Δύο χιλιάδες δέκα! Είναι ραγιαδισμός
να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός…
Ζω ένα δράμα. Αλλάζω συχνά πλευρό στον ύπνο και ακόμα συχνότερα στάση στον καναπέ τις ώρες που κάνω την ξύπνια, μα τίποτε δεν με βολεύει. «Τούτα τα δέντρα δε βολεύονται», για να επικαιροποιήσω και ολίγον Ρίτσο, αφού δέντρα πια είμαστε εμείς, με τις βαθιές ρίζες στα κλουβιά και στις προκάτ διαδρομές μας. Βλέπω επαναστατικά βιντεάκια στο γιου τούμπες, ανατρεπτικά dvd, εξεγερτικά προπλάσματα στην plasma, διαβάζω αντίστοιχα βιβλία και απαξάπαντα τον σχετικό Τύπο, καμία κίνηση! Ούτε το παραμικρό σκίρτημα που θα στηρίξει την αυτοπεποίθηση στο αμείλικτο ερώτημα που μου θέτουν: «Ζεις ρε;»… Χαμηλώνω τα μάτια γιατί δεν έχω τι να απαντήσω, δεν είμαι σίγουρη, ζω; Κι ας λένε ότι η Κοκκινοσκουφίτσα είναι καταδικασμένη να ζει αιώνια. Ναι, αλλά ως παραμύθι. Αλλωστε παντού υπάρχει ένας μύθος, αλλά πώς να υπομένεις ότι στην Ελλάδα εσχάτως υπάρχει και Κάιζερ, αυλή και αυλητρίδες, νούντσιοι και σφογκοκωλάριοι…
Μαύρες σκέψεις στο κάδρο μιας μαύρης πραγματικότητας που μαυρίζει τις ψυχές. Τουλάχιστον –σύμφωνα με τη συγκριτική και επαγωγική λογική– δεν είμαστε κτήνη, αφού και το μεγαλύτερο από αυτά θα είχε αντιδράσει…
«Η παραγωγή γίνεται για το κέρδος και όχι για τη χρήση. Δεν υπάρχει καμία εξασφάλιση ότι όλοι οι πρόθυμοι και ικανοί για εργασία άνθρωποι θα βρίσκουν πάντα δουλειά –πάντα υπάρχουν στρατιές ανέργων. Ο εργάτης πάντα φοβάται ότι θα χάσει τη δουλειά του. Η τεχνολογική πρόοδος έχει συχνά σαν αποτέλεσμα την μεγαλύτερη ανεργία αντί να ξαλαφρώνει τους εργάτες από την πολλή δουλειά. Το κίνητρο του κέρδους μαζί με τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους καπιταλιστές, είναι υπεύθυνα για την αστάθεια στην συσσώρευση και χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, πράγμα που οδηγεί σε συνεχώς αυξανόμενες σοβαρές κρίσεις. Ο απεριόριστος ανταγωνισμός οδηγεί στην τεράστια φθορά εργασίας και στον ευνουχισμό της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων. Αυτόν τον ευνουχισμό των ατόμων τον θεωρώ σαν το μεγαλύτερο κακό του καπιταλισμού. Ολο το εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει από αυτό. Μια υπερβολική ανταγωνιστική διάθεση μπολιάζεται στον φοιτητή που μαθαίνει να λατρεύει την άπληστη επιτυχία σαν προϋπόθεση για την μελλοντική καριέρα» (Albert Einstein).
Το μυαλό μας είναι απορροφημένο από την 7η του Νοέμβρη. Οχι για την 93η επέτειο της ρωσικής επανάστασης βέβαια, αλλά για πολύ πιο επίκαιρους λόγους. Για παράδειγμα, τι θα κάνει ο Ψιψινέλ με τον Ομέρ Πριόνη; Τι θα κάνει ο Ζορό, ο μασκοφόρος εκτελεστής με τα σαρανταπεντάρια; (για τα έργα των 45.000 ευρώ μιλάω, που ίδρυσε σχολή στη μοναρχία της συμβασιλεύουσας, είμαι και δις λεκτική γ@μώτο). Και τόσοι άλλοι «Καλλικρατικοί» πουστο ερώτημα «Ικτίνος ή κτήνος» απάντησαν σιωπηρά…
Τους πείραξε τους πρωτευουσιάνους επιχειρηματίες και καταναλωτές ενός από τους ακριβότερους δρόμους της Ευρώπης (της οδού Ερμού), που οι παραγωγοί των λαϊκών αγορών έστησαν πάγκους και πουλούσαν είδη την Τετάρτη, διαμαρτυρόμενοι πέριξ του υπουργείου Οικονομικών… Από γύρω παιδιά, μη λερώσετε κα’να Armani… Ασε που εσείς δεν πολυτρώτε ντομάτες, πράσα, φασόλια και τα τοιαύτα που σαβουρώνει η πλέμπα. Σεις τρώτε μενταγιόν, εσκαλόπ, τορτίγιας κον τσίλι και… αμελέτητα φλαμπέ.
Το σημαντικό έργο της διάσωσης των πελαργών συνεχίζει η ΔΕΗ, όπως μετριοφρόνως ενημερώνει τον Τύπο. Τι απομένει τώρα πέρα από την ανταπόδοση; Είθε οι πελαργοί να διασώσουν τη ΔΕΗ…
Ρε παιδιά τι γίνεται με τους συμβούλους του Barack Obama εκεί στο άσπρο σπίτι (ποια Βοιωτία ρε;). Σαν τα στελέχη της «France Telecom» κατάντησαν, μόνο που αυτοί δεν φεύγουν απ’ τα παράθυρα και… οριζόντιοι, αλλά από την πόρτα. Τέσσερις μέσα σε ισάριθμους μήνες την έκαναν! Ωστόσο, «ουδέν κακόν… αμπιγιέζ καλού» που λέει και η λαίδη (τι θα πει ποια λαίδη ρε;). Αν συνεχίσουν μ’ αυτό το ρυθμό, σε κα’να χρόνο θα τελειώσουν…
«Ο,τι προ παντός θέλωμεν, είναι η καταστροφή της ενεστώσης κοινωνίας. Είναι δε φανερόν ότι η πείρα θα μας οδηγήση εις την εκλογήν των μέσων. Αλλ’ ούτως ενεργούντες θα φέρωμεν πρακτικόν αποτέλεσμα αντί να χάνωμεν τον καιρόν μας εις ενώσεις ως επί το πλείστον αγόνους, όπου έκαστος θέλει να υπερισχύη η ιδέα του ή –το συνυθέστερον– αποχωρίζονται χωρίς ν’ αποφασίσουν τίποτε, τουθ’ όπερ σχεδόν πάντοτε καταλήγει εις το να δημιουργή τόσας διαφωνούσας μερίδας όσαι είναι και αι παρουσιαζόμεναι ιδέαι-μερίδες, αίτινες γενόμενοι εχθραί δεν βλέπουν πλέον τον κοινόν εχθρόν, την αριστοκρατικήν κοινωνίαν, αλλ’ αλληλομαχούσι» (Jules Grave – μετάφραση: Ομάδα “Επί τα πρόσω”, Πάτρα 1898).
Κοκκινοσκουφίτσα
