Xιπστεριές

Με ένα εντυπωσιακό βίντειο, φτιαγμένο με αυστηρές επαγγελματικές (διαφημιστικές) προδιαγραφές, το Ποτάμι παρουσίασε τα «θέλω» των 30 ευρωβουλευτών του. «Δεκαπέντε από την Ελλάδα και δεκαπέντε από άλλες χώρες της Ευρώπης», γράφει με νόημα η διαφήμιση, για να υποδηλώσει τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του μορφώματος. Ποιοι μπορεί να συγκινηθούν από το γεγονός ότι οι μισοί υποψήφιοι είναι μόνιμοι κάτοικοι εξωτερικού (προσοχή: όχι μετανάστες των τελευταίων χρόνων, αλλά από χρόνια εγκατεστημένοι στο εξωτερικό); Εκείνοι που έχουν αναγάγει σε ιδεολογία τα κόμπλεξ του ελληνικού αστικού επαρχιωτισμού.
 
Ανάλογα είναι και τα «θέλω» των υποψήφιων ευρωβουλευτών. Αλλος θέλει «την ΕΕ να προστατεύει και να ενισχύει τη δημιουργικότητα στην επιχειρηματικότητα» (μικροκαπιταλιστής γαρ).  Αλλος θέλει «η ΕΕ να αποκτήσει κοινό προϋπολογισμό», οπότε θα γίνει «μια πραγματική ένωση των λαών της» (να υποθέσουμε ότι στην Ελλάδα, που υπάρχει ενιαίος κρατικός προϋπολογισμός, ζούμε σ' ένα πραγματικό λαϊκό κράτος!). Αλλος θέλει «η γνώση να γίνεται κτήμα όλων». Και για να μην παρεξηγηθεί, διευκρινίζει ότι θέλει «πανεπιστήμια ανοιχτά σε επιχειρήσεις και πολίτες»! Αλλη θέλει «όλοι να μπορούν να μεγαλώσουν ένα παιδί, ανεξαρτήτως ταυτότητας φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού» (η οικονομική δυνατότητα να μεγαλώσει κάποιος παιδί δεν απασχολεί την υποψήφια. Προφανώς, εκείνοι για τους οποίους ενδιαφέρονται δεν αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα, δεν είναι άνεργοι ή εργάτες των 300-600 ευρώ).
 
Αλλη θέλει «να ταξιδεύει σε όλη την Ευρώπη με ένα τρένο», γιατί «μόνο τότε οι πολιτείες της Ευρώπης θα γίνουν Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης» (τρέμε Θοδώρα Μεγαλοοικονόμου). Αλλος θέλει να μη χωρίζονται οι χώρες σε pigs και ισχυρές και μας διαβεβαιώνει ότι «η απάντηση στην κρίση είναι περισσότρερη Ευρώπη» (έλα, ρε μεγάλε, πώς το σκέφτηκες;). Αλλος θέλει «οι νέοι να κατανοήσουν την αξία της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας», γιατί «μόνο τότε θα νιώσουν την Ευρώπη πατρίδα τους, μακριά από εθνικισμούς» (καμιά θέση εργασίας, κάναν ανθρώπινο μισθό, κάνα κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα για τους νέους; Μπα, αυτά είναι… ξύλινη γλώσσα).
 
Αλλη θέλει οπωσδήποτε να ζήσει «στις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Εκεί που κάθε άνθρωπος θα έχει βήμα και φωνή και θα επηρεάζει τις αποφάσεις» (προφανώς, η κρατική συγκρότηση εμποδίζει τη… λαϊκή δημοκρατία. Ενώ στις ΗΠΑ, ας πούμε, αυτά τα προβλήματα είναι λυμένα. Γνήσια… λαϊκή δημοκρατία). Αλλος θέλει «να βρίσκουν στήριξη όσοι αναζητούν στην Ευρώπη ευκαιρίες ζωής. Η ανασφάλεια και η κοινωνική μοναξιά να μην γίνονται ασήκωτα βαρίδια» (μεγάλε, καπιταλισμό έχουμε, αν δεν το έχεις πάρει χαμπάρι. Αλλά επειδή είσαι μόνιμος κάτοικος Λουξεμβούργου και ως επάγγελμα δηλώνεις διευθυντής έργων επιχειρησιακού μετασχηματισμού, ούτε ρομαντικός ούτε αφελής είσαι. Απλώς προσπαθείς να δουλέψεις τους αφελείς).
 
Αλλος (καθηγητής πανεπιστημίου στη Θεσσαλονίκη) θέλει «φτωχοί και πλούσιοι, μετανάστες και γηγενείς, ομοφυλόφιλοι και ετεροφυλόφιλοι, να μπορούν να φτάσουν στο ψηλότερο σκαλί, από όποιο σημείο και αν ξεκίνησαν» (εκείνοι που θα μείνουν στα παρακάτω σκαλιά θα είναι απλώς ανίκανοι!). Αλλος θέλει «μια Ευρώπη που θα δίνει προτεραιότητα στις επόμενες γενιές και θα τους παρέχει ένα ενιαίο δίκτυ προστασίας» (δεν ξέρουμε αν το ξέρεις, αλλά τον «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο» τον έχουν «οραματιστεί» άλλοι, πριν από πολλές δεκαετίες).
 
Θα κλείσουμε την περιπλάνηση στον ηχηρό (πλην όμως βλακώδη) χιπστερικό λόγο με τον συγγραφέα Θανάση Χειμωνά, που πρέπει να βασάνισε πολύ το μυαλό του για να φτάσει στο μεγαλοφυές απόφθεγμα: «Θέλω το Ευρωκοινοβούλιο να βελτιώνει τη ζωή του ευρωπαίου πολίτη. Οχι να είναι ένας διακοσμητικός και πανάκριβος θεσμός» (πω, πω, τι είπε ο άνθρωπος!).