ή τζάμπα θα χαθούμε;
Χρειάστηκαν καμιά δεκαριά τρομοδίκες αλλά επιτέλους μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι, τουλάχιστον όσον αφορά στο κεφαλαιώδες ζήτημα αφομοίωσης κατά την εκπαιδευτική διαδικασία, ακρογωνιαίο λίθο και προτεραιότητα του υπουργείου Παιδείας! «Σε μία αναρχική οργάνωση δεν υπάρχει ιεραρχία» εισηγήθηκε ο εισαγγελέας της δίκης του Επαναστατικού Αγώνα…
Ηρθε και ο Μάρτιος (συνεπώς δεν υπάρχει α-Μαρτία), κυλάει ο καιρός, με την εργατική τάξη να μην μπορεί να βρει ούτε στοιχειώδη βηματισμό απέναντι στη σαρωτική λαίλαπα της αστικής δικτατορίας. Τσακισμένοι, δεν μπορούμε καν να αντιληφθούμε (πόσω δε μάλλον να πράξουμε…) ότι το επιτακτικό ζητούμενο της ιστορίας είναι η ταξική πολιτική οργάνωση.
«Ποιος είναι ο λόγος της ποίησης / που βγαίνει απ’ το ποιώ και που σημαίνει πράττω / ζητάω την απάντηση / απ’ τους ακινητοποιημένους» (Κατερίνα Γώγου).
Στα Γιάννενα ο Κάρολος Παπούλιας, εκεί και ο Κοκός (ο Ντεγκρέτσια ντε). Πάνε οι παλιοί καιροί που οι επισκέψεις του τέως μονάρχη επέφεραν αντιδράσεις και τετράστηλα. Πάνε ακόμη και οι καιροί που αυτό συνέβαινε και με τον παρελασιάρχη, εκτός και αν η τιμή σώθηκε από μια χούφτα φοιτητές που ματαίωσαν την τελευταία στιγμή («για λόγους ασφαλείας») επίσκεψή του στο πανεπιστήμιο.
«Θα έβαφα και το μουστάκι μου για την euro-vision» («στη θέα των ευρώ» μεταφράζεται ελεύθερα το «euro-vision») λέει ο Αγάθωνας. Ο σύγχρονος μεγάλος ρεμπέτης (τρομάρα του) που σύρμα πάνω – σύρμα κάτω παίζει τον μπαγλαμά την ώρα που καίγεται ο κόσμος, δείχνει την ηθική, κοινωνική και πολιτική συγκρότησή του. Να τον χαίρονται οι ρεμπετόφιλοι, μαζί με τη φιλοσοφία του ρεμπέτικου που την πλασάρουν ως δήθεν «αντίδραση» και «περιθώριο». Μια ζωή στην ιδιωτεία και στη σφαλιάρα από τους κάθε λογής Μπαϊρακτάρηδες, όχι μόνο δεν έδωσαν αγωνιστές ενώ η κοινωνικοπολιτική θέση τους προδιέθετε για κάτι τέτοιο, αλλά –αντίθετα, κι ίσως το χτίσουμε με ιστορικά παραδείγματα κάποια στιγμή– έδωσαν πολλούς γενίτσαρους και πολλά γιουσουφάκια στην αστική τάξη…
«Τέχνη έξω από την κοινωνία, τις τάξεις της και τους αγώνες της δεν υπάρχει. Αυτό σημαίνει πως ο κάθε μάστορας στο πεδίο της διανόησης πρέπει να καθορίσει τη θέση του: ή με τον λαό ή με τους εκμεταλλευτές του» (Νίκος Ζαχαριάδης).
Εχει χύσει τόσο μελάνι για το διαρκές διατροφικό σκάνδαλο η «Κ», που δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε για τα αλογάκια στο πιάτο μας. Σύμφωνα με την Eurostat έχουμε ήδη καταναλώσει 74.300 κιλά, ενώ στέλεχος του ΕΦΕΤ κάνει λόγο για δεκαπλάσιο αριθμό! Κάντε τους υπολογισμούς να βρείτε πόσο αναλογεί στον καθένα.
Κι ένα από τα πετυχημένα που διαβάσαμε τελευταία: «Αν πριν από δύο χρόνια έδιωξες με τις κλωτσιές τον Μπερλουσκόνι και τώρα τον ξαναβάζεις στο πολιτικό παιχνίδι, δεν πρέπει να γράφεσαι “Ιταλία” αλλά “Ητταλία”».
Οχι ρε γαμ’ auto! Πλημμύρισε η Εγνατία, το μεγάλο αναπτυξιακό έργο! Με διόδια κάθε πενήντα χιλιόμετρα κατά μέσο όρο (επί 2,40 σε κάθε σταθμό), να άλλος ένας υπολογισμός για να περνάει η ώρα.
Τελικά τι έγινε και πλακώθηκαν οι μπάτσοι στο Ηράκλειο; Ο ένας έσπασε τα παΐδια του άλλου, «όχι για υπηρεσιακούς λόγους» όπως έσπευσε να ανακοινώσει η ΕΛΑΣ, βάζοντάς μας σε σκέψεις επί εύλογων συνειρμών. Το ζήτημα είναι ότι κάποιοι σύντροφοι ελπίζουν, διαδίδοντας (κομμουνιστές γαρ) ότι πρόκειται για πιλοτικό πρόγραμμα που θα επεκταθεί.
«Η μεσαία τάξη ζει συνεχώς με αυταπάτες, προσποιούμενη ότι υπακούει τους νόμους και πιστεύει σ’ αυτούς και παριστάνοντας ότι έχει περισσότερα απ’ όσα έχει. Ποτέ όμως δεν της ήταν τόσο δύσκολο να ανταποκριθεί σ’ αυτό τον ανιδιοτελή και παραδοσιακό ρόλο. Η μεσαία τάξη ασφυκτιά από τα χρέη και έχει παραλύσει από τον πανικό. Και μέσα στον πανικό μεγαλώνει τα παιδιά της. Μέσα στον πανικό να επιβιώσει, να μην καταρρεύσει, μη χάσει τη δουλειά, το αυτοκίνητο, το σπίτι, τα πράγματά της, μες στον πανικό μην τυχόν και δεν κατορθώσει να έχει ό,τι οφείλει να έχει για να υπάρχει. Στη συλλογική απαίτηση για δημόσια ασφάλεια, που απειλείται από τα πανούργα τέρατα της παρανομίας, η φωνή της μεσαίας τάξης είναι η πιο δυνατή. Υπερασπίζεται τη δημόσια τάξη θαρρείς και είναι ιδιοκτήτης της, ενώ δεν είναι παρά ένας ενοικιαστής που τον έχει γονατίσει η τιμή του ενοικίου και η απειλή της έξωσης» (Eduardo Galeano).
Κοκκινοσκουφίτσα
