Μία από τις κυρίες των μεγάλων σαλονιών, της αριστοκρατίας και της έντονης κοινωνικής ζωής, η Ιρένε, θα χάσει το γιο της που αυτοκτόνησε. Βουτηγμένη στις τύψεις, θα προσπαθήσει να βρει εσωτερική γαλήνη και νόημα στη ζωή της βοηθώντας τους φτωχούς. Μια σχεδόν αφελής (τουλάχιστον έτσι φαντάζει στις μέρες μας) απόπειρα του ιταλού σκηνοθέτη να αρθρώσει ένα χριστιανικό πιστεύω απέναντι στα ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα που εκφράζονταν τότε στην Ευρώπη.
Η Ιρένε παρατάει τα σαλόνια και τρέχει στα «αλώνια» που της γνώρισε ένας φίλος της σοσιαλιστής δημοσιογράφος, και σιγά σιγά παίρνει το ρόλο της μητέρας Τερέζας, πάντα αφ' υψηλού όμως. Η αψεγάδιαστη τελειότητα της Ινγκριντ Μπέργκμαν κάνει αυτό το στοιχείο ακόμη πιο έντονο και εκνευριστικό.
Αισθάνεται ότι βρίσκει την εσωτερική γαλήνη που στηρίζεται πάνω στην ανιδιοτελή αγάπη και προσφορά. Οταν η οικογένειά της, ανήσυχη για την κατάστασή της, θα προτιμήσει να την κλείσει σε ψυχιατρείο από το να δικαστεί για μια υπόθεση που θα δημιουργούσε σκάνδαλο, η ίδια, ως άλλος Χριστός, υπομένει το μαρτύριό της καρτερικά, ενώ οι ευεργετηθέντες ουρλιάζουν πως είναι αγία κάτω από το παράθυρό της στο ψυχιατρείο.
Δεν ξέρουμε αν ο Ροσελίνι βλέπει τον εαυτό του στα μάτια της πρωταγωνίστριάς του, σίγουρα πάντως η ανάλυση που κάνει και η λύση που προσφέρει θυμίζουν το τραγούδι «η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα»… Μόνο που η σωτηρία της ψυχής του καθενός αφήνει παγερά αδιάφορη την κοινωνία.
Ελένη Π
