παρόν και μέλλον: σκότος πηχτό
Τα γνωστά: Χρόνια θολά, απ-αίσιον και ft-χέσ’ το νέο φέτος, 2774 από κτίσεως Ρώμης. Το οποίον 2018, αν μετατραπεί σε ευρώ (όπως το καθετί άλλωστε) είναι μόλις 5,92. Αν πάλι μετατραπεί στις παλιές καλές δραχμούλες είναι 687.633,5. Ωστόσο, παρά τις όποιες καλές προθέσεις, οι τρεις αιώνιες προθέσεις θα κυριαρχούν και φέτος για την εργατική τάξη: Ανά, παρά, διά. Χωρίς κόμματα ανάμεσα (ουδέποτε είχαν σημασία τα κόμματα), τουτέστιν αναπαραδιά.
Πάντως, είμαστε στο έτος 1625 συν τον Φ.Π.Α. (24%). Αλλη μια επιστημονική απόδειξη ότι ο μεσαίωνας είναι πάντα εδώ.
Οπως «αυγά δεν βάφουνε πορδές», έτσι κι ο κόσμος
δεν προχωράει, δεν γυρνά τροχούς με ευχολόγια
«καλή χρονιά» και τα λοιπά άχρηστα –αν κι ωραία-
πλάτη άμα δεν βάλουμε, δεν ανασκουμπωθούμε…
«Αυτά θέλει ο κόσμος» λένε οι μεν, «αυτά μας σερβίρουν» λένε οι δεν, αλλά η συντριπτική πλειονότητα μια χαρά εξακολουθεί να μην αρνείται με κανένα τρόπο τη συμμετοχή της. Κι ο κατήφορός μας δεν έχει τέλος…
Κυλάνε τα χρόνια, αλλάζουν, αλλά ο ξευτίλας τίποτε! Καμία αλλαγή, αυτοκριτική, αυτοέλεγχος, κάτι! Παραμένει ξευτίλας.
Πες μου μια λέξη / συ που 'σαι τόσο σέξι / κοντεύει πια να φέξει / τυπώθηκε η «Αυγή». / Κοντεύει έξι / ας πούμε αυτή τη λέξη / ρε πού έχουμε μπλέξει / με το σέξι τραγί…
«Ο κόσμος ήταν δυστυχισμένος. Οι άνθρωποι ήταν στο σκοτάδι. Οι άνθρωποι ήταν τρομοκρατημένοι και απογοητευμένοι. Οι άνθρωποι ήταν παγιδευμένοι. Οι άνθρωποι ήταν αλλόφρονες και σε άμυνα. Αισθάνονταν τις ζωές τους σπαταλημένες. Και είχαν δίκιο» (Charles Bukowski).
Ανάμεσα στους πιο… σέξι (ναι, καταφανώς μας κόστισε) ηγέτες του κόσμου ο ανερυθρίαστος (και με τις δύο έννοιες ανερυθρίαστος. Ούτε ντροπή, ούτε «κόκκινος»). Has τήκαμε.
Μην είν' οι γνώσεις οι λαμπρές πάνω στην ιστορία;
Μην είναι που 'σαι τσάκαλος και στη γεωγραφία;
Μην είναι η θεία έφεση που 'χεις στις ξένες γλώσσες;
Μην είν' που κάνεις τον αητό, αν κι ίδιος με τις κλώσες;
Τίποτε απαραίτητο απ' αυτά για να 'σαι σέξι
δάκρυσα από συγκίνηση, δεν βγαίνει ούτε λέξη
μιλάμε πως για πάρτη σου τα 'χω τελείως παίξει
είμαι πολύ περήφανη για σένα βρε Αλέξη.
Πώς είναι ο Προκόπης το στρουμφάκι; Ε, καμία σχέση.
«Αν δεν είστε κουφοί, χαζοί και τυφλοί, τότε γνωρίζετε ότι η αμερικανική αστική δημοκρατία και ο καπιταλιστικός πολιτισμός είναι οι χειρότεροι εχθροί του εργατικού δυναμικού και της προόδου, και ότι αντί να τα προστατεύετε θα έπρεπε να αγωνίζεστε για να τα καταστρέψετε. Αν το γνωρίζετε αυτό, θα έπρεπε επίσης να γνωρίζετε ότι οι εργάτες της Αμερικής δεν έχουν εχθρό τους εργάτες των άλλων χωρών (…) Θα έπρεπε να γνωρίζετε ότι τα συμφέροντα της εργατικής τάξης είναι κοινά και ίδια σε όλες τις χώρες. Ο αγώνας της είναι διεθνής (…) Αν είναι να χυθεί το αίμα σας, ας χυθεί για την υπεράσπιση των δικών σας συμφερόντων στον πόλεμο των εργατών ενάντια στους άρπαγές τους, στον αγώνα για την πραγματική ελευθερία και ανεξαρτησία» (Alexander Bergman).
«Μπετόστοκος»: Ο στόκος της Μπέτυς.
«Πρέπει ν’ αναπτύξουμε έναν αληθινό προλεταριακό διεθνισμό, έτσι που το να πεθαίνει κανείς κάτω από τις σημαίες του Βιετνάμ και της Βολιβίας να είναι το ίδιο επιθυμητό για έναν Ασιάτη ή έναν Ευρωπαίο. Κάθε λαός που ελευθερώνεται είναι ένα κερδισμένο σκαλοπάτι της μάχης για την απελευθέρωση ενός άλλου λαού. Ο αληθινός διεθνιστής είναι ικανός να αισθανθεί αγωνία όταν δολοφονούν έναν άνθρωπο κάπου στον κόσμο και να νοιώσει έξαρση όταν κάπου στον κόσμο υψώνεται μια καινούργια σημαία της ελευθερίας. Εκείνος που αισθάνεται σαν προσωπική προσβολή κάθε επίθεση, αδιάφορο πού στον κόσμο» (Che Guevara – «Tο μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα», τόμος α’).
Τόσο καιρό η Αυτού Γελοιότης δεν έχει πει καμία παπαριά με αμερικανική προφορά και στερεί το παρήγορο γέλιο από την κοινωνία.
Κοκκινοσκουφίτσα
