Με την λήξη της καταληκτικής ημερομηνίας (31/12/2025) για την παράδοση των λιστών του αίσχους με τους προς διαγραφή φοιτητές και της αντίστοιχης καταληκτικής ημερομηνίας της απεργίας αποχής των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ από κάθε διαδικασία που συνδέεται με τις διαγραφές -η οποία κρίθηκε νόμιμη και από το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια από το Μονομελές Εφετείο Θεσσαλονίκης- η Ομοσπονδία Διοικητικού Προσωπικού Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης προκήρυξε νέα απεργία-αποχή.
Το σχετικό εξώδικο στάλθηκε από την Ομοσπονδία στις 31/12/2025 και η νέα απεργία-αποχή κηρύσσεται από τις 5/1/2026 έως τις 31/1/2026.
Στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και στους σφουγγοκωλάριους του ΥΠΑΙΘΑ, του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών σήμανε συναγερμός, καθώς φοβούνται νέο γύρο μπλοκαρίσματος των διαδικασιών διαγραφής, επειδή ακόμη τίποτε δεν τελείωσε, οι κατάλογοι των διαγραφών μπορούν να επικαιροποιούνται γιατί εκκρεμούν δεκάδες αιτήσεις θεραπείας, ενώ, όπως καταγγέλλεται από τους εργαζόμενους στα ΑΕΙ, έχουν υπάρξει άπειρες παρατυπίες από τις Γραμματείες και λάθη, που βεβαίως δεν είναι αμελητέα γιατί αφορούν τη ζωή, τα όνειρα και το μέλλον των φοιτητών, αλλά και το μέλλον της ύπαρξης των ίδιων των πανεπιστημιακών τμημάτων.
Το Ελληνικό Δημόσιο, λοιπόν, άσκησε πάραυτα (στις 5/1/2026) νέα αγωγή κατά της απεργίας-αποχής της ΟΔΠΤΕ ζητώντας αυτή να κριθεί παράνομη και καταχρηστική και να εκδικαστεί άμεσα, «το αργότερο την Τετάρτη 07/01/2026», λόγω «του ακραίου κατεπείγοντος καθώς η διαδικασία της σύνταξης των καταλόγων των διαγραφέντων φοιτητών πρέπει επειγόντως να ολοκληρωθεί και από την πολύ μικρή μειοψηφία των γραμματειών των ΑΕΙ».
Η επιχειρηματολογία του Ελληνικού Δημοσίου είναι η γνωστή εμετική και με ταξικό πρόσημο επιχειρηματολογία όταν αναφέρεται σταθερά κατά των απεργιών και των κινητοποιήσεων των εργαζόμενων. Εστιάζεται όμως κυρίως στα εξής:
«Η πλειοψηφία, ήτοι το 96,15% των γραμματειών των ΑΕΙ της χώρας, έχει ήδη εκτελέσει το έργο από το οποίο η εναγόμενη Ομοσπονδία αποφάσισε να απέχει και αφετέρου η έγκαιρη εκτέλεση του έργου αποδεικνύει περίτρανα ότι κανένας δυσανάλογος φόρτος εργασίας υπάρχει, ούτε έλλειψη προσωπικού στις γραμματείες των ΑΕΙ» (σ.σ. είναι κάποιοι από τους λόγους που επικαλείτο η ΟΔΠΤΕ στην πρώτη απεργία-αποχή).
Η αγωγή, αναφέρει συγκεκριμένα ότι «από το σύνολο των 24 Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων, γραμματείες τμημάτων από 10 μόλις Πανεπιστήμια δεν απέστειλαν καταλόγους, ήτοι 1 τμήμα από Σχολή Καλών Τεχνών, 2 τμήματα από ΑΠΘ, 1 τμήμα από ΕΚΠΑ, 1 τμήμα από Ιόνιο Πανεπιστήμιο, 1 τμήμα από Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, 1 τμήμα από τμήμα από Πανεπιστήμιο Αιγαίου, 1 τμήμα από Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, 1 τμήμα από Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, 1 τμήμα από Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και 3 τμήμα από Πανεπιστήμιο Πειραιώς».
Δεν γνωρίζουμε εάν τα στοιχεία που επικαλείται η κυβέρνηση είναι αληθή (έχει λόγους να παρουσιάζει την μη αποστολή λιστών διαγραφών πολύ μειωμένη), ούτε τους λόγους για τους οποίους οι Γραμματείες αυτών των τμημάτων δεν έστειλαν τους καταλόγους, όμως επισημαίνουμε το εξής:
Στις ιστοσελίδες των Πανεπιστημίων αναφέρονται οι κατάλογοι των χιλιάδων διαγραφέντων φοιτητών (π.χ. ΕΚΠΑ, ΑΠΘ, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Πανεπιστήμιο Πατρών, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο, Πανεπιστήμιο Κρήτης, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, κ.λπ.). Οσο και να λείπουν οι κατάλογοι από κάποια τμήματα, γεγονός είναι ότι τα Πανεπιστήμια έσπευσαν να συμμορφωθούν με τις αντιδραστικές, εγκληματικές διατάξεις των διαγραφών. Και αυτό δεν τιμά τους διοικητικούς υπάλληλους που ήταν επιφορτισμένοι με την σύνταξη των λιστών, τη στιγμή μάλιστα που ίσχυε νομίμως η απεργία-αποχή που είχε κηρύξει η ΟΔΠΤΕ, ούτε βεβαίως τα μέλη ΔΕΠ που έσπευσαν να επικυρώσουν τους καταλόγους που σύνταξαν οι Γραμματείες (οι Συνελεύσεις Τμημάτων).
Ο φόβος είναι κακός σύμβουλος και σπρώχνει στην υποταγή, που τώρα θα γυρίσει μπούμεραγκ τόσο για τους ίδιους, αφού η συρρίκνωση του αριθμού των φοιτητών θα οδηγήσει αναπόφευκτα και στην συρρίκνωση των διοικητικών υπαλλήλων και των μελών ΔΕΠ (απολύσεις συμβασιούχων, μη πρόσληψη νέου προσωπικού) και γι’ αυτό υπάρχει ήδη η πικρή εμπειρία των διαθεσιμοτήτων το 2013 με υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης τον Μητσοτάκη. Θα γυρίσει μπούμεραγκ όμως και στα Πανεπιστήμια, μιας και ο μειωμένος αριθμός φοιτητών, που κάθε χρόνο θα μειώνεται περαιτέρω (ο νόμος των διαγραφών έχει κυλιόμενη ισχύ) θα σημάνει και συγχωνεύσεις-καταργήσεις τμημάτων ιδίως στα περιφερειακά ΑΕΙ. Οι ευθύνες, λοιπόν του διοικητικού προσωπικού και των πανεπιστημιακών καθηγητών είναι τεράστιες, όχι μόνο γιατί έκαναν ντιλίτ στους φοιτητές, που υποτιμητικά χαρακτηρίστηκαν «αιώνιοι» από την γκεμπελική κυβερνητική προπαγάνδα, λες και ήταν λεκέδες πάνω στο σώμα του δημόσιου Πανεπιστήμιου και όχι άνθρωποι με πονεμένες ιστορίες, αμέτρητους κόπους και θυσίες.
Στην αγωγή κατά της ΟΔΠΤΕ, το Ελληνικό Δημόσιο, αναφέρει ότι η μη εφαρμογή της «διοικητικής διαδικασίας» των διαγραφών «προκαλεί ανεπανόρθωτη ζημία στα ΑΕΙ, διότι η χρηματοδότησή τους εξαρτάται, μεταξύ άλλων, και από δείκτες συνδεόμενους με τον αριθμό των αποφοίτων των ΑΕΙ προς το σύνολο των εγγεγραμμένων φοιτητών».
Πρόκειται για χοντροειδέστατο ψέμα. Η χρηματοδότηση γίνεται σε συνάρτηση με τους λεγόμενους «ενεργούς φοιτητές» και όχι με το σύνολο των εγγεγραμμένων, αλλιώς η χρηματοδότηση θα έπρεπε να έχει εκτοξευτεί στα ουράνια. Είναι γνωστό ότι τα δημόσια Πανεπιστήμια πένονται και τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, έχουν διαμηνύσει, με αποδεικτικά στοιχεία, ότι από το 2008 υπέστησαν τρομακτικές μειώσεις στη χρηματοδότηση και το προσωπικό τους [το ΕΜΠ αναφέρει ότι «κατά την τελευταία 15ετία το ΕΜΠ υποχρεώθηκε σταδιακά να λειτουργεί με προϋπολογισμό μειωμένο κατά 63.6%, καθηγητικό προσωπικό μειωμένο κατά 36%, άλλο προσωπικό μειωμένο κατά 1.6% και αριθμό σπουδαστών αυξημένο κατά 20.7%. Το Πανεπιστήμιο Κρήτης ότι: «η κρατική χρηματοδότηση για λειτουργικούς και εκπαιδευτικούς σκοπούς έχει περικοπεί κατά 58,62% σε σχέση με το 2009, τα μέλη ΔΕΠ έχουν μειωθεί κατά 8,76%, οι άλλες κατηγορίες προσωπικού (ΕΔΙΠ, ΕΤΕΠ, ΕΕΠ, διοικητικοί υπάλληλοι) κατά 22,71%, ενώ την ίδια περίοδο ο αριθμός των εγγεγραμμένων φοιτητών αυξήθηκε κατά 39,78%». Αντίστοιχες ανακοινώσεις υπάρχουν και από άλλα πανεπιστημιακά ιδρύματα, όπως π.χ. από τη Σύγκλητο του Πάντειου Πανεπιστήμιου, τη Σύγκλητο του Πανεπιστήμιου Ιωαννίνων, κ.λπ.].
Από την άλλη, εάν η χρηματοδότηση αφορούσε και στον αριθμό των εγγεγραμμένων (δηλαδή συμπεριλαμβανομένων και των «αιώνιων») αυτοί ( οι «αιώνιοι», που έχουν υπερβεί τον ανώτατο χρόνο σπουδών) θα έπρεπε να απολαμβάνουν όλων των προνομίων που έχουν οι «ενεργοί» (σίτιση, στέγαση, συγγράμματα, πάσο), πράγμα που δεν ισχύει, όπως άλλωστε ομολογούσε και το Μονομελές Πρωτοδικείο και Εφετείο Θεσσαλονίκης όταν εκδίκασε την πρώτη απεργία-αποχή της ΟΔΠΤΕ και βεβαίως συνομολογούν άπαντες οι σύλλογοι μελών ΔΕΠ.
Ο φόβος να παγιωθούν οι εγκληματικές διατάξεις των διαγραφών φοιτητών, να αποτελέσουν «κανονικότητα» στην λειτουργία των ΑΕΙ απαιτεί γενικό ξεσηκωμό. Ακόμα και τώρα, άπαντες, διοικητικοί υπάλληλοι, πανεπιστημιακοί, φοιτητές πρέπει να δυναμώσουν και να μαζικοποιήσουν τον αγώνα. Οι φοιτητές, που είναι η ατμομηχανή, να αναπτύξουν ένα μαχητικό, διεκδικητικό κίνημα και το διοικητικό προσωπικό να μπει μαζικά και δυναμικά στην απεργία-αποχή, σμπαραλιάζοντας τις βρόμικες, τρομοκρατικές μεθοδεύσεις της κυβέρνησης (ευθύνες για το σπάσιμο του φόβου και την καλλιέργεια μαχητικής συλλογικής αντίστασης πέφτουν στις πλάτες κυρίως των αριστερών και των ταξικών συνδικαλιστών). Τα δε μέλη ΔΕΠ να στηρίξουν με πράξεις τον αγώνα και όχι να αρκούνται μόνο σε ανακοινώσεις διαμαρτυρίας και καταγγελίες.
