Ορθιοι! Οχι πια στα τέσσερα.
Πολλοί σύντροφοι ίσως να το αγνοούν, αλλά γι’ αυτό υπάρχει η λαϊκή (like key, σαν κλειδί) μούσα. Για να ξεκλειδώνει τη γνώση και να τροφοδοτεί μ’ αυτή το «νέο σχολείο», την αγορά, όποιον τέλος πάντων ενδιαφέρεται για Κ.Κ.Ε. (Κάθετη Κινεζοποιημένη Εξειδίκευση). Λοιπόν, εκτός από το πολυδιαφημισμένο «γενικό άσμα» (canto general), υπάρχει και το «ειδικό άσμα» (canto especial). Πρόκειται για τριακόσιες συνιστώσες αφορισμών που γράφτηκαν από τον ρωμαίο ποιητή Παύλο Νερούδιο, υλικό που αποτέλεσε τη βάση για να γραφτεί αιώνες αργότερα το «Action as tea» (εξελληνισμένα «άξιον εστί», εμπορικά «Action ST»). Το γεγονός ότι πίσω από τη μελοποίηση και των δύο κρύβεται ο μη έχων κλειδιά (μη keys, απλοποιημένα Μίκης) της αλληλουχίας και της συνέπειας, είναι κάτι που σχολαστικά θα σχολιάσουμε όταν σχολάσουμε από τα σχολεία της ασχολίας με τις μαύρες κι απόκρυφες σελίδες της. Μην μπερδέψουμε πολλά μαζί, μπαίνοντας στα χωράφια του σκάρτου Descartes (εξελληνισμένα Καρτέσιου) με τις λασπωμένες από τις βροχές και λερωμένες από τα σκατά των ημερών μπότες μας.
Για να μη μακρηγορούμε, θα κοντηγορήσουμε, έστω και σακατεύοντας μ’ αυτό τον τρόπο τους κοντόφθαλμους λεξιπλάστες της… αστείρευτης ελληνικής γλώσσας. Παραθέτοντας μια εντεκάδα αφορισμών με τίτλο «επιστροφή στις ρίζες»:
συ ρίζα του βουνού και του κάμπου
συ ρίζα του εμπαιγμού της εργατικής τάξης
συ ρίζα των σαλονιών Ευρώπης και Λατινικής Αμερικής
συ ρίζα της διχαλωτής γλώσσας
συ ρίζα του αγίου όρους και του Βατικανού
συ ρίζα του καπιταλιστικού καλλωπισμού
συ ρίζα των ευκατάστατων
συ ρίζα όσων δεν γονάτισε η κρίση
συ ρίζα της πολιτικής απάτης
συ ρίζα του κακού.
Θα ήταν παράλειψη να κλείσουμε αυτό το κουφάλαιο, χωρίς να αναφερθούμε στη σύνδεσή του με το σήμερα και στα πολιτικά διδάγματα που απορρέουν. Ιδιαίτερα τώρα που θέλει ο άλλοτε επίτροπος Δήμας να κρυφτεί μα η χαρά δεν τον αφήνει. Ο πάλαι ποτέ επίτροπος Περιβάλλοντος ντε, εκείνος που προ πενταετίας μάζευε γόπες από παρτέρια για τις ανάγκες της τηλεοπτικής κάμερας. Καθένας με την έφεσή του και κάθε εποχή με τις μόδες της. Δεν μπορεί όλοι να είναι αντιστασιακοί ούτε όλοι επίδοξοι δολοφόνοι δεκαπεντάχρονων και εικοσάχρονων παιδιών. Στο πνεύμα των παραπάνω λοιπόν, έρχονται τα παρακάτω:
αδιάφορα σφύριζα
ιδέες σαν μύριζα
τη δόξα τριγύριζα
κανένα δεν στήριζα
μονάχα ψιθύριζα
κι όλα τα ψείριζα.
Αδικα ψήφιζα
τους φίλους κοίμιζα
ηλίθιο θύμιζα.
Ψηφίζω πια ΣυΡιζΑ.
Κλείνουμε παραθέτοντας τις δηλώσεις προέδρου εμπορικού συλλόγου κάποιας επαρχιακής πόλης. Χωρίς κανένα σχόλιο, μα με πολλά διδάγματα. «Επειδή είναι μικρή πόλη, ο πραγματικός κίνδυνος είναι πολύ μικρός. Από τη μία οι ίδιοι οι διαδηλωτές, με ελάχιστες εξαιρέσεις, αποφεύγουν να προβούν σε ακρότητες όπως το να επιτεθούν σε καταστήματα ή βιτρίνες ώστε να γίνουν εκτεταμένα επεισόδια. Συνήθως οι πορείες είναι σύντομες και ειρηνικές. Από την άλλη κι ο κόσμος, ακριβώς επειδή η παρουσία των διαδηλωτών είναι σύντομη αλλά και η ενημέρωση για τις πορείες συνήθως είναι πλημμελής, σπάνια αποθαρρύνεται από το να κατέβει και να κάνει κανονικά τα ψώνια του. Τα προβλήματα αυτά συνήθως απασχολούν τις μεγάλες πόλεις της χώρας, όπου όντως εκεί έχουν πολλά προβλήματα οι καταστηματάρχες τόσο από ζημιές όσο κι από πτώση τζίρου, όμως εκεί και τα δεδομένα είναι πάρα πολύ διαφορετικά».
Κοκκινοσκουφίτσα
