Eνα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο κυκλοφόρησε πρόσφατα ο «Δαίμων του Τυπογραφείου». Πρόκειται για μια μπροσούρα 140 σελίδων που αναφέρεται στην ιστορία της Action Directe, μιας οργάνωσης που έδρασε ένοπλα στη Γαλλία στις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80. Πρόκειται για άγνωστες πτυχές του ευρωπαϊκού αντάρτικου πόλεων εκείνης της περιόδου. Για τη δράση των «Κόκκινων Ταξιαρχιών» και της «Φράξιας Κόκκινος Στρατός» έχουν γραφεί πολλά, όμως η ιστορία του γαλλικού ένοπλου μας είναι εν πολλοίς άγνωστη. Αυτή η έκδοση έρχεται να καλύψει ένα σημαντικό κενό απ’ αυτό το έλλειμμα ενημέρωσης.
Το πρώτο μέρος του βιβλίου περιλαμβάνει ένα χρονικό των ένοπλων ενεργειών που έγιναν στη Γαλλία από το 1977 μέχρι το 1989, σε συσχετισμό με ανάλογες ενέργειες σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Ακολουθεί μια σύντομη συλλογική βιογραφία των φυλακισμένων της Action Directe, Ζαν-Μαρκ Ρουϊγιάν, Ναταλί Μενινιόν, Ζορζ Σιπριανί και Ζοέλ Ομπρόν και μια συνέντευξη της συλλογικότητας κρατουμένων της Action Directe στην ομάδα του «Αναρχικού Μαύρου Σταυρού» της Γάνδης, καθώς και ένα γράμμα του επίσης φυλακισμένου Ρέζις Σλέιζερ στην ομάδα CRAS της Τουλούζης.
Τέλος, ακολουθούν κείμενα του Ρουϊγιάν και ένα κείμενο με τον τίτλο «Πολιτικοί κρατούμενοι και το ζήτημα της επαναστατικής βίας», υπογεγραμμένο από τους Ρουϊγιάν, Μενινιόν και Ομπρόν.
Στο σημείωμα με το οποίο προλογίζουν την έκδοση οι μεταφραστές και εκδότες σημειώνουν ότι δεν προσπαθούν να αναπληρώσουν το βιβλιογραφικό κενό που υπάρχει για τις ένοπλες επαναστατικές δυνάμεις που έδρασαν στη Γαλλία, αλλά να αποδώσουν κάποιες από τις ιστορικές σελίδες της εποχής. Εχουν δίκιο. Το μικρό αυτό βιβλίο δεν είναι «Ιστορία». Είναι κάποια κείμενα που μας δίνουν μια μικρή γεύση για τον χαρακτήρα, της πολιτικοϊδεολογικές συντεταγμένες και τη δράση της Action Directe, περισσότερο όπως τη βλέπουν τα ίδια τα μέλη της που είναι πολιτικοί κρατούμενοι, μολονότι κάποιοι έχουν υποστεί ανεπανόρθωτες βλάβες στην υγεία τους.
Μέσα από τα κείμενα του Ζαν-Μαρκ Ρουϊγιάν και των συντρόφων του βλέπει κανείς ανάγλυφα το πολιτικοϊδελογικό πορτρέτο της Action Directe. Ενα πορτρέτο που προσφέρεται για κριτική προσέγγιση, σκέψεις και συμπεράσματα. Για συζήτηση γενικώς.
Ο χώρος μιας βιβλιοπαρουσίασης δεν είναι, βέβαια, κατάλληλος για μια κριτική προσέγγιση των απόψεων που υποστηρίζουν τα μέλη της Action Directe, για τις οποίες θα μπορούσαμε να πούμε πολλά. Πέρα, όμως, από τις ιδεολογικοπολιτικές απόψεις, εκείνο που πρέπει να σημειωθεί και να τονιστεί είναι η άτεγκτη επαναστατική τους στάση. Η πολύχρονη φυλάκιση, η απομόνωση, οι απεργίες πείνας, οι σοβαρές βλάβες στην υγεία των περισσότερων δεν άλλαξαν σε τίποτα την επαναστατική τους συνείδηση, τον τρόπο που βλέπουν τον κόσμο, την αδιαλλαξία τους έναντι του αστικού κράτους και του καπιταλιστικού συστήματος. Ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη της δράσης τους και επιμένουν αδιαπραγμάτευτο σ’ αυτό. Ιδού δείγμα χαρακτηριστικό της στάσης τους και άκρως διδακτικό για «τα καθ’ ημάς»:
«Δεν αγωνιζόμαστε για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων από φιλανθρωπία ή ουμανισμό. Η έκθεση της κατάστασης των πολιτικών κρατουμένων πρέπει πρώτα απ’ όλα να είναι μια πράξη agit-prop. Ξεπερνάει άμεσα τα πλαίσια για να πλευρίσει τις θεμελιώδεις προβληματικές της επαναστατικής διαδικασίας στην εποχή μας. Είναι λοιπόν μια πολιτική πράξη, μια ταξική τοποθέτηση. Μια πράξη αγώνα για την επανοικειοποίηση της μνήμης και της γνώσης, για περισσότερη δύναμη και μια στιγμή μάχης για την καταστροφή της αστικής εξουσίας. Με τον αγώνα για απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων επανακτούμε την αποκρυμμένη ιστορία και την αγωνιστική εμπειρία. Αλλά κυρίως επανακτούμε την έννοια της (πολιτικής) νομιμοποίησης της “αντι-βίας”.… Ετσι, η νομιμοποίηση της αντι-βίας των εκμεταλλευόμενων είναι λογική μέσα σε αυτό τον τρόπο παραγωγής, απορρέει αναμφισβήτητα από την βία των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων. ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΗΣ… Η βία είναι ολόκληρο το σύστημα. Και η πιο ελάχιστη από τις κοινωνικές του σχέσεις είναι βίαιη… Η αντίσταση και η εξέγερση ενάντια σε αυτή τη βία είναι ένα “ένστικτο ζωής”».
