ή τζάμπα θα χαθούμε;
Η δήλωση της εβδομάδας: «Σταθεροποιήσαμε την Ελλάδα στην Ευρώπη. Τώρα τη σταθεροποιούμε στον παγκόσμιο χάρτη». Αντώνης Σαμαράς έφα χωρίς να αποκαλύψει τον τρόπο της σταθεροποίησης, αν και όλοι τον ξέρουν. Οπως άλλωστε και το περί σταθεροποίησης σχετικό ανέκδοτο… Υπάρχει όμως και συνέχεια ικανή να μονοπωλήσει την «παπάρα της εβδομάδας» για πολλά Κοντρόφυλλα. Ηδη γίνονται και οι σχετικές εγγραφές στο Εθνικό Κοτσανολόγιο που τηρεί (πού τυρί;) η στήλη με θρησκευτική, γεωγραφική, μαθηματική, γλωσσική και βιολογική ευλάβεια.
Πέρασαν κιόλας 25 χρόνια από τότε, αλλά κάνει καλό να αναθυμόμαστε κάποια πράγματα: Ηταν 26 Μάη του 1988 όταν «οι καθηγητές της μέσης εκπαίδευσης ξεκινούσαν απεργιακές κινητοποιήσεις στη διάρκεια των προαγωγικών και των γενικών εξετάσεων». Η απεργία δημιούργησε μεγάλη αναστάτωση στην παιδεία και ανεστάλη έπειτα από ένα μήνα. Πολλά, πάρα πολλά άλλαξαν από τότε…
«Το επαναστατικό προλεταριάτο θα κατορθώσει ώστε η θρησκεία να γίνει πραγματικά ατομική υπόθεση για το κράτος. Και μέσα σ’ αυτό το ξεκαθαρισμένο από την μεσαιωνική μούχλα πολιτικό καθεστώς, το προλεταριάτο θ’ αρχίσει μια πλατιά, ανοιχτή πάλη για την εξάλειψη της οικονομικής δουλείας, που είναι η αληθινή πηγή της θρησκευτικής αποβλάκωσης της ανθρωπότητας» (Vladimir Lenin – 3 Δεκεμβρίου 1905).
«Απελευθέρωση των συλληφθέντων γυναικών»! Το είδαμε κι αυτό μέσα στον κατακλυσμό όσων βλέπουμε καθημερινά και επιταχύνουν σταδιακά την απώλεια μαλλιών και όρασης. Σε ανακοίνωση του ΚΚΕ (μ-λ) αυτή τη φορά και μας εξέπληξε.
Στα 3,62 δισεκατομμύρια ευρώ έφτασαν τα κέρδη της τράπεζας Πειραιώς στο πρώτο τρίμηνο του 2013! Και στα δικά μας οι αδέκαρες. Και εις άλλα με υγεία και η Σάλλα με υγεία και ο Σάλλας με υγεία επίσης.
«Η κριτική της κερδοσκοπίας πρέπει να είναι κριτική της κεφαλαιοκρατικής μορφής της κοινωνικής αναπαραγωγής. Χωρίς μια τέτοια κριτική του κεφαλαίου, η κριτική της κερδοσκοπίας είναι αντιδραστική. Το γεγονός ότι ο ναζισμός ενστερνίστηκε τη "βιομηχανία" και απέρριψε αυτό που είδε ως ένα βαμπιρικό χρηματοοικονομικό κεφάλαιο, θα πρέπει να είναι αρκετό για να αναδείξει το σαθρό χαρακτήρα μιας τέτοιας κριτικής της παγκοσμιοποίησης. Η ανάκαμψη των αντικαπιταλιστικών κινημάτων σε όλο τον κόσμο είναι ένα ελπιδοφόρο σημάδι. Εν τούτοις, δεν υπάρχει χώρος για αυταρέσκεια. Περισσότερο ενοχλητική είναι η σύγχρονη αδιαφορία προς την επανάσταση. Τι σημαίνει αντικαπιταλισμός στη σύγχρονη μορφή του –της αντιπαγκοσμιοποίησης– εάν δεν είναι μία πρακτική κριτική του καπιταλισμού και τι επιθυμεί να επιτύχει εάν ο αντικαπιταλισμός της αποτυγχάνει να ενστερνιστεί το επαναστατικό σχέδιο της ανθρώπινης χειραφέτησης; Αντικαπιταλιστική αδιαφορία προς την επανάσταση είναι μια εξ ορισμού αντίφαση. Τέτοιες αντιφάσεις ζητούν αποφάσεις κι αυτές δεν οδηγούν αναγκαία στην επανάσταση με την κατάλληλη σημασία της λέξης: το σχέδιο της ανθρώπινης χειραφέτησης (Werner Bonefeld).
Φροντίζοντας για την έγκαιρη, χωρίς τυμπανοκρουσίες αλλά με ντεφικρουσίες και πρισματική (βαρεθήκαμε τη σφαιρική που παρέχουν όλοι) ενημέρωση του φιλοθεάμονος κοινού μας, ενημερώνουμε ότι απόψε ο γάμα-γάμα του αυτοαποκαλούμενου «κομμουνιστικού» κόμματος θα μιλήσει σε πολιτική εκδήλωση στην κεντρική πλατεία της Καρδίτσας και αύριο θα παρευρεθεί σε εκδήλωση μνήμης με αφορμή τη συμπλήρωση οκτώ χρόνων και τεσσάρων ημερών από τον θάνατο του Χαρίλαου Φλωράκη (22 Μάη του 2005).
Δυστυχώς οι δηλώσεις Θεόδωρου Πάγκαλου και κυρίως οι επεξηγηματικές λεπτομέρειες που έδωσε ο ακρογωνιαίος, μέγας και στιβαρός ογκόλιθος (της πολιτικής) περί «κτήνους Ζίζεκ» και «φυλάκισης του Τσίπρα», ξεφεύγουν από τις αρμοδιότητες της στήλης («δεν είναι χιούμορ» όπως είπε και ο ίδιος) και αφήνονται σε καταλληλότερες πένες. Από πού να πιαστούμε; Από τις εξισώσεις των άκρων, από τις προσπάθειες νομοθέτησης, από τις αναφορές στα γκούλαγκ, στον Στάλιν, στον Μιχαλολιάκο και όλα μαζί στο μίξερ; Πόσα να αντέξει κανείς πια;
Γιατί στο δελτίο Τύπου που ανακοινώνει την τοποθέτηση του Σωτήρη Χατζάκη στη διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου, ενώ υπάρχουν πάμπολλες λεπτομέρειες της πορείας του, δεν υπάρχει αναφορά στη μέχρι πρότινος θητεία του στο «τιμόνι» του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος; Είναι υπαινιγμός για κάτι;
Η στήλη χαιρετίζει με παλαμακισμούς τη χρήση ανιχνευτή μετάλλων στην είσοδο της βουλής, όσο κι αν αυτό προσκρούει στις αρχές της ισότητας και του σεβασμού της διαφορετικότητας, αφού ο ανιχνευτής θα ηχεί όταν διέρχονται τενεκέδες και λοιπά μεταλλικά αντικείμενα.
«Συγνώμη που οι λέξεις ήταν λέξεις / και δεν ήταν σφαίρες / κραυγές γλάρων / ή παιδικές μελωδίες» (Γιάννης Αγγελάκας – «Πώς τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;»).
Κοκκινοσκουφίτσα
