ΑΝΤΙΚΥΝΩΝΙΚΑ

ή τζάμπα θα χαθούμε;
 

Παλιοστικάκια! Τα λέγαμε παλιότερα και να η κατάληξη…
Εκκληση Στουρνάρα για ομόνοια, έκκληση κομμάτων για σύνταγμα, έκκληση της τρόικα για… κλαυθμώνα, έκκληση διαφόρων για Εξάρχεια ή Τιεν αν Μεν… Ομορφα, ρομαντικά και γραφικά κυλά η ζωή στη μαστουρωμένη θαρρείς αποικία. Μετά την απώλεια κεκτημένων ενός αιώνα, οι ιθαγενείς προασπίζουν εκείνα τα κεκτημένα που κανείς δεν τολμά να αφαιρέσει, τις χάντρες, τα καθρεφτάκια, τα μικρά και μεγάλα τεχνολογικά gadgets και διάφορα τέτοια πολύτιμα…
«Ξεκινάμε τον πόλεμο κατά της ανεργίας» δήλωσε ο πρωθυπουργός. Γενική επιστράτευση και κωδωνοκρουσίες στη χώρα, όλοι ανηφορίζουν προς την Πίνδο, οι γυναίκες ράβουν «Armani» και οι εργαζόμενοι αμύνονται του πατρίου εδάφους.
 

«Θα μείνουμε εδώ και δεν θα πεθάνουμε / στο αίμα, στις κραυγές, σε κατάρες, στα σφυριά / στα κόκαλα, σε βρισιές, στα πιο μεγάλα ψέματα. / Εδώ θα μείνουμε για να τους κόβουμε τον ύπνο / να τους ραγίζουμε τη χαρά, να ρίχνουμε τον ίσκιο μας στα χαμηλά τους πρόσωπα / η αγάπη μας θα ανθίζει πάνω στον γρανίτη, μέχρι να έρθει η άνοιξη / έως να φτάσει ο κατακλυσμός» (Πρόδρομος Μάρκογλου – «Θα μείνουμε εδώ»).
 

«Με το να καταδικάζουμε απλώς τη βία, δεν σημαίνει ότι θα σταματήσουν τα καλάσνικοφ. Υπάρχουν μηχανισμοί που θα πρέπει να ενεργοποιηθούν για να διερευνήσουν τα περιστατικά αυτά», είπε η Ρένα (μία είναι η Ρένα) με νόημα. Μα κι αυτοί οι μηχανισμοί ρε παιδί μου, τόση ανικανότητα πια! Πού είναι η ασφυκτική αστυνόμευση, η παρακολούθηση κάθε σημείου και κάθε ανάσας, πού είναι ο αστυνόμος της γειτονιάς, της τραπεζαρίας, του λουτροκαμπινέ, πού είναι ο παραδοσιακός ρουφιάνος της γωνίας, πού είναι όλα εκείνα που συνιστούν την ασφαλή (ass-φαλλοί) κοινωνία που οραματίζεται η Ρένα;
 

«Το πολιτικό μεθύσι / μ’ έζησε και θα με ζήσει / θέλω να ‘χω κ’ εξουσία / πείτε τηνε και μανία… / Να με ιδεί εξουσιαστή / η πατρίδα κι ας χαθεί! / Λυτρωτή της να με κράξει / και, στο διάολο, ας βουλιάξει! / Εμέ η δόξα μου να ζήσει / και το έθνος ας ψοφήσει!» (Ανδρέας Λασκαράτος).
 

Πάντως αυτή η εβδομάδα είχε πολύ διάβασμα, με όλα αυτά τα σενάρια στον Τύπο για την επίθεση στα γραφεία της παλιάς μα ακόμη νέας δημοκρατίας. Προκρίνεται βέβαια αυτό του «Βήματος» που ανεβάζει το σασπένς, κάνοντας λόγο για απόπειρα χρήσης εκτοξευτή ρουκετών. Πάντως, δεν θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε μαζί με τον αυτοαποκαλούμενο «Ριζοσπάστη» ότι «τέτοιες ενέργειες αξιοποιούνται για ένταση της κρατικής καταστολής κατά του λαού».
 

«Μπορούμε άραγε να πούμε ότι η βία που συνεπάγεται ο σημερινός αγώνας είναι από κάθε άποψη καταδικαστέα; Ασφαλώς όχι. Μια εφημερίδα της Ρώμης που με ρώτησε σχετικά μ’ αυτό, έλαβε την απάντηση –την οποία επέλεξαν να μη δημοσιεύσουν– ότι δεν επιλέγουμε εσκεμμένα τη βία για τη βία, αλλά μας αναγκάζουν να το κάνουμε οι ιδιαίτερες συνθήκες του αγώνα. Στη σημερινή κοινωνία η βία υπάρχει παντού και κάθε πόρος μας απορροφά την επίδραση και την προκλητικότητά της. Συχνά πρέπει να καταβροχθίσουμε κι εμείς με τη σειρά μας, μόνο και μόνο για να μη μας καταβροχθίσουν… Από τη στιγμή που δε θέλουμε να είμαστε μόνο μία σχολή φιλοσοφικών συζητήσεων αλλά και ένα επαναστατικό κίνημα, πρέπει να χρησιμοποιούμε τις μεθόδους που μας επιβάλλονται από την κατάσταση και που μας ωθούν να χρησιμοποιήσουμε οι πράξεις των εχθρών μας, μεθόδους που χρησιμοποιούν οι ίδιοι» (Luigi Fabbri).
 

«Σπάει τις κομματικές αλυσίδες κι αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου πολιτικού σχηματισμού ο Παναγιώτης Ψωμιάδης, με την αποχώρησή του από τη θέση του περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας». Η είδηση αφιερώνεται στις παραπολιτικές στήλες της «Κ» που ανησύχησαν για το κενό που αφήνει η αποχώρησή του. Φεύγουν βρε οι τιτάνες; «Πέθανε» ποτέ ο Ζορό;
 

«Εχω δώσει εντολές να με ξυπνούν οποιαδήποτε ώρα σε περίπτωση κρίσης, ακόμη κι αν είμαι σε υπουργικό συμβούλιο» είπε κάποτε ο Ρόναλντ Ρίγκαν. Αφιερωμένο σε εκείνους που οι «συλλογές» τους εξαντλούνται στον Τζορτζ Μπους και επιμένουν ακόμη, μετά από τόσα χρόνια, να προωθούν σχετικά e-mail
.

Ακου «Φούφουτος»! Δεν αρκούνται στη ληστεία, αλλά μετατρέπουν την κοινωνία σ’ ένα απέραντο πτυελοδοχείο, μέσα σ’ ένα τσουνάμι χλευασμού και απόλυτης απαξίωσης. Κι εμείς ανήμποροι και σακάτηδες παρακαλάμε για οίκτο και «μέτρο», ευγενικά, πολιτισμένα και μέσα στα όρια-κάγκελα της αστικής νομιμότητας…
 

Κοκκινοσκουφίτσα