Το πιο πολύπαθο, ίσως, έργο του Σέξπιρ γνωρίζει ακόμα μια κινηματογραφική μεταφορά. Αυτή τη φορά, ο σκηνοθέτης επιλέγει να μείνει πιστός στην εποχή που διαδραματίζεται το έργο. Το αποτέλεσμα είναι μια πολύ εντυπωσιακή παραγωγή όσον αφορά τα σκηνικά και τα κοστούμια των αναγεννησιακών ιταλικών επαρχιακών πόλεων. Η επιλογή του σεναριογράφου να κρατήσει όσο το δυνατό περισσότερα στοιχεία από το πρωτότυπο έργο, χωρίς να τα πειράξει και κρατώντας τον έμμετρο λόγο, παρουσιάζει βέβαια ένα ενδιαφέρον.
Ομως, η καινούρια αυτή εκδοχή του σεξπιρικού δράματος δεν έχει τίποτα το πρωτότυπο ή διαφορετικό να προσθέσει στις μέχρι τώρα αναγνώσεις του. Θα λέγαμε ότι μάλλον πρόκειται για ένα γλυκανάλατο αποτέλεσμα. Ειδικά αν λάβουμε υπόψη και την αμήχανη ερμηνεία των δυο πολύ νεαρών πρωταγωνιστών, τότε μάλλον θα κάνουμε λόγο για μια ακόμη ανούσια και αδιάφορη εκδοχή της πιο διάσημης, ίσως, τραγωδίας.
Ελένη Π.
