Μετά το «Supersize me» άλλη μια ταινία βάζει στο στόχαστρο τις αμερικάνικες αλυσίδες φαστ-φουντ. Μόνο που αυτή η ταινία επιχειρεί να καταπιαστεί με πολλά περισσότερα ζητήματα, πέρα από τις καταστροφικές συνέπειες αυτού του είδους της διατροφής στον ανθρώπινο οργανισμό. Δεν είναι μόνο οι χιλιάδες αγελάδες που σφαγιάζονται καθημερινά στις μονάδες κάθετης παραγωγής κρέατος, αλλά και Μεξικανοί λαθρομετανάστες που παραλαμβάνονται από τα σύνορα και καταλήγουν κατ’ ευθείαν σ’ αυτά τα εργοστάσια, γίνονται επίσης «κρέας», δηλαδή αναλώσιμο είδος σ’ αυτή την τερατώδη βιομηχανία. Από την άλλη, εκατομμύρια άνθρωποι τρέφονται καθημερινά μ’ αυτά τα σκουπίδια, τα στελέχη των σχετικών επιχειρήσεων αλλά και η πλειοψηφία του πληθυσμού αναπτύσσουν μια πολύ ελαστική συνείδηση απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση, ενώ ελάχιστοι ακτιβιστές προσπαθούν ν’ αντιδράσουν τις περισσότερες φορές με ανώριμο, αναποτελεσματικό και επιφανειακό τρόπο.
Πάντως, το «Fast food nation» παρά τις καλές προθέσεις, κυριαρχείται από πολλές αδυναμίες. Και τούτο όχι επειδή επιχειρεί να καταπιαστεί με πολλά πράγματα μαζί, αλλά επειδή δεν υπάρχει βάθος σ’ αυτή την προσπάθεια. Ο Απτον Σίνκλερ στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, περιέγραψε το ίδιο θέμα με ασύγκριτα πιο συγκλονιστικό τρόπο. Ομως, είναι αμφίβολο αν οι συντελεστές αυτής της ταινίας πήραν κάτι ή έχουν υπόψη τους τον μεγάλο αυτό Αμερικανό συγγραφέα.
