ως πότε, σύντροφοι, με τα σκατά;
Θρηνεί τα νέα θύματά του ο λαουτζίκος, λίγα χιλιόμετρα μακριά από το… κλεινόν άστυ, την πρωτεύουσα των πέντε εκατομμυρίων ενός «σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους» (μυχ' έσω). Από μια δυνατή νεροποντή! Την ίδια νεροποντή που δεν της έδωσαν καμιά σημασία οι εχθροί του ανθρώπου, γιατί ούτε καν την ένιωσαν. Ξύνοντας νωχελικά, πολιτισμένα, ανώτερα, τ' αχαμνά τους στα ζεστά και ασφαλή καταφύγια που αυτός ο πνιγμένος (και ανόητος) λαός τούς εξασφάλισε –αιώνες τώρα- ενώ ο ίδιος δεν έχει –αιώνες τώρα- καμία εξασφάλιση για τίποτε, παρά μόνο για το ότι θα ζήσει και θα πεθάνει σαν υποζύγιο.
Και μέσα σε όλα, ο πρωθυπουργός λυπήθηκε δημόσια και διοίκησε δια του twitter. «Εκφράζω τη θλίψη μου» και «στέλνω τώρα κλιμάκιο». Είναι κάποιες φορές που η γλωσσική φτώχεια ως προς τις λυτρωτικές βρισιές (κι ας υποστηρίζουν κάποιοι το αντίθετο) αναδεικνύεται αδυσώπητη…
«Οπως αργεί τ’ ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο μαχαίρι, έτσι αργούν κι οι λέξεις ν’ ακονιστούν σε λόγο. Στο μεταξύ, όσο δουλεύεις στον τροχό πρόσεχε μην παρασυρθείς, μην ξιπαστείς απ’ τη λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων. Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι» (Αρης Αλεξάνδρου – «Το μαχαίρι»).
έτρεξε στα εργοστάσια να δώσει συχαρίκια
που πετσοκόβουν τους μισθούς και κόσμο γονατίζουν
«Πού πας ρε βουτυρομπεμπέ, όνειδος και ξευτίλα»
του 'πε πουλί κατάμαυρο από τα πέρα μέρη
κι απέ κουτσούλισε πιο κει. Ούτε για να τον has see.
Γιατί αυτό το υπουργείο (κανονικά: ιππουργείο) λέγεται Παιδείας (κανονικά: Παιδιάς) Παιδιάς και Θρησκευμάτων; Γιατί όχι «Θρησκεύματος», αφού ένα είναι το θρήσκευμα (όπως ένα είναι και το κόμμα); Τι χρειάζονται οι φωτιές που ανάβει αυτός ο άκριτος πληθυντικός;
να προσκυνάς κεφάλαιο, να γλείφεις καπιτάλες;
– Πάψε και μη πολυρωτάς γιατί έχω γίνει ήδη
«αριστερός» γεννήθηκα, ξευτίλας θα πεθάνω.
Σελίδες επί σελίδων με αερολογίες, χωρίς τίποτε συγκεκριμένο και δίχως καμία δέσμευση, φρόντισε να διασπείρει στη Θράκη το γραφείο του Γιάννη Δραγασάκη. Αφορμή το έκτο κατά σειρά μεταξύ των δεκατριών ελληνικών περιφερειών «αναπτυξιακό» συνέδριο. Για το οποίο φυσικά δεν αξίζει να αφιερωθεί ούτε αράδα. Οπως και για τα πέντε προηγούμενα και τα επτά επόμενα.
και χαίρετ' όλη η βλαχιά, μαζί κι οι βλαχοπούλες;
– Τα κλοπιμαία Κίτσο μου. Οχι όλα, ένα μέρος.
Το δίνουν σα βοήθημα, μαθές φιλανθρωπία
για να τους κοροϊδέψουνε, να τους φιλούν το χέρι
να λένε «κοίτα τι καλοί οι άξιοί μας κλέφτες».
Κι ένα πουλί αλλήθωρο, ένα πουλί φευγάτο
κουνούσε το κεφάλι του κι έβριζε μες στο ράμφος.
Ηταν Νοέμβρης του εθνοσωτήριου μνημονιακού έτους 2014 όταν το φλερτ Τζάκρη-ΣυΡιζΑ οδηγούσε σε αρραβώνες. Γράφαμε τότε ότι το γεγονός ήταν από μόνο του αρκούντως διασκεδαστικό (και προβλέπαμε ότι θα γίνει ακόμη περισσότερο στη συνέχεια), απαλλάσσοντάς μας από τη διακωμώδησή του. Ωστόσο, επειδή άπτεται των ιστορικών καθηκόντων της λαϊκής (like kiss) μούσας, που καταγράφει στον χοντρό (ποιος Πάγκαλος ρε;) τόμο της Ιστορίας, της είχε αφιερώσει μερικές αράδες:
πόσους αρραβωνιάστηκες; Με πόσους έχεις πάει;
Εχεις προικιά ή μοναχά προίκα είν’ το μυαλό σου
η στάση η αταλάντευτη, η ιδεολογία;
«Σαν θα 'ρθει η ώρα της πορείας / πολλοί δεν ξέρουν / πως επικεφαλής βαδίζει ο εχθρός τους. / Η φωνή που διαταγές τούς δίνει / είναι του εχθρού τους η φωνή. / Εκείνος που για τον εχθρό μιλάει / είναι ο ίδιος τους ο εχθρός» (Μπέρτολτ Μπρεχτ).
Κοκκινοσκουφίτσα
