ή τζάμπα θα χαθούμε;
Πόσα σακάκια και μπουφάν πάνω από χειροπέδες, χοιροπαίδες; Πόσα σκεπάσματα ακόμη θα κρύβουν αυτές και την ουσία, μέχρι η ανθρωπότητα να νικήσει τους δεινόσαυρους, τους φριχτούς εχθρούς του ανθρώπου και να βγει από την προϊστορία;
Και βέβαια «το κόμμα βγαίνει πιο δυνατό μέσα από το συνέδριο» κυρ-Φώτη μου. Απλά αναρωτιόμαστε ποια θα ήταν η δήλωσή σου αν δεν επανεξέλεγε υμάς ως πρόεδρο… Και τώρα, μετά από «τον πλούσιο προβληματισμό» σας όπως γλαφυρά είπατε και μας δώσατε να καταλάβουμε το πλαίσιο, τι ακριβώς ψάχνουμε;
Πάντα ζηλεύαμε την προχωρημένη σκέψη που αγγίζει τα όρια της σοφίας, συμπλεγματικά και νοσηρά περιορισμένοι στους στενούς πνευματικούς μας ορίζοντες, εκεί που μας καταδίκασε η ταξική θέση μας και η συνεπακόλουθη ελλιπής μόρφωση. Υποκλινόμαστε στη διαπίστωση του Δημήτρη Στρατούλη ότι «οι ομαδικές απολύσεις θα εκτινάξουν την ανεργία»! Πόσο μπροστά πνευματικά είναι κάποιοι άνθρωποι! Τι θα γινόμασταν χωρίς το πνεύμα τους; Πού θα βρισκόμασταν χωρίς την εκπροσώπησή μας από αυτούς, αν παίρναμε τη ζωή στ’ ανήμπορα, απαίδευτα κι άπειρα χέρια μας…
«Ολοι εκλέγονται τη βοηθεία της δωροδοκίας. Απάνθρωπος τοκογλύφος, όσας και να αγοράση ψήφους, ποτέ δεν θα εκλεγή. Πριν κατέλθη εις τον αγώνα θα υποδυθή την φιλανθρωπίαν ως προσωπείον, θα φορέση την δημοτικότηταν ως κόθορνον. Θα φροντίση να αποδώση μέρος των όσων ήρπασεν εις τους εκλογείς. Και μεταξύ δύο αντιπάλων μετερχομένων την αυτήν διαφθοράν, θα επιτύχη εκείνος όστις ευπρεπέστερον φορεί το προσωπείον κ’ επιδεξιώτερον τον κόθορνον» (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης).
Ζαλίζουν οι δηλώσεις πόθεν έσχες των εκλεκτών του λαού (τι γελάτε ρε; Πώς βρέθηκαν εκεί;). Στο κενό δίπλα, μπορούμε να γράψουμε και να αντιπαραβάλουμε την εκτίμηση της δικής μας περιουσίας κινητής τε και ακίνητης. Εμείς που είμαστε «ο κυρίαρχος λαός» (μοιχ’ έσω), εμείς που παράγουμε αλλά και νεμόμαστε τον κυνωνικό πλούτο και με τις σπατάλες μας έχουμε φέρει τη χώρα σε οικονομικό –και όχι μόνον, ω χειμώνων– αδιέξοδο.
Μία ιστορική ανάσυρση από το αρχείο της στήλης: «Θεωρείτε ότι ο λαός σήμερα δεν εκφράζεται σωστά; Δεν εκφράζεται μέσω της βουλής, της κυβέρνησης, των δικαστηρίων, του Τύπου, της αυτοδιοίκησης, του συνδικαλισμού; Να καταργηθούν όλα, να μην έχουμε βουλή ας πούμε; Ο νόμος είναι εργαλείο στα χέρια των αδυνάτων για να προστατεύονται». Ο πρόεδρος μιας ιστορικής δίκης έφα, προ οκταετίας. Χωρίς δικά μας σχόλια.
Τέτοιες μέρες (τέλη Δεκέμβρη) του 1847 ο Karl Marx έδινε την τελική μορφή στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο». Τρεις μήνες μετά τον θάνατό του, τον Ιούνιο του 1883, ο Friedrich Engels συνόψιζε το περιεχόμενό του και απέδιδε εξ ολοκλήρου στον Marx την πατρότητα της κεντρικής ιδέας: «Η βασική ιδέα που κυριαρχεί στο Μανιφέστο είναι η ιδέα ότι η οικονομική παραγωγή και η κοινωνική διάρθρωση κάθε ιστορικής εποχής που προέρχεται απ' αυτήν, αναγκαστικά αποτελούν τη βάση για την πολιτική και πνευματική ιστορία αυτής της εποχής, ότι σύμφωνα μ' αυτά (από τον καιρό της διάλυσης της παμπάλαιας κοινής ιδιοκτησίας της γης) όλη η ιστορία ήταν ιστορία ταξικών αγώνων ανάμεσα σε τάξεις εκμεταλλευόμενες και τάξεις εκμεταλλεύτριες, ανάμεσα σε τάξεις υποτελείς και τάξεις κυρίαρχες, στις διάφορες βαθμίδες της κοινωνικής εξέλιξης, ότι όμως ο αγώνας αυτός έχει φτάσει τώρα μια βαθμίδα όπου η εκμεταλλευόμενη και καταπιεζόμενη τάξη (το προλεταριάτο) δε μπορεί πια ν' απελευθερωθεί από την τάξη που την εκμεταλλεύεται και την καταπιέζει (από την αστική τάξη), χωρίς να απελευθερώσει σύγχρονα και για πάντα ολόκληρη την κοινωνία από την εκμετάλλευση, την καταπίεση και τους ταξικούς αγώνες. Αυτή η βασική ιδέα ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον Marx».
Μετά τους τρεις μάγους της τρόικα με τα (αποτρόπαια) δώρα, που δεν περιορίζουν τον ερχομό τους μόνο μ’ όνο στα Χριστούγεννα, αναμένεται και ο «Σάντα» (έτσι δεν λένε τ’ αμερικανάκια τον Aiwa silly; Τον Coca Cola ντε, το απανταχού καπιταληστρικό σύμβολο της αγίας, τραπεζοτόκου, υπεραγρίας κατανάλωσης). Στο «τι θα μας φέρει» εναποθέτουν πολλοί τις ελπίδες τους…
Μήνυμα προς καλικάντζαρους που έχουν την τιμητική τους αυτές τις μέρες (οι άλλοι έχουν και άλλες): Ο χαβαλές της λήθης πρέπει να ανασταλεί και το δέντρο του παλιού κόσμου πρέπει να κοπεί.
«Μόνο το πέρασμα στην περιοχή της δράσης φέρνει μαζί του την ελπίδα της αυγής» (Αλέξανδρος Παναγούλης).
Του χρόνου πάλι, του χρόνου πάλη. Καλότοιχο το 2014.
Κοκκινοσκουφίτσα
