Τι θα έλεγε άραγε μια ταινία που χρηματοδοτήθηκε κατά ένα μέρος από το Ισραήλ, γυρίστηκε στο Ισραήλ και μιλά για το δράμα των Παλαιστινίων; Ακούστε λοιπόν:
Η Χιντ Χουσεϊνί είναι μια εύπορη Παλαιστίνια. Τα 1948 βρίσκει στο δρόμο 55 ορφανά-θύματα των ισραηλινών εκκαθαρίσεων και τα περιθάλπει ιδρύοντας το ορφανοτροφείο Νταρ Αλ Τιφλ που σταδιακά φτάνει να φιλοξενεί 3.000 παιδιά. Αυτό το μεγάλο έργο δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς συμβιβασμούς με το Ισραήλ, χωρίς την αποχή από την πολιτική και την ένοπλη πάλη, καθώς και τη λογική ότι η μόρφωση και η ειρήνη είναι το πρώτιστο καθήκον των οικοτρόφων.
Σ` αυτές τις σκληρές πολιτικές συνθήκες, παρακολουθού-με αρχικά τις θηριωδίες των Ισραηλινών, την αντίσταση των Παλαιστινίων και όλα μοιάζουν να επιβάλλονται πάνω στους ανθρώπους. Ομως, να που σιγά-σιγά διαφαίνονται κι άλλες επιλογές: το σχίσμα στον παλαιστινιακό αγώνα είναι γεγονός. Από τη μια οι «μετριοπαθείς» της PLO και από την άλλοι οι «φανατικοί». Οι δεύτεροι αποκαλούν τους πρώτους προδότες και φτάνουν μέχρι και σε δολοφονίες. Η οικότροφος Μιράλ, που μέχρι τότε έχει κάποια συμμετοχή στην αντίσταση, αηδιάζει. Αντιλαμβάνεται ότι οι φιλειρηνικές ιδέες της Χιντ Χουσεϊνί έχουν βάση. Η Μιράλ ονειρεύεται μια δημοκρατία τύπου Νέας Υόρκης (!) και δέχεται μια υποτροφία για σπουδές στην Ιταλία. Ταυτόχρονα, στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη ανάβει η ελπίδα από τη συμφωνία του Οσλο.
Η ταινία τελειώνει με έναν ισραηλινό αξιωματούχο να δηλώνει στα πλήθη: εμείς δεν μιλάμε για ειρήνη, την υλοποιούμε!
Ο Τζούλιαν Σνάπελ, που έχει γυρίσει μια ακόμα ανόητη από πολιτική άποψη ταινία, με τον τίτλο «Πριν πέσει η νύχτα», για ένα αντικαθεστωτικό κουβανό συγγραφέα, εδώ διαπράττει ανοσιούργημα. Δεν πρόκειται τόσο για το ότι διάκειται ευνοϊκά προς το Ισραήλ. Ούτε για το ότι, όπως λέει, δεν είχε ιδέα για το Παλαιστινιακό. Δεν είναι έγκλημα να μη γνωρίζεις ένα ζήτημα.
Είναι όμως τουλάχιστον ύποπτο να παρουσιάζεις ένα ζήτημα χωρίς να το έχεις ερευνήσει από πολλές πλευρές –αν όχι όλες– στηριζόμενος μόνο στο βιβλίο μιας Παλαιστίνιας της διασποράς, που αυτοβιογραφείται σ` αυτό και κάνει καριέρα ως δημοσιογράφος στην Ιταλία και αλλού. Γιατί, ξαναλέμε, το ζήτημα δεν είναι οι ελπίδες που γέννησε το Οσλο. Είναι θεμιτό αυτός ο βασανισμένος λαός να αποδέχεται να συρρικνώνεται η πατρίδα του στο 22% των εδαφών της ή ένα σωρό άλλες ασάφειες αυτής της συμφωνίας, προκειμένου να χαρεί μια έστω κουτσουρεμένη ειρήνη και να μη βλέπει τα παιδιά του να δολοφονούνται καθημερινά. Ομως, 18 χρόνια μετά, δεν υπάρχει σήμερα κανένας αναλυτής που να μη χλευάζει αυτή την πολυδιαφημισμένη συμφωνία. Το Οσλο υπήρξε η ταφόπλακα του Παλαιστινιακού και να γιατί: Το Ισραήλ εξακολουθεί να κατέχει πολύ περισσότερο από το 22% των εδαφών, επέκτεινε ιλιγγιωδώς τους εποικισμούς και φυσικά κανένας πρόσφυγας δεν επέστρεψε στην Παλαιστίνη. Απέμεινε μόνο ο Τζούλιαν Σνάπελ να έχει άλλη άποψη. Απλά ο άνθρωπος είναι για πολλές μπάτσες…
Ελένη Σταματίου
Είναι όμως τουλάχιστον ύποπτο να παρουσιάζεις ένα ζήτημα χωρίς να το έχεις ερευνήσει από πολλές πλευρές –αν όχι όλες– στηριζόμενος μόνο στο βιβλίο μιας Παλαιστίνιας της διασποράς, που αυτοβιογραφείται σ` αυτό και κάνει καριέρα ως δημοσιογράφος στην Ιταλία και αλλού. Γιατί, ξαναλέμε, το ζήτημα δεν είναι οι ελπίδες που γέννησε το Οσλο. Είναι θεμιτό αυτός ο βασανισμένος λαός να αποδέχεται να συρρικνώνεται η πατρίδα του στο 22% των εδαφών της ή ένα σωρό άλλες ασάφειες αυτής της συμφωνίας, προκειμένου να χαρεί μια έστω κουτσουρεμένη ειρήνη και να μη βλέπει τα παιδιά του να δολοφονούνται καθημερινά. Ομως, 18 χρόνια μετά, δεν υπάρχει σήμερα κανένας αναλυτής που να μη χλευάζει αυτή την πολυδιαφημισμένη συμφωνία. Το Οσλο υπήρξε η ταφόπλακα του Παλαιστινιακού και να γιατί: Το Ισραήλ εξακολουθεί να κατέχει πολύ περισσότερο από το 22% των εδαφών, επέκτεινε ιλιγγιωδώς τους εποικισμούς και φυσικά κανένας πρόσφυγας δεν επέστρεψε στην Παλαιστίνη. Απέμεινε μόνο ο Τζούλιαν Σνάπελ να έχει άλλη άποψη. Απλά ο άνθρωπος είναι για πολλές μπάτσες…
Ελένη Σταματίου
