Δύο χιλιάδες είκοσι ένα
και δεν αρκεί μόνο η πένα…
«Οι επόμενες δεκαπέντε μέρες είναι κρίσιμες», η κυρίαρχη έκφραση που επαναλαμβάνεται ασταμάτητα για περισσότερο από ένα χρόνο. Μέσα σ’ ένα γενικό αχταρμά, που την ίδια ώρα που αναγγέλλει μέτρα και ημίμετρα, κάνει λόγο για άνοιγμα και χαλάρωση. Την ίδια ακριβώς ώρα, στα ίδια άρθρα, στα ίδια δελτία, με σαφείς στοχεύσεις και σαφέστερα αποτελέσματα.
Επιστημονικώς επιβεβαιωμένο: Τα γουρούνια δεν μπορούν να κοιτάξουν τον ουρανό. Ισως γι’ αυτό και να τους ανατέθηκε η ανάσχεση της εφόδου των άλλων προς αυτόν…
«Οταν για την αδυναμία μας μάς περιγελούν / δεν πρέπει πια να χάνουμε καιρό. / Πρέπει έτσι να το φροντίσουμε / που όλοι οι αδύναμοι να βαδίσουμε μαζί. / Και τότε κανείς πια δεν τολμά να μας περιγελάει» (Bertolt Brecht).
Μπορεί να χάσαμε μια από τα πουλέν και μέγα χορηγό της στήλης, αλλά δεν μας άφησε έτσι. «Στα πόσα χιλιόμετρα βάδην καίγεται ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης; Και στα πόσα… ‘’έξυπνα μέτρα’’ καίγεται μια ανέμελη κυβέρνηση;» έγραψε σε μέσο κυνωνικής δικτύωσης και ανάρτησε μια φωτογραφία με ένα κουλούρι, γράφοντας τον αριθμό 2.000 km. Δύο χιλιάδες χιλιόμετρα (και όχι μέτρα) για ένα κουλούρι; Την πήραν χαμπάρι όλοι και άρχισε το γλέντι. Μερικές αξίες δεν χάνονται, όσος καιρός κι αν περάσει.
Βέβαια, τα μέσα κυνωνικής δικτύωσης πήραν φωτιά και από τον σεισμό την παραμονή των γενεθλίων του Κούλη. Κακοήθειες…
«Όλες οι πτυχές της ζωής τους τώρα μιλούσαν για απώλεια, πόνο και ασπλαχνία: διεφθαρμένες διοικήσεις πανεπιστημίων, τρελές κυβερνήσεις χαυνωμένες από την εξουσία και τον θάνατο που εκπορεύεται από αυτή, ένας κόσμος κυριευμένος από το μίσος, τις ανόητες προκαταλήψεις, τη μολυσματική απληστία και τη λιμοκτονία εκατομμυρίων. Οι πλούσιοι τρύπωναν στους αηδιαστικούς σωρούς των κακόγουστων, φανταχτερών, άχρηστων κοσμημάτων τους. Οι μορφωμένοι κρύβονταν ανάμεσα στις ελιτίστικες και ακατανόητες ειδικότητές τους. Και οι δυο έβριζαν τους αδύναμους, τους φτωχούς, τους ανίσχυρους, και έτρεφαν τις φοβερές, βρυχώμενες φωτιές του μίσους και της οργής με την εύφλεκτη βενζίνη των ψεμάτων και της περιφρόνησης» (Hilbert Schenck).
Απόσπασμα από την κατάθεση του Κώστα Βάρναλη στο δικαστήριο, όπως την αποτυπώνει ο ίδιος ο κατηγορούμενος στην εν λόγω δίκη (Μενέλαος Λουντέμης, στο βιβλίο του «Ο κονταρομάχος»):
Ενοχος; Οχι! Για να ναι ένοχος ένας συγγραφέας πρέπει να δίνει αρνητικές απαντήσεις στις τρεις παρακάτω ερωτήσεις. Πρώτον: Ζώντας σε μια κοινωνία αδικίας με ποιους θα πάει; Με τους αδικητές ή με τους αδικημένους; Δεύτερο: Αν ο λαός πέσει στα δεσμά της τυραννίας με ποιους θα συνταχθεί; Με τον τυραγνισμένο ή με τον τύραννο; Και τρίτο και τελευταίο: Αν η πατρίδα πάει σ’ εθνική σκλαβιά ποιους θα βοηθήσει; Τους κατακτητές ή τους κατακτημένους; Δηλαδή με τους κιοτήδες θα πάει ή με τα παλικάρια; Γνωρίζω τον κατηγορούμενο από έφηβο. Τον γνωρίζω σαν συγγραφέα και σαν Ελληνα. Και σας δηλώνω κατηγορηματικά: Και στις τρεις ερωτήσεις ο κατηγορούμενος έδωσε αυτές τις απαντήσεις. Δεν είναι ένοχος.
Σύνεδρος: Εις ένα από τα υπό κατηγορίαν κείμενά του και συγκεκριμένα εις το υπό τον τίτλον «Οι λύκοι ανεβαίνουν στον ουρανό», ο συγγραφεύς -δια να σώσει την τρυφεράν Ειρηνούλαν από την βουλιμίαν των αφεντικών της- την παραδίδει εις τας χείρας των εργατών.
Βάρναλης: Καλά κάνει.
Σύνεδρος: Δε θα μπορούσε έξαφνα να την παραδώσεις εις χείρας εκείνων οίτινες είναι εντεταλμένοι για την φρούρησιν της τιμής των…
Βάρναλης: Ποιονών; Των χωροφυλάκων;
Σύνεδρος: Βεβαίως.
Βάρναλης: Οχι! Θα την πουλούσαν στο μπουρδέλο.
Σύνεδρος: Κύριε Βάρναλη…
Βάρναλης: Τη γνώμη μου δε ζητήσατε; Τη γνώμη μου είπα. Ξέρω, εσείς έχετε άλλην γνώμη. Αλλά δεν είσθε σεις ο μάρτυρας.
Σύνεδρος: Τίποτε άλλο κ. Βάρναλη. Μπορείτε ν’ αποσυρθείτε.
Βάρναλης (δυνατά): Κοιτάξτε μην τύχει και τον αθωώσετε «λόγω αμφιβολιών»! Αν οι νόμοι σας καταδικάζουν αυτές τις αρετές, καταδικάστε τον! Δεν έχει κανένα ελαφρυντικό. Κανένα! Σας το λέω εγώ!
Τι θα γίνει με τον Μήτσο ρεεεεε;
Κοκκινοσκουφίτσα
