Είναι προφανές ότι ο σκηνοθέτης θέλει να εστιάσει στην κρίσιμη περίοδο της εφηβείας των τριών αυτών παιδιών, τα οποία με έναν τρόπο αντιπροσωπεύουν όλα εκείνα τα εφηβάκια, των οποίων η καθημερινή επιβίωση στο σχολείο δεν είναι καθόλου εξασφαλισμένη, η αναζήτηση της προσωπικής ταυτότητας αρκετά επίπονη, ενώ η οικογένεια απούσα, είτε κυριολεκτικά είτε στην ουσία. Η ταινία περιέχει πολύ σκληρές σκηνές, που μπορεί κάποτε να φάνταζαν εξωπραγματικές, στις σημερινές συνθήκες όμως μοιάζουν άκρως ρεαλιστικές. Και αν σκεφτεί κανείς ότι έχουμε να κάνουμε με την περίοδο της εφηβείας, κατά τη διάρκεια της οποίας τα συναισθήματα βιώνονται άκρως δραματικά, ο διάχυτος συναισθηματισμός που διαπερνά τις τελευταίες σκηνές μοιάζει μάλλον αναγκαία επιλογή.
Ελένη Π.
