Και να που οι σιωνιστές μας πρόλαβαν! Eθεσαν μόνοι τους τη φρίκη του Aουσβιτς, έτσι όπως την παρουσιάζει η εξαιρετική ταινία του βρετανού Τζ. Γκλέιζερ, σε πλήρη παραλληλισμό με αυτό που επιθυμούν να γίνει η Γάζα!
O Νταβίντ Αζουλάι, δήμαρχος της Μετούλα, στο βορρά της σιωνιστικής οντότητας, στα σύνορα με τον Λίβανο, εκεί που είναι εγκατεστημένοι σκληροί σιωνιστές έποικοι, σε συνέντευξή του σε ραδιοφωνικό σταθμό ζήτησε να σταλούν όλοι οι Παλαιστίνιοι της Λωρίδας της Γάζας σε προσφυγικούς καταυλισμούς στον Λίβανο και στη συνέχεια να δημιουργηθεί στη Λωρίδα μια νεκρή ζώνη που να μοιάζει με το Αουσβιτς.
«Ολόκληρη η Λωρίδα της Γάζας πρέπει να αδειάσει. Να ισοπεδωθεί. Οπως στο Αουσβιτς. Ας μετατραπεί σε ένα μουσείο για όλο τον κόσμο, για να βλέπει τι μπορεί να κάνει το Ισραήλ. Να μην μείνει κανείς στη Λωρίδα της Γάζας και να τη δει όλος ο κόσμος, γιατί η 7η Οκτώβρη ήταν κατά κάποιο τρόπο ένα δεύτερο Ολοκαύτωμα».
An Israeli council head said the Gaza Strip should be permanently made empty and leveled, turned into a museum like Auschwitz, with Gazan refugees being sent to refugee camps in Lebanon.#Israel | #Gaza | #Hamas https://t.co/aZs42PbvPI
— The Jerusalem Post (@Jerusalem_Post) December 17, 2023
Φρίκαραν οι πολωνοί διαχειριστές του Μουσείου του Αουσβιτς: «Η μνήμη των θυμάτων του Αουσβιτς έχει κατά καιρούς βιαστεί και εργαλειοποιηθεί σε ποικίλες ακραίες δηλώσεις. Ο Νταβίντ Αζουλάι φαίνεται να επιθυμεί να χρησιμοποιήσει το σύμβολο του μεγαλύτερου νεκροταφείου στον κόσμο ως κάποιου είδους άρρωστη, απεχθή, ψευτοκαλλιτεχνική, συμβολική έκφραση. Καλώντας σε ενέργειες που φαίνονται να καταπατούν κάθε πολιτική, εμπόλεμη ηθική και ανθρωπιστικούς νόμους, που ακούγονται σαν κάλεσμα για δολοφονίες κλίμακας παρόμοιας μ’ αυτήν του Αουσβιτς, θέτει όλο τον έντιμο κόσμο πρόσωπο με πρόσωπο με μια τρέλα που πρέπει να καταπολεμηθεί και να απορριφθεί κατηγορηματικά. Ελπίζουμε πραγματικά ότι οι ισραηλινές αρχές θα αντιδράσουν σε μια τέτοια ντροπιαστική συμπεριφορά, καθώς η τρομοκρατία δεν μπορεί ποτέ να είναι η απάντηση στην τρομοκρατία».
Memory of victims of Auschwitz has, at times, been violated and instrumentalized in various extreme statements.
David Azoulai appears to wish to use the symbol of the largest cemetery in the world as some sort of a sick, hateful, pseudo-artistic, symbolic expression.
Calling… https://t.co/ELvU1aOacs
— Auschwitz Memorial (@AuschwitzMuseum) December 18, 2023
Πίσω από το φρικάρισμα, η υποκρισία. «Κάντε το αλλά μην το λέτε», μοιάζει να λένε στους σιωνιστές οι διαχειριστές του Μουσείου του Αουσβιτς. Μαζέψτε τους ακραίους που σας εκθέτουν. Σαν να μην προσπαθούν οι σιωναζιστές να κάνουν στη Γάζα αυτό που εισηγείται ο λυσσασμένος δήμαρχος της Μετούλα. Αλλο αν δεν τα καταφέρνουν.
Στο Μουσείο του Αουσβιτς φυλάσσονται σήμερα όσα δεν πρόλαβαν να καταστρέψουν οι Ναζί κατά την οπισθοχώρηση τους, πριν από την επέλαση του Κόκκινου Στρατού που έσωσε τους τελευταίους 7.200 μελλοθάνατους που είχαν απομείνει: 370.000 ανδρικά κοστούμια, 837.000 γυναικείες φορεσιές, 7,7 τόνους τρίχας και άπειρα παπούτσια.
Είναι αδύνατον για οποιονδήποτε έντιμο άνθρωπο που παρακολουθεί τη διεθνή κατάσταση και όσα συμβαίνουν εδώ και πάνω από δυο μήνες στην Παλαιστίνη, να μην κάνει επώδυνους συνειρμούς με το Ισραήλ και τη Γάζα, παρακολουθώντας αυτή την ταινία.
Στα σύνορα, μεσοτοιχία με το στρατόπεδο του Αουσβιτς, ο διοικητής του, ο Ρούντολφ Ες (συνωνυμία με τον υπαρχηγό του Χίτλερ που πέθανε το 1987), στήνει σε μια υπέροχη βίλα το ευτυχισμένο σπιτικό της πολυμελούς οικογένειάς του. Πανέμορφες, ειδυλλιακές, φωτεινές εικόνες μιας υπέροχης φύσης, σπάνιων φυτών, λουλουδιών και ζώων, ζεστές οικογενειακές στιγμές ανέμελων ανθρώπων, έρχονται σε αντίστιξη, με έναν υπαινικτικό, απόμακρο, αποστασιοποιημένο και ψυχρό τρόπο, με τη φρίκη των φουγάρων που υψώνονται πάνω από τους τεράστιους φούρνους, όπου αποτεφρώθηκαν 2.500.000 άνθρωποι σε μόλις τέσσερα χρόνια.
Το μάτι του θεατή ίσα που προλαβαίνει να αντιληφθεί τη στάχτη που λιπαίνει τα παρτέρια, τα απομεινάρια ρούχων που η οικοδέσποινα μοιράζει στις υπηρέτριες ή τα χρυσά δόντια με τα οποία παίζουν τα παιδιά. Οι αισθήσεις του θεατή ενοχλούνται μόνο από περιστασιακά και σύντομα παραγγέλματα, ουρλιαχτά και πυροβολισμούς, καθώς και από μια βουερή, τρομακτική μουσική που μοιάζει που και που να βγαίνει από τα βάθη της αβύσσου.
Η ταινία μοιάζει να σε καλεί να δεις το σήμερα. Αυτό που συμβαίνει δίπλα σου. Πίσω από τη βιτρίνα και πίσω από την παντοδυναμία των ισχυρών. Να δεις αυτό που συμβαίνει πραγματικά. Και να μην κλείσεις τα μάτια.
Παρατηρώντας το σύγχρονο Ισραήλ δεν μπορείς να μην θαυμάσεις τα επιτεύγματα, τις καλλιέργειες, τα καταπράσινα τοπία, τα ειδυλλιακά σπίτια των εποικισμών που περικυκλώνουν την αθλιότητα της καθημαγμένης, της ισοπεδωμένης από τους βομβαρδισμούς, της μαρτυρικής Γάζας. Δεν μπορείς να μη δεις το τείχος που χωρίζει την ευημερία από τη φτώχεια. Κυρίως δεν μπορείς να μη δεις το ολοκάθαρο πρόσωπο του σιωναζισμού απέναντι στην καθολική αντίσταση ενός ηρωικού λαού.
