Δύο χιλιάδες δέκα! Είναι ραγιαδισμός
να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός…
Τελικά όποια πέτρα δυσώδους υπόθεσης σηκώσεις (μιλάω για τα προ Πρασίνων ένδοξα χρόνια, τότε που έκαναν κουμάντο οι Βένετοι), τα… μαλλιά αγγέλου θα βρεις από κάτω, να μεταβιβάζουν εντολές μ’ ένα ακουστικό στο χέρι. Τους οποίους Βένετους, όπως γνωρίζουν όσοι διαβάζουν τη λαμπρή βυζαντινή ιστορία –θύματα της οικονομικής ανέχειας που περιορίζει την αγορά σοβαρών βιβλίων– υποστήριζε και ο αυτοκράτορας και παρελασιάρχης Ιουστινιανός, τουλάχιστον μέχρι τη στάση του Νίκα (ποιο παριζάκι ρε;).
Συγνώμη που σας έπιασα από τα μούτρα πριν καν πω καλημέρα, αλλά τα γεγονότα τρέχουν. Από την ημέρα που έμαθα για τα χρέη του Απόστολου (ποιος Βαβύλης ρε, πού τον θυμηθήκατε;) και την παραίτηση της Αντζελας (ποια Δημητρίου ρε, τι «άλλα χρέη», γιατί με μπερδεύετε;), είμαι σε υπερένταση. Κι αυτό γιατί βλέπω να δοκιμάζονται όλα τα τηφλεοπτικώς διαφημιζόμενα καθαριστικά του καπιταλιστικού καμπινέ, χωρίς αποτέλεσμα. Το πουρί, οι κατσαρίδες, τα άλατα και τα σκατά δεν φεύγουν με τίποτα!… Μήπως υπάρχουν τίποτε σύντροφοι που μπορούν να βοηθήσουν; Εστω με τα σκατά, αν φύγουν αυτά έχω ένα προαίσθημα ότι ως δια μαγείας θα εξαφανιστούν και τα υπόλοιπα.
Από τα περισσεύματα του επετειολογίου της εβδομάδας, βλέπουμε ότι παρουσιάζεται κάποιο ενδιαφέρον αναφορικά με τον άγνωστο στη χώρα μας θεσμό των δημοψηφισμάτων (η καλύτερη δημοκρατία που είχαμε ποτέ απεχθάνεται τον όρο «άμεση», έστω κι αν μπορεί να λειτουργήσει μόνο «για τα μάτια», άσε, δεν είμαστε για τέτοια ρίσκα), αφού σαν σήμερα το 2005 οι Γάλλοι έλεγαν «όχι» στο ευρωσύνταγμα και στις 2 Ιουνίου του 1992 ακολουθούσε το ιδανικό Δανικό «όχι» στο Maastricht. Επειτα ήρθαν τα δανεικά… Χαρακτηριστική όμως η εβδομάδα, όσον αφορά και το παγκόσμιο δελτίο καταστολής. Παίρνοντας τα πράγματα καθ’ ημέρα, στις 30 Μάη του 1949, οι εργατικές διαδηλώσεις που παίρνουν μορφή χιονοστιβάδας στη Βολιβία αναγκάζουν την κυβέρνηση να κηρύξει τη χώρα σε κατάσταση πολιορκίας (ποιοι πολιορκούσαν ποιους και κηρύχτηκε «η χώρα»;). Στις 31 Μάη του 1969, η γενική απεργία στην Αργεντινή σημαδεύεται από 23 νεκρούς, ενώ στις 2 Ιούνη του 1936 έρχεται στο προσκήνιο και η πατρίδα –και μητρίδα, τι λεκτικός ρατσισμός είναι αυτός;– του παγκόσμιου πολιτισμού (σε κάθε μορφή του). Χωροφύλακες επιτίθενται σε ειρηνική διαδήλωση στο Βόλο, αφήνοντας πίσω έναν νεκρό και δεκαεπτά τραυματίες. Στις 3 Ιούνη του 1989, καταγράφεται η καταστολή της εξέγερσης στην πλατεία Τιεν αν Μεν του Πεκίνου και, τέλος, στις 4 Ιούνη του 1969, εκατό φοιτητές πέφτουν νεκροί όταν ο στρατός χτυπά διαδήλωση στο Κονγκό.
Μια αντίστοιχη αλλά φρέσκια είδηση από τον χώρο της κτηνοτροφίας, μας ήρθε στο τέλος της περασμένης βδομάδας από το «Δίκτυο». Αλλά γι’ αυτήν θα σας δώσουν λεπτομέρειες οι σύντροφοι του σχετικού ρεπορτάζ….
Μιλάμε ότι οι φαρμακοβιομήχανοι έκαναν… κακάκια πάνω τους, ακούγοντας τον λαλίστατο ιππουργό (δεν δέχομαι ανόητες ερωτήσεις, ένας είναι ο Lover). «Το σύστημα οδηγείται σε ξέρα», έφα ξερόλας και δη ο κατ’ εξοχήν αιχνευτής, ολημερίς στα παραθύρια και στα παρατηρητήρια. Και έστειλε «ηχηρό μήνυμα» όπως έγραψαν τα πετεινά και τα στρουθία των μουμουέ (κατά το κουκουέ). Εξ ου και τα κακάκια των φαρμακοβιομηχάνων, που όπως κάθε αφεντικό δεν μπορεί παρά να διασκεδάζουν με την εφευρετικότητα του πωλητικού προσωπικού. Eclasamentes οι φαρμακοβιο-αμήχανοι. Τουλάχιστον, κοντά στα χάχανά τους δεν πλήττουμε ούτε εμείς. Αν και το μέγα ερώτημα είναι πότε θα πλήξουμε (το πιάσατε το υπονοούμενο ε; που λέει και ο εχθρός των οπτοπλινθοριπτών και λιθοτρίπτης).
Νικητιάδης κύριοι, αυτός είναι υπουργός! Ενα τηλεφώνημα έκανε στην Ιαλυσό και αμέσως κατέβηκαν οι μαύρες σημαίες που είχαν μπει για τον «Καλλικράτη». Τι μπορεί να είπε στο τηλέφωνο ένας υπουργός τριών ημερών (κατά το «αυγά ημέρας»); Χάσατε τη φαντασία σας σύντροφοι, ελάτε τώρα! Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα…
Καλά, είναι δυνατόν να ρώτησε βουλευτής προσκείμενος στο άλλα βάνω – άλλα βγάνω περιβάλλον, τι γίνεται με τα… κληρονομικά σε περίπτωση διάσπασης του ΣυΡιζΑ; Τελικά το συνέδριο της ερχόμενης εβδομάδας αναμένεται με μεγάλη αγωνία. Αγωνία με λαχτάρα να σε νοιάζομαι, αγωνία δυστυχώς να σε μοιράζομαι, που έλεγε κι ο Τόλης (και έκτοτε φρόντιζε να μην ξαναμοιραστεί με κανέναν τις ιδιοκτησίες του).
Κι άντε, πες ότι το χειμώνα παραθερίζουμε. Πώς λέγεται το αντίστοιχο του χειμώνα και τις κατά θα κάνουμε τότε, αν επιζήσουμε;
Κοκκινοσκουφίτσα
