Αφού τελείωσε με το μοίρασμα χάρτινων σταχτοδοχείων στις παραλίες, διαπιστώνοντας ότι η διαφημιστική καμπάνια δεν απέφερε κάτι σπουδαίο, ο Θεοδωράκης αποφάσισε να κάνει μια γύρα στα υπουργεία, συνοδευόμενος από «αρμόδια» στελέχη, για να δείξει ότι το Ποτάμι και στελέχη διαθέτει και θέσεις και δεν είναι αέρας κοπανιστός όπως το κατηγορούν διάφοροι… παλιομοδίτες. Ετσι, εγκαινιάστηκε η φάση «το Ποτάμι που ακούει», προκειμένου κάποια στιγμή αργότερα να υπάρξει και η φάση «το Ποτάμι που μιλάει».
Ο προσεκτικός παρατηρητής, βέβαια, μπορεί από την αρχή να διατυπώσει την ένσταση. Μα υπάρχει κάτι για ν’ «ακού-σεις» από τη σημερινή κυβέρνηση; Κάτι που δεν το ξέρεις; Ανοιχτό βιβλίο είναι. Αλλωστε, τα Μνημόνια, το Μεσοπρόθεσμο, οι εφαρμοστικοί νόμοι τα λένε όλα. Τι μένει από την περατζάδα του Ποταμιού στα υπουργεία; Ενα κλίμα «διαλόγου», «πολιτικού πολιτισμού», «αναζήτησης συναίνεσης». Μια διευκόλυνση της σημερινής κυβέρνησης, στο μέτρο που αναλογεί στο πολιτικό σχήμα των εκδοτών.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρώτος υπουργός τον οποίο επέλεξε να επισκεφθεί ο Θεοδωράκης ήταν ο Κ. Μητσοτάκης, ο υπουργός που κρατάει στο χέρι το δρεπάνι και αποκεφαλίζει εργαζόμενους στο δημόσιο, υλοποιώντας τη σχετική μνημονιακή υποχρέωση που ανέλαβαν –για να μην ξεχνιόμαστε– οι Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης.
Ο Μητσοτάκης τους ενημέρωσε, όπως είπε, «για το πρόγραμμα της διοικητικής μεταρρύθμισης». «Οι δυνάμεις της μεταρρύθμισης στη χώρα πρέπει να αθροίζονται» είπε με νόημα. Και συμπλήρωσε: «Πιστεύω ότι θα υπάρξουν και στο μέλλον σημεία σύγκλισης και συνεννόησης, πάντα με γνώμονα ένα Δημόσιο το οποίο θα είναι καλύτερο, αποτελεσματικότερο, πιο αξιοκρατικό και κυρίως ένα Δημόσιο που θα σέβεται τα χρήματα του έλληνα φορολογούμενου πολίτη».
Και τι απάντησε ο Θεοδωράκης στη δική του δήλωση; «Συζητήσαμε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη τα θέματα του Δημοσίου. Διαφωνήσαμε, συμφωνήσαμε, ανταλλάξαμε απόψεις και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε, γιατί θέλουμε στις 21 Σεπτέμβρη να είμαστε έτοιμοι να παρουσιάσουμε μια σοβαρή πρόταση στην ελληνική κοινωνία για το πώς μπορούν να λυθούν τα προβλήματά της»! Ούτε για τις 6.500 απολύσεις που πρέπει να γίνουν μέχρι το τέλος του χρόνου είπε τίποτα ούτε για την «αξιολόγηση», η οποία έχει ξεσηκώσει το δημοσιοϋπαλληλικό κόσμο, ο οποίος ακόμη δεν έχει επιτρέψει στον Μητσοτάκη να την υλοποιήσει. Ακόμα και το ΠΑΣΟΚ λέει «να βρεθεί τρόπος να μη γίνουν οι υπόλοιπες απολύσεις», αλλά ο Θεοδωράκης δεν βρήκε ούτε μια λέξη γι’ αυτό το καυτό θέμα. Προφανώς είναι απ’ αυτά στα οποία «συμφώνησαν» (μάλλον «διαφώνησαν» για τα ποδοσφαιρικά).
Την επόμενη μέρα ο Θεοδωράκης με την παρέα του επισκέφτηκαν τον Μανιάτη στο ΥΠΕΚΑ. Το πρώτο που έκανε ο «επικεφαλής» του Ποταμιού στις δηλώσεις του ήταν να εξάρει την απόσυρση από τον Μανιάτη του νομοσχέδιου για τον αιγιαλό. Για την κατάτμηση και το ξεπούλημα της ΔΕΗ δεν είπε τίποτα. Ούτε για το δασοκτόνο νομοσχέδιο ούτε για το νομοσχέδιο για το Ρυθμιστικό Σχέδιο και τις προκλητικές διατάξεις προς όφελος του Μελισσανίδη. Η ευαισθησία του Ποταμιού για το περιβάλλον εξαντλήθηκε σ’ ένα νομοσχέδιο που αποσύρθηκε, ενώ τα νομοσχέδια που ψηφίστηκαν και προωθούν τεράστιες περιβαλλοντικές καταστροφές προς όφελος του κεφαλαίου, για το Ποτάμι είναι σαν να μην υπήρξαν.
Μετά απ’ αυτή την τοποθέτηση, πώς να μην αρπάξει την ευκαιρία ο Μανιάτης να δηλώσει: «Θεωρώ πως το ζήτημα του περιβάλλοντος και των αναπτυξιακών προοπτικών που στηρίζονται σ’ αυτό, είναι ένα ζήτημα στο οποίο μπορούν να υπάρξουν κοινές προσεγγίσεις, διότι απασχολούν πράγματι την καθημερινότητα του πολίτη». Το Ποτάμι είναι το μόνο εκτός κυβέρνησης κόμμα που εκφράζει τη συναίνεσή του σε βασικές πτυχές της κυβερνητικής πολιτικής.
Θα δούμε πολλά ακόμη, καθώς ο Θεοδωράκης και το επιτελείο του θα ανακαλύπτουν διάφορες «μοντερνιές», προκειμένου να βρίσκονται στην επικαιρότητα των ΜΜΕ, τα οποία έχουν πάντα διαθέσιμο χώρο και χρόνο για όποια παπαριά κάνουν οι Ποταμίσιοι. Σε μια περίοδο πολιτικής κρίσης και απαξίωσης των παραδοσιακών αστικών κομμάτων, σε μια εποχή κοινωνικής απογοήτευσης και μαζικής ιδιώτευσης, μπορεί να βρεθεί χώρος για ένα τέτοιο μόρφωμα, ιδιαίτερα αν στηρίζεται από τα μεγάλα μιντιακά συγκροτήματα. Προϊόν περιορισμένης χρήσης και συγκεκριμένης αποστολής είναι το Ποτάμι. Στόχος του είναι να συγκρατήσει ένα ποσοστό της καταρρέουσας Κεντροαριστεράς του ΠΑΣΟΚ, ώστε να μην προστεθεί στο ΣΥΡΙΖΑ. Οι ευρωεκλογές έδειξαν ότι αυτό δεν είναι ανέφικτο, οπότε οι εμπνευστές του Ποταμιού θα συνεχίσουν στο ίδο μοτίβο μέχρι τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, όποτε κι αν γίνουν αυτές. Δεν χάνουν τίποτα, αντίθετα αποκτούν ένα μικρό αλλά χρήσιμο εργαλείο επηρεασμού των πολιτικών εξελίξεων.
