτη» άποψη – η εν λόγω εμφάνιση στις 13.3.12). (Πιστά σκυλιά τ’ αφεντικού/ που αλυχτούν τη μέρα).
Βασίλης
