Θα οργανωθούμε
ή τζάμπα θα χαθούμε;
Εμείς πότε θα γίνουμε Τούρκοι;
«Δε δίνω λέξεις παρηγόρια, δίνω μαχαίρι σ’ ολονούς / καθώς το μπήγω μες στο χώμα, γίνεται φως, γίνεται νους» (Κώστας Βάρναλης – «Ο οδηγητής»).
Την καλύτερη απάντηση σε όσους λοιδόρησαν τη στήλη για τις προβλέψεις της δίνει το ιππουργείο Πολιτείας του Προστάτη. Οι πιστοί, φανατικοί και ορκισμένοι αναγνώστες μας θα θυμούνται ότι εν τη γενέσει του θεσμού του «αστυνόμου της γειτονιάς» είχαμε αναλύσει διεξοδικά την αναγκαιότητα επέκτασης του μέτρου και σε άλλους νευραλγικούς τομείς της κοινωνικής και προσωπικής ζωής. Είχαμε προβλέψει ότι δεν είναι μακριά ο καιρός που θα έρθει ο «αστυνομικός της κρεβατοκάμαρας» που θα διαφυλάξει τους γάμους και τη σεξουαλική κανονικότητα, ο «αστυνομικός της τουαλέτας» (τα περισσότερα ατυχήματα γίνονται εκεί και δεν υπάρχει καμία αστυνόμευση) και μια σειρά άλλων… Και να που ήρθε η πανηγυρική δικαίωση, έστω και με μικρή καθυστέρηση (που προφανώς οφείλεται στην ωρίμανση των συνθηκών): Τριάντα πέντε ειδικοί φρουροί θα αναλάβουν εντός των επομένων ημερών την ασφάλεια των επιβατών σε τρένα και προαστιακό σιδηρόδρομο, προκειμένου να σταματήσουν τα περιστατικά επιθέσεων και κλοπών. Την είδηση αφιερώνουμε στους επικριτές μας χωρίς κανένα σχόλιο…
«Αυτό είναι το βασικό ερώτημα: θέλουμε να τελειώσει η ανθρωπότητα μέσα στη φωτιά και το φως ή μέσα στη σκόνη;» (Friedrich Nietzsche).
Πανηγυρίζουν οι Γερμανοί –και μαζί τους όλη η πολιτισμένη και μη Ευρωλάνδη– για την κατάργηση της μεγαλύτερης και πιο κακόηχης λέξης τους, της «rindfleischetikettierungsueberwachung saufgabenuebertragungsgesetz» των 65 γραμμάτων. Αυτός ο τρελός βαρβαρικός γλωσσοδέτης που αναφέρεται σε νόμο που καθορίζει τους ελέγχους στο βοδινό κρέας, καταργήθηκε με δικαστική απόφαση! Πολλοί Γερμανοί θα εύχονται τώρα να συμβεί το ίδιο και στη δεύτερη μεγαλύτερη και ομοίως κακόηχη λέξη της γλώσσας τους, την εξίσου μνημειώδη «donaudampfschifffahrtsgesellschaftskapitaenswitwe», που έχει 49 γράμματα και σημαίνει «παράθυρο του καπετάνιου στην εταιρεία ατμόπλοιων του Δούναβη» (έλα μου Νις στον τόπο σου! Ούτε οι Ινδιάνοι δεν είχαν τέτοιες περιγραφικές λέξεις!). Με την ελπίδα να πάρει σειρά και η «kraftfahrzeug-Haftpflichtversicherung» των 36 γραμμάτων, που σημαίνει «υποχρεωτική ασφάλιση οχήματος». Ομως, ρίχνοντας μια ματιά και σε άλλα σιδηρόφρακτα φέουδα της Ευρωλάνδης, βλέπουμε ότι δεν πάνε πίσω και οι Αγγλοι. Η «pneumonoultramicroscopicsilicovolcanoconiosis» των 45 γραμμάτων είναι η μεγαλύτερη λέξη που περιλαμβάνεται στο λεξικό της Οξφόρδης, ενώ υπάρχουν κι άλλες… Η επιστημονική ομάδα της στήλης τις αναζητά και σύντομα θα καταθέσει non paper on paper με αίτημα την κατάργησή τους.
«Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω! Τα λόγια που δεν κεντρίζουν είναι σημάδι χαζομάρας. Μου λένε: Φάε και πιες! Να ‘σαι ευχαριστημένος που έχεις! Μα πώς να φάω και να πιω όταν το φαγητό μου τ’ αρπάζω από τον πεινασμένο, όταν κάποιος διψάει για το ποτήρι το νερό που έχω; Κι ωστόσο, τρώω και πίνω. Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω! Ηρθα στις πόλεις την εποχή της αναστάτωσης, όταν εκεί βασίλευε η πείνα. Ηρθα μες στους ανθρώπους στην εποχή της ανταρσίας και ξεσηκώθηκα μαζί τους. Αφρόντιστα δινόμουνα στον έρωτα κι αντίκριζα τη φύση δίχως υπομονή. Στον καιρό μου οι δρόμοι φέρνανε στη λάσπη. Η μιλιά μου με κατέδιδε στο δήμιο. Λίγα περνούσαν απ’ το χέρι μου. Ομως αν δεν υπήρχα, οι αφέντες θα στέκονταν πιο σίγουρα, αυτό έλπιζα τουλάχιστον. Οι δυνάμεις ήτανε μετρημένες. Ο στόχος βρισκότανε πολύ μακριά, φαινόταν ολοκάθαρα, αν και για μένα ήταν σχεδόν απρόσιτος. Ετσι κύλησε ο χρόνος που πάνω στη γη μου δόθηκε. Αλίμονο, εμείς που θέλαμε να ετοιμάσουμε το δρόμο στη φιλία, δεν καταφέρναμε να ‘μαστε φίλοι ανάμεσά μας. Ομως εσείς, όταν θα ‘ρθει ο καιρός ο άνθρωπος να βοηθάει τον άνθρωπο, να μας θυμάστε με κάποια επιείκεια (Berthold Brecht – «Στους μεταγενέστερους»).
Η μέρα φεύγει, το Johnny Walker και τα νέα μνημόνια έρχονται… Στα αποστακτήρια του κοινωνικού πλούτου, οι εργάτες περιμένουν να ωριμάσουν οι συνθήκες πετώντας καπάκια σε βαρέλια, αντί να πετάνε βαρέλια για να καπακώσουν τους οχετούς, απ’ όπου ξεπηδά αυτός ο εσμός των απίθανων, ακόρεστων βδελυγμάτων… Η μέρα φεύγει, αυτή τη φορά είναι τόσο τρομαχτικό που μοιάζει να συμβαίνει για πάντα…
«Τα δάκρυα που στα μάτια μας / θα δείτε ν’ αναβρύζουν / ποτέ μην τα πιστέψετε / απελπισιάς σημάδια. / Υπόσχεση είναι μοναχά / γι’ Αγώνα υπόσχεση (Αλέκος Παναγούλης).
Κοκκινοσκουφίτσα
