Δύο χιλιάδες δέκα! Είναι ραγιαδισμός
να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός…
Πάει και το φετινό καλοκαίρι λέω, αφού σε ξαναβρήκα να περνάς από τους μπαξέδες όπως κάθε τρεις του Σεπτέμβρη εδώ και τρεις ντουζίνες χρόνια. Αυτή τη φορά χωρίς να κερνάς τσικουδιά, αλλά να τρως και να πίνεις κούτρα, παίρνοντας ακόμα και τα σώβρακα από τα παλικάρια στους καφενέδες. Και κλέβοντας οπώρας παράλληλα, την ώρα που δεν είχα καραμπίνα (παραδοσιακό μέσο επικοινωνίας με τους παράνομους τρυγητές) για να σου φερθώ με τον τρόπο του φίλου σου του Βενιαμίν και… γάζα για να σε επιδέσω μετά.
Πάει λοιπόν και το φετινό καλοκαίρι, κυλάνε τα χρόνια σε βάρος της εργατικής τάξης που προς το παρόν πάει ολοταχώς στην κόλαση (τι πάει; Εκεί βρίσκεται ήδη!). Βαβύλα ιερομάρτυρος λέει το ημερολόγιο σήμερα για τους θρησκευόμενους. Προσοχή: Βαβύλα, όχι Βαβύλη (στον μεγάλο κόσμο τον αδιάφορο, ποιος τον θυμάται τώρα πια…).… Κοιμήθηκε κι ο Αυγουστίνος, μόνο κάτι άλλοι παραμένουν ακόμα άυπνοι…
Σαν σήμερα το 1974, παραπέμπονταν σε πειθαρχικά συμβούλια όλοι οι πανεπιστημιακοί που συνεργάστηκαν με τη χούντα. Πάντως, αν κρίνουμε από τη συνέχεια μέχρι τις μέρες μας, οι χουντικοί που συνεργάζονται με τα πανεπιστήμια έμειναν άθικτοι. Αύριο κλείνουν ένα τριανταοχτάρι χρόνια από τότε που ο «Μαύρος Σεπτέμβρης» εκτελούσε έντεκα ισραηλινούς αθλητές στην ολυμπιάδα του Μονάχου (και στην Ολυμπιάδα της Χαλκιδικής συνεχίζονται οι εκτελέσεις, αλλά με άλλους τρόπους) και 33 χρόνια από τότε που η RAF απήγαγε τον Hans Martin Schleyer. Οσο γι’ αυτή τη βδομάδα, παρουσιάζει μια αξιοσημείωτη σχέση με φυλετικά ζητήματα και ζητώ τη συνδρομή συντρόφων αστρολόγων και λοιπών «επιστημόνων» για να ερμηνεύσουμε το φαινόμενο. Στις 4 Σεπτέμβρη του 1924, ψηφίζουν για πρώτη φορά ερυθρόδερμοι (αυτό έγινε στην Αριζόνα). Την ίδια μέρα του 2004 και μετά τον αγώνα των εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου Ελλάδας – Αλβανίας, ξεσπά πογκρόμ εναντίων των Αλβανών μεταναστών σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Κιλκίς, Ηλεία, Καβάλα, Ζάκυνθο, Γιάννενα, Πάτρα, Κέρκυρα, Πάρο, Ρέθυμνο, Καλαμάτα, Βόλο και Ρόδο. Στη Ζάκυνθο, o 20χρονος Αλβανός μετανάστης Γκραμός Παλούσι έπεσε νεκρός από τη μαχαιριά του Παναγιώτη Κλαδή και άλλοι δύο βρέθηκαν στο νοσοκομείο. Στις 8 Σεπτέμβρη του 1934, η Κου Κλουξ Κλαν ανακοινώνει ότι τάσσεται υπέρ των ναζί, ενώ στις 9 Σεπτέμβρη του 1971, συλλαμβάνονται δέκα μέλη της ίδιας οργάνωσης γιατί έβαλαν βόμβες σε ισάριθμα σχολικά αυτοκίνητα στο Πόντιακ των ΗΠΑ. Τέλος, την ίδια μέρα του 1957, βόμβα καταστρέφει σχολείο που δέχτηκε νέγρους, στο Νάσβιλ της χώρας του ονείρου και της ελευθερίας (τι βρίζετε ρε;). Μιας και γράφουμε περί ρατσιστικών ενθυμημάτων, θα ήταν εξίσου ρατσιστικό από μέρους της στήλης να μη θυμηθεί την 6.6.1990. Την ημέρα εκείνη παραιτήθηκε η Γιάννα Δασκαλάκη από το βουλευτικό αξίωμά της, για να γίνει Αγγελοπούλου νυμφευόμενη τον Θεόδωρο.
Πάνε δεκαετίες τώρα που δεν πατάμε σε club ή σκυλάδικα και τέσσερις μέρες που δεν πατάμε σε κλειστούς δημόσιους χώρους και τη βγάζουμε στους δρόμους. Εκεί μπορεί να καπνίσει κανείς άνετα κι αν είναι τυχερός μπορεί και να γράψει ολίγη ιστορία, αφού η τελευταία –ως γνωστόν– στους δρόμους γράφεται. Ομως, πολλή ησυχία στους δρόμους ρε παιδιά! Τι να κάνουμε, αγναντεύουμε κι εμείς το πέλαγος σαν την κατά Ελύτη «αρραβωνιαστικιά που προσμένει ένα κατάρτι», περιμένοντας να γυρίσουν τα σκάφη με τους εργατοπατέρες για να μπει μια τάξη, ένα πλάνο βρε αδερφέ και να ξεκινήσει η νέα αγωνιστική περίοδος. Συντεταγμένα, συντονισμένα, όμορφα και προ πάντων με πυγμή και επιθετικά… Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε; Απτεται και όσων γράφαμε πιο πάνω για το κάπνισμα: – Τοτό, τι κάνετε με την Αννούλα κλεισμένοι μια ώρα στο δωμάτιο; – Σεξ, μαμά! – Αχ παλιόπαιδα, με τρομάξατε, νόμιζα ότι καπνίζατε…
Παρά τον βομβαρδισμό της στήλης με mails, sms, τηλεφωνήματα, ταξιδιωτικά περιστέρια και σήματα καπνού, δεν προτιθέμεθα να γράψουμε ούτε αράδα για τον γάμο του πανέμορφου νέου (ή και βαμπίρ κατά πολλούς, αφού πρόκειται για κάτι αντικειμενικά υποκειμενικό) υιού του ιού της ξεφτίλας… Και η πλάκα έχει όρια!
Μιας και καταπιανόμαστε με την ιστορία και τις μνήμες, θα ήταν παράλειψη αν δεν λέγαμε ότι μπορεί στις 7 Σεπτέμβρη του 2003 να πέθανε ο Αρτέμης Μάτσας που άφησε εποχή ως «ρουφιάνος» στο σινεμά, αλλά οι εκτός εισαγωγικών και εκτός σινεμά ρουφιάνοι ζουν και βασιλεύουν. Αν δεν υπάρχει ήδη, σύντομα ένας και κοντά σας…
Κοκκινοσκουφίτσα
