ΑΝΤΙΚΥΝΩΝΙΚΑ

Κωνσταντίνος Καραμανλής – 1974: ‘Η Καραμανλής ή τανκς.

Κώστας Καραμανλής – 2007: ‘Η αυτοδυναμία ή ξανά εκλογές.
 

Ενα φάντασμα πλανιέται πάνω απ’ το ασύμμετρα απειλητικό Ελλάντα. Ενα φάντασμα που μασάει τις λέξεις (ζήτημα ντοπιολαλιάς) αλλά δεν μασάει τα λόγια (ζήτημα εξουσίας). Ενα φάντασμα που με παρόμοια προφορά αλλά διαφορετική σωματική μάζα είναι παρόν επί έναν σχεδόν αιώνα στις γαλάζιες κορφές των ωραίων ορέων, τον κορέων που ζουν κι απομυζούν τα προϊόντα των εθελοντών αιμοδοτών. Το φάντασμα των εκβιαστικών ψευτοδιλημμάτων, το φάντασμα του διαίρει και βασίλευε, το παραδοσιακό φάντασμα με το σεντόνι-σημαία και τις αλυσίδες-έμβλημα, που σήμερα –λόγω βάρους- δεν μπορεί πια να πετάξει. Ghost-ass…
 

Οχι κουμπάρε, δεν σε ψηφίζουμε (κι όχι μόνο εσένα δηλαδή, μην το πάρεις προσωπικά). Κι ας κάνεις εκλογές κάθε Κυριακή -52 το χρόνο, όσα και τα τραπουλόχαρτα, εκτός των πανταχού παρόντων jokers- μετά τη θεία λειτουργία (λέγεται θεία διότι είναι αδερφή της μάνας εξουσίας, την οποία βίαζε καθ’ έξιν και κατ’ εξακολούθησιν ο άγνωστος πατέρας της αντίδρασης, πριν τον πάρουν φαντάρο και μετατραπεί σε άγνωστο στρατιώτη). Κι ας ξανάρθει το βρώμικο ’89 μεταμφιεσμένο σε πεντακάθαρο ’007 (παστρικά πράματα, όπως όλες οι δουλειές του Τζέιμς Μποντ και των λοιπών πρακτόρων), μιας κι όπως μάθαμε στο ντιμπέιτ (ελληνική λέξη δεν υπάρχει;) κομμένες οι συνεργασίες.
 

Εμείς αύριο θα ψηφίσουμε ασυνείδητα, χωρίς να μετακινηθούμε καθόλου, συμμετέχοντας στο πρόγραμμα “βοήθεια! στο σπίτι!”. Και τι να ψηφίζαμε δηλαδή; Εκείνον που βγήκε από το δούρειο ΥΠ.ΠΟ.; Τα σαγόνια του καρχαριοσκούφη; Τον σχιζοφρενή ποιητή με τις ζαρντινιέρες; Τον εφιάλτη στο δρόμο με τις πρώην λεύκες και νυν ξυλοκάρβουνα; Την Μαριέτα Αντουανέττα με τις ασύμμετρες απειλητικές γόβες-μαούνες; Τις σταρ και κριθάρ της τηφλεόρασης; Τι; Βουλή καπέλο είναι η φάση… ειδικά μετά την τηλε-δίκη των έξι από τους τηλε-έξι (κα’να δημοκρατικό αναγεννησιακό μαξιλαράκι για τον μικρό το δέμας δεν προβλέπεται;).
 

Οποιος παρακάμπτει τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και πιστεύει στο μεγαλείο και τις αρχές της εκπροσώπησης, ας στείλει sms στα γραφεία μας όταν αποφασίσει να τεκνοποιήσει. Γιατί αυτό να το κάνετε μόνοι σας;
 

Εμείς θα ψηφίσουμε γαμοσταυρία (παντρεύεται ο Σταύρος) κι όχι μονοσταυρία. Αρον άρον σταύρωσον αυτόν δυο μέρες μετά του σταυρού, σταυροβελονιά στο σταυροδρόμι. Δεν είμαστε σταυροφόροι – πρεζόνια ρεεε! Είμαστε η τρίτη εκλογική δύναμη με τα δεδομένα σας κι η πρώτη με άλλα δεδομένα, κι ας μην το λέτε. Οπως άλλωστε δεν λέτε τι σημαίνει κάλπη στα ελληνικά. Οπως δεν λέτε γιατί επινοήσατε τη λέξη ψηφοφόρος, τάχαμου για να προσδώσετε κύρος κι εξουσία στο εγγεγραμμένο στα αρχεία σας πόπολο, αλλάζοντας την πίστη της ορθής λέξης ψηφοδότης (άλλο αιμοδότης κι άλλο αιμοφόρος, άλλο εργοδότης κι άλλο εργοφόρος, αλλού αυτά που ξέρετε, να πάρει θέση ο μπαμπουινιώτης τώρα).
Εκλογικευτείτε καυλέκλογοι εκλογολάγνοι. Ολο το βράδυ θα μετράτε κουκιά σαν τα πιτσιρίκια που μετράνε τα πουλάκια τους και συχνά ανακαλύπτουν ότι το πιο μεγάλο το έχει ο προβληματικός, εκείνος που δεν το χρησιμοποιεί! Κανείς σας δεν θα χαϊδέψει τη γυναίκα του –ή τον άντρα του, no problem- αύριο το βράδυ, κανείς σας δεν θα σκέφτεται ο,τιδήποτε άλλο από τα κουκιά. Αλλωστε και η κάλπη προσομοιάζει με αιδοίο, τόσο ανατομικά όσο και σε πολλά άλλα χαρακτηριστικά τα οποία σας καλώ να σκεφτείτε και να συζητήσετε σε νέο debate περί αιδοισχήμων και φαλλικών συμβόλων. De bate σκύλοι αλέστε, de bate καμιά βόλτα λέω γω…
 

Εκλο-yes, η αιώνια κατάφαση απέναντι στις ακάλυπτες επιταγές του συστήματος. Εύλογες, έλλογες εκλογές γιατί στην δημοκρατία σας δεν υπάρχουν αδιέξοδα, όπως στα αδιέξοδά μας δεν υπάρχει δημοκρατία. Και στα διαλείμματα μας κερνάτε διαλύματα για να μας κρατάτε διαλυμένους, κάτι πήγε να ψελλίσει κάποτε ο γιος του Παρμένου, ο Παρμενίδης.
 

Ηρθε η μεγάλη ώρα της δημοκρατίας και των θεσμών των εσμών, η ώρα να μιλήσει ο λαός και να πει νεράκι το ποίημα που του μοιράστηκε. Ηρθε η ώρα να κλείσουν τα μισάνοιχτα σχολεία και να τ’ αναλάβει ο στρατός με την αστυνομία. Ηρθε η ώρα των Κωστογιωργάκηδων και των κομπάρσων του δοσμένου σκηνικού, των τρωγλοδυτών στατιστικολόγων που –ως άλλοι καλικάντζαροι- αναδύονται κάθε τετραετία. Για να δώσουν φωνή στα νούμερα.
 

Γι’ αυτό σας αψηφάμε, δεν ψηφάμε ούτε ψοφάμε, περιμένοντας να φάμε…