Βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο της Γιασμίνα Ρεζά, η ταινία παρουσιάζει τη συνάντηση δύο ζευγαριών-γονέων, των οποίων οι μικροί γιοι είχαν μια άγρια φιλονικία. Και ενώ στην αρχή τα πράγματα πήγαιναν αρκετά καλά, σιγά σιγά οι γονείς αφήνουν τα (διαφορετικά για τον καθένα) προσωπεία τους και οδηγούνται σε μια καταστροφή.
Ο Πολάνσκι κατάφερε να δομήσει τέσσερις χαρακτήρες-σύμβολα με εξαιρετική μαεστρία. Ετσι, στο ένα ζευγάρι έχουμε την «politically correct» γυναίκα, που ασχολείται με τις τέχνες και την παγκόσμια ιστορία, και τον άντρα της, ένα μικρέμπορο που την ανέχεται γιατί τον έχει τρομοκρατήσει και προσπαθεί να δίνει συμβιβαστικές λύσεις. Στο άλλο ζευγάρι, η γυναίκα που δεν νιώθει επαρκής ως μάνα και προσπαθεί να το παίζει «σωστή» και να κρατά ισορροπίες και ο άντρας της, μεγαλοδικηγόρος που συνεχώς μιλά στο κινητό του και διακρίνεται γα την κυνικότητά του. Τα πράγματα, όμως, κάποια στιγμή ξεφεύγουν από τα όρια και πια δεν υπάρχουν περιθώρια για προσωπεία και πολιτισμένες συμπεριφορές.
Ο Πολάνσκι σατιρίζει τη συμπεριφορά των γονέων που ενώ έχουν να αντιμετωπίσουν ένα σχετικά απλό ζήτημα –τον τσακωμό των παιδιών τους– τελικά δημιουργούν ένα νέο, μεγαλύτερων διαστάσεων. Σατιρίζει επίσης την υποκρισία που υπάρχει στις σχέσεις. Στις σχέσεις των γονιών με τους άλλους γονείς, των γονιών μεταξύ τους, των γονιών με τα παιδιά τους και πάνω από όλα των γονιών με τους ίδιους τους εαυτούς τους.
Χαρακτηριστικό στην ταινία, το γεγονός ότι εκτυλίσσεται σε πραγματικό χρόνο. Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, αυτό δημιουργεί μια εγγύτητα ανάμεσα στους θεατές και στους ήρωες. Φυσικά, όπως και σε άλλες ταινίες του Πολάνσκι, το χιούμορ, ένα ιδιαίτερο και λεπτό χιούμορ, κάνει έντονη την παρουσία του. Ο Πολάνσκι, επίσης, έχει δώσει πολύ μεγάλη σημασία στις λεπτομέρειες, που στη συγκεκριμένη ταινία παίζουν σημαντικό ρόλο, καθώς έτσι μπορούμε να κατανοούμε καλύτερα τους ήρωες και όσα συμβαίνουν.
Ελένη Π.
