Δύο χιλιάδες δεκατέσσερα.
Ορθιοι! Οχι πια στα τέσσερα.
Πέρασαν οι… άγιες και επιστρέφουμε στις άγριες μέρες. Τσακισμένοι, προβληματισμένοι, πολιτικά αποδεκατισμένοι, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα θεατές, που περιμένουμε στραβοπατήματα του ταξικού εχθρού για να χαρούμε και λάθη για να κατακρίνουμε. Υφιστάμενοι την Ιστορία αφού δεν μπορούμε να γράψουμε τη δική μας.
Η λαϊκή μούσα ζήτησε από την ιέρεια της ενημέρωσης Κοκκινοσκουφίτσα να μεταφέρει την πληροφορία ότι έγραψε στα… αρχεία της τα περί καλλίγραμων κορμιών, εγκράτειας, νηστείας (τι γελάτε ρε;) και δίαιτας, σαβουρώνοντας τον αγλέουρα, το καταπέτασμα και το παραπέτασμα μαζί κατά τις άγριες μέρες του Πάσχα. Και αφού σύρθηκε σε μια γωνιά σαν τον βόα που πάει να χωνέψει, αποτύπωσε την παραληρηματική έμπνευσή της μη γνωρίζοντας ότι λανσάρει τη νέα τεχνοτροπία σύνθεσης και ανάλυσης λέξεων με σκοπό την ομοιοκαταληξία. Η νέας μορφής λεξιλαγνεία λέγεται «ρημαδιό» (ρίμα – δυο, αφού συνήθως γίνεται με δύο λέξεις, χωρίς ωστόσο να αποκλείονται και οι τρεις). Ιδού ένα απλοϊκά απλό παράδειγμα:
Το βρίσκεις τόσο βολικό το μέρος που συχνάζεις
χωρίς να σκέφτεσαι ποτέ, τα ίδια πως συχνά ζεις.
Ιδού και ένα δήγμα που άπτεται ΣΥΡΙΖΑ των τριών λέξεων:
Κάθεσαι και φαντάζεσαι πως τα ‘χεις καταφέρει
και δεν κοιτάς που ο καιρός τα έχει σκατά φέρει.
Κι άλλο ένα πρόχοιρο (ηλεγμένη ετυμολογικά και ορθογραφικά ορθή η λέξη) δήγμα (των τριών λέξεων αυτή τη φορά):
Δεξί εξτρέμ ο Ανθιμος και σέντερ μπακ ο Γιάννης
και ψήφους ψάχνει στα βουνά να βρει ο Μπακογιάννης.
Κι άλλο δείγμα, πωλητικό, με δύο λέξεις (δισλεξία):
Απ’ τη δημοκρατία τους η χούντα δεν διαφέρει
κι ο φασισμός ως μάσκα του συχνά και Δένδια φέρει.
Κι άλλο ένα δήγμα (υπό μονή, τελειώνουμε), λαϊκό:
Εγώ σαν προλετάριος είμαι μεγαλωμένος
και προς τα φασιστόμουτρα έχω μεγάλο μένος.
Και τέλος άλλο ένα, φάση στη Κω ή αν τη φας εις τη Κω, ανάλογα πώς το βλέπει κανείς και σε ποια κοίτη του ποταμιού (ποιος Θεοδωράκης ρε;) βρίσκεται:
Σκάφος πήρες με τα λεφτά της προίκας ή δυάρι;
Με τον Μπαλτάκο τάσσεσαι ή με τον Κασιδιάρη;
«Ε, λοιπόν, στην αρχή του ο φασισμός ήταν αυτό που συνεχίζει να είναι και σήμερα: υπόθεση μιας χούφτας ανώμαλων και ηλιθίων, που αποτέλεσαν το προζύμι που έκανε να φουσκώσει η ανθρώπινη βλακεία και κακοήθεια σ’ όλο το φριχτό της μεγαλείο. Η φασιστική φύτρα ήταν και είναι πάντα το αποτέλεσμα της αμάθειας, της ψυχανωμαλίας, του φόβου, της στέρησης (σ’ όλες τις μορφές της και καταρχήν της σεξουαλικής), της μικρόνοιας, της κακοήθειας, της έλλειψης ειλικρίνειας» (Βασίλης Ραφαηλίδης, με το συμπάθιο).
Αφού η βιβλιοθήκη του Γεννάδιου λέγεται «Γεννάδεια», η σχολή Κασιδιάρη δεν θα έπρεπε να λέγεται «Κασιδιάρροια»;
Το τι βλέπουν τα έρμα τα ματάκια μας αυτό τον καιρό με αφορμή τον λυσσαλέο αγώνα των υποψήφιων, που –ανεξάρτητοι ή εξαρτημένοι– βάλθηκαν να αλλάξουν τα φώτα σε κάθε δήμο αλλά και στην Ευρώπη, δεν λέγεται. Μερικά δε είναι τόσο εξόφθαλμα και κραυγαλέα, που αισθάνεσαι διαδοχικά αμηχανία, ντροπή, αηδία και οργή βλέποντάς τα. Και οι τύποι αυτοί συνεχίζουν ακάθεκτοι…
«Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Η θρησκεία είναι ένα είδος πνευματικού αλκοόλ, μέσα στο οποίο οι σκλάβοι του κεφαλαίου πνίγουν την ανθρώπινη μορφή τους, τις διεκδικήσεις τους για μια κάπως ανθρώπινη ζωή. Ο δούλος όμως που ένιωσε τη δουλεία του και ξεσηκώθηκε στην πάλη για την απελευθέρωσή του, παύει κιόλας κατά το ήμισυ να είναι δούλος. Ο σύγχρονος συνειδητός εργάτης, διαπαιδαγωγημένος από τη μεγάλη εργοστασιακή βιομηχανία, φωτισμένος από τη ζωή της πόλης, αποτινάζει με περιφρόνηση τις θρησκευτικές προλήψεις, αφήνει τον ουρανό στη διάθεση των παπάδων και των αστών υποκριτών, κατακτώντας μια καλύτερη ζωή εδώ στη γη. Το σύγχρονο προλεταριάτο τάσσεται με το μέρος του σοσιαλισμού, που επιστρατεύει την επιστήμη στην πάλη ενάντια στη θρησκευτική θολούρα και λυτρώνει τον εργάτη από την πίστη στη μετά θάνατον ζωή, συσπειρώνοντάς τον στην πραγματική πάλη για μια καλύτερη επίγεια ζωή» (Λένιν).
Αν όντως πρόκειται να φύγει ο Πάγκαλος από τη χώρα (όπως δήλωσε) σε τέτοιο ενδεχόμενο, ίσως θα έπρεπε να εξετάσουμε πιο ψύχραιμα να αντέξουμε μια νίκη του ΣυΡιζΑ στις εκλογές. Μαζί του θα φύγει βέβαια και η Αφροδίτη αν θυμάστε…
Κοκκινοσκουφίτσα
