Το «weird wave of greek cinema» («παράξενο κύμα στο ελληνικό σινεμά») ξαναχτυπά. Η ταινία αυτή δεν είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό δείγμα αυτού του ρεύματος, μπορούμε όμως να πούμε ότι ανήκει σε αυτό, καθότι τα συστατικά της στοιχεία και η όλη της αισθητική το επιτρέπουν.
Ο Αντώνης Παρασκευάς είναι επιτυχημένος τηλεπαρουσιαστής στη δύση της καριέρας του. Γι’ αυτό εξαφανίζεται, σκηνοθετεί την εικονική του απαγωγή και περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να επιστρέψει. Βλέποντας αφιερώματα για τη ζωή του στην τηλεόραση, μπαίνει και ο ίδιος σε μια διαδικασία αναζήτησης της πραγματικής του ταυτότητας.
Η Ελίνα Ψύκου, που υπογράφει και το σενάριο, στην πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία επενδύει σε ατμοσφαιρικά πλάνα με συμβολική αξία. Δυστυχώς, το σενάριο, παρά τις εμφανείς προθέσεις κοινωνικής κριτικής ματιάς, παραμένει δραματουργικά αδύναμο, καθιστώντας την ταινία ελαφρώς κουραστική. Αξίζει να αναφερθούμε στο Χρήστο Στέργιογλου, ο οποίος για ακόμη μία φορά αποδεικνύεται σοφή επιλογή.
Ελένη Π.
