παρόν και μέλλον: σκότος πηχτό
Οι χριστιανοί λένε ότι στις 25 Δεκεμβρίου γεννήθηκε «ο αίρων τις αμαρτίες του κόσμου». Εξι μέρες νωρίτερα έχει γενέθλια (1939) ο αίρων τις αμαρτίες του πολιτικού κόσμου Ακης Τσοχατζόπουλος.
Αλέξη θα εκκλησιαστείς τούτες τις άγ(ρ)ιες μέρες;
Θα φας με τον Τζερόνιμο σουφλέ ή γαλοπούλα;
Θα νιώσεις την κατάνυξη ως χριστιανός που είσαι;
Σε κα'να αριστερό σαλέ θα πας; Ε αγαπούλα;
Θα γράψεις γράμμα να ζητάς δώρο απ' τον Αη Βασίλη
καμία δόση, παροχή, μέρισμα να σου στείλει;
Θα πας στα χιόνια, στο βουνό σαν τίμιος αντάρτης;
Θα έρθουνε εφοπλιστές και άλλοι τέτοιοι φίλοι;
Πολλά τα ερωτήματα, μας τρώει η αγωνία
γιατί 'σαι χαρισματικός και πρότυπο για όλους.
Ας όψεται το στρίμωγμα της χώρας στη γωνία
που σ' έκανε ν' ασπάζεσαι λερές ποδιές ΚΕΚ όλους.
«Το άγριο ζώο με τα χιλιάδες κεφάλια / κραυγάζει, βρυχάται μέσα στην αρένα. / Είναι το ζώο που το λένε πλήθος / και που πάντα διψάει για αίμα», έγραφε και τραγουδούσε πριν από τριάντα χρόνια η «Γενιά του χάους». Κάτι που εξακολουθεί να επιβεβαιώνεται καθημερινά μέσα από όσα συμβαίνουν, από τον τρόπο που προβάλλονται και τον τρόπο που προσλαμβάνονται από το… άγριο ζώο με τα χιλιάδες κεφάλια που αδειάζει μεθοδικά η συστημική προπαγάνδα.
Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Ο φόβος, ο συντηρητισμός και η συνεπακόλουθη αγραμματοσύνη έφεραν τη διάλυση της γλώσσας ή το αντίθετο;
«Οι μάζες φοβούνται τη λευτεριά. Απεγνωσμένα ψάχνουν (όταν όλα έχουν καταρρεύσει) για έναν καινούργιο θεό ή τον εκπρόσωπό του που θα τους την στερήσει, αλλά που στην πραγματικότητα θα τις απαλλάξει από την ευθύνη του εαυτού τους» (Λιλή Ζωγράφου).
Κατερινούλες μου καλές, όλοι τους σας φθονούνε
που είστε της πολιτικής μάγισσες και ξεφτέρια
και σας χτυπούν, σας λοιδορούν και σας συκοφαντούνε
τόλμησαν μέχρι κι οι «Ριπές» χλεύη να ρίξουν πλέρια.
Αχ Νοτοπούλου εύμορφη κι ώριμη Παπακώστα
σεις είστε οι ιέρειες του αριστερού του ήθους
ο Αλέξης, διορατικός, σας έδωσε τα πόστα
κι αναδειχτήκατε σεμνά σ' ινδάλματα του πλήθους.
Πάντως αυτή η ιστορία στη Γαλλία με τα «κίτρινα γιλέκα» φαίνεται ότι θα τραβήξει επί Μακρόν. Merry crisis.
«Ανοιξε το παράθυρο της καρδιάς σου. / Ανοιξέ το στους ξεριζωμένους μετανάστες / που σε κοιτούν με βλέμμα κυνηγημένου αγριμιού. / Ανοιξέ το στους άνεργους / που χάνονται στις ψευδαισθήσεις των υποσχέσεων / για μια ακτίνα ήλιου. / Ανοιξε το παράθυρο της καρδιά σου στα παιδιά των φαναριών / που το κρύο τους περονιάζει τα κόκαλα. / Ανοιξέ το σε αυτούς που απέτυχαν να αλλάξουν τον κόσμο / καίτοι προσπάθησαν. / Ανοιξε το παράθυρο της καρδιάς σου / σε όλους τους απόκληρους της ζωής» (Αντώνης Στασινόπουλος – «Της καρδιάς»).
Πού 'σαι βρε καμμενόπανο; Για δεν μιλείς, δεν κρένεις;
Τι 'ναι όλη τούτη η σιωπή; Μη μας κακομαθαίνεις.
Πού 'ναι τα κόκκινα χαλιά, στολές, πόζες, δηλώσεις;
Μη θες τ' «Αντικυνωνικά» να τα αποτελειώσεις;
Συ ήσουν μέγας χορηγός ανάμεσα σε άλλους
τροφοδοτούσες με υλικό σχεδόν κάθε βδομάδα
τη στήλη την κακόμοιρη που σ' είχε στους μεγάλους
κι ούτε λαλιά ούτε μιλιά! Μας ρίχνεις στον Καιάδα.
Στολίστηκαν οι άγιες αγορές του αγίου καπιταλισμού, βοήθειά μας. Τσακισμένοι, αφημένοι, ανοργάνωτοι και (γι' αυτό) ανίσχυροι, όλοι ζούμε τις στρας μέρες και νύχτες μας, την απατηλή
λάμψη που μας προσφέρεται, αντί να σηκωθούμε και να πάρουμε πίσω το κλεμμένο φως, τον ληστευμένο πλούτο, τις κλεμμένες ζωές.
Κοκκινοσκουφίτσα
